ซีเหอยวน: จากเด็กฝึกช่างกลสู่นักสะสมสกิล

ตอนที่ 1 ข้ามมิติสู่ซื่อเหอเยวี่ยน

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลินหยวนถูกปลุกด้วยเสียงเคาะประตู

ปัง ๆ ๆ

“หนูหลิน! ค่าน้ำเดือนนี้ หนึ่งเหมาห้า!”

เขาลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือเพดานที่ปูด้วยกระดาษเหลืองกรอบ มีรอยน้ำรั่วซึมตามมุม เตาถ่านหินมีหม้อยาตั้งอยู่ ตุ๋นเดือดพลั่ก ๆ กลิ่นยาจีนขม ๆ ปนกับควันถ่านหินฟุ้งเต็มห้อง ผ้าห่มแข็งเหมือนกระดาษแข็ง ทับตัวหนักหน่วง

ที่นี่ไม่ใช่หอพัก

จู่ ๆ ข้อมูลมากมายก็ระเบิดเข้ามาในหัว ขมับเจ็บเหมือนเข็มทิ่ม ความทรงจำสองชุดปะปนกัน—วินาทีก่อนเขายังอยู่ในห้องสมุดมหาวิทยาลัย พลิกอ่าน "หลักกลศาสตร์" ง่วงจนเผลอหลับคาโต๊ะ วินาทีถัดมาเขาก็มาอยู่บนเตียงไม้แผ่นนี้

ร่างเดิมก็ชื่อหลินหยวน อายุสิบเก้า เป็นชาวเฉิงตู มณฑลเสฉวน แม่เสียชีวิตด้วยโรคภัยตอนเขาอายุหกขวบที่บ้านเกิด พ่อหลินเจิ้งเซิงเป็นช่างฟิตขั้น 6 ของโรงงานเหล็กหงซิง ฤดูหนาวปีห้าสิบเจ็ด เกิดอุบัติเหตุในแผนกปั๊มขึ้นรูป พ่อของเขาพยายามปกป้องเครื่องปั๊มของโซเวียตเครื่องหนึ่ง ถูกชิ้นงานปลิวใส่หน้าอก เสียชีวิตทันที ได้รับการยกย่องเป็นวีรชน ปีที่แล้วเดือนมีนาคม เขาได้เข้าทำงานตามนโยบายทดแทนตำแหน่งของญาติวีรชน สืบทอดตำแหน่งพ่อ เริ่มเป็นช่างฟิตฝึกหัด

จนถึงวันนี้ครบหนึ่งปีพอดี

เพราะงานในโรงงานหนัก เหนื่อยเกินไป จนล้มป่วยลง

ครอบครัวหลินอยู่ห้องปีกตะวันออกของลานหน้า สองห้อง มีโฉนดที่ดิน เป็นทรัพย์สินส่วนตัวที่พ่อซื้อไว้ก่อนตาย

หลินหยวนหลับตานอนสักพัก ค่อย ๆ เรียบเรียงข้อมูลเหล่านี้ โรงงานเหล็กหงซิง ปี 1959 ปักกิ่ง ซื่อเหอเยวี่ยน ห้องปีกตะวันออกลานหน้า

เขาลืมตาขึ้นทันที

โรงงานเหล็กหงซิง

เขาลุกขึ้นเร็วเกินไป รู้สึกหน้ามืด ต้องจับขอบเตียงพักสักครู่ ชื่อต่าง ๆ ผุดขึ้นทีละชื่อ—อีจงไห่, หลิวไห่จง, เหยียนปู้กุ้ย, เจียจางซื่อ, เจียตงซวี่, ฉินหวยหรู, เหออวี้จู้, สวีต้าเมา, ยายหนวก

“ความรักเต็มลานบ้าน”

หลินหยวนจ้องรอยน้ำเหลืองบนกระดาษเพดาน ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ

ชาติก่อนเขาดูซีรีส์เรื่องนี้ไม่รู้กี่รอบ โง่จู้ถูกครอบครัวฉินหวยหรูดูดเลือดทั้งชีวิต อีจงไห่ใช้ศีลธรรมเป็นแส้ เจียจางซื่ออาละวาดไม่มีใครจัดการได้ สวีต้าเมาร้ายจนถึงก้นบึ้ง ยายหนวกอาศัยความแก่เป็นดาบเซียนของอีจงไห่ คนทั้งลาน ต่างมีเล่ห์เหลี่ยม ต่างมีหน้ากาก

เต็มลาน? เต็มไปด้วยสัตว์เดรัจฉานต่างหาก ถ้าในลานนี้รวมคนดี ๆ ได้สักโต๊ะ ถือว่าฉันแพ้

ข้ามมิติมาแล้ว

ความคิดนี้จบลง ปฏิกิริยาแรกของหลินหยวนคือหลับตา

ระบบ? ปรมาจารย์? ห้วงมิติหลัก?

ในสมองว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย

เขาลองพึมพำ "เปิดระบบ" "ของขวัญมือใหม่" "แผงภารกิจ" ในใจหลายรอบ—ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ลองเรียก "ปรมาจารย์" แล้วลองนั่งสมาธิ "เทพหลัก" ลืมตาก็ยังเห็นกระดาษเพดานเหลืองใบเดิม

พยายามอยู่นาน ในที่สุดหลินหยวนก็ยอมจำนน เอาล่ะ ไม่มีระบบ ไม่มีของวิเศษ ไม่มีอะไรเลย เป็นแค่กรรมกรก็เป็นแค่กรรมกร ยุคนี้กรรมกรมีฐานะสูง ช่างฟิตขั้น 8 ยิ่งเป็นป้ายทองคำ มั่นคงกว่าพนักงานคอปกขาวคอปกทองในยุคหลัง สาขาที่เรียนมาชาติก่อนก็เป็นวิศวกรรมเครื่องกล ขยันทำ อาศัยฝีมือเลี้ยงปากท้อง ก็มีชีวิตที่ดีได้เหมือนกัน

เขายกมือดูมือตัวเอง ผอม ข้อนิ้วชัด นิ้วยาว เป็นมือที่เหมาะกับการถือตะไบ เพียงแต่ขาดหนังด้านที่สะสมมาหลายปีกับความมั่นคงนั้น

"อย่าทำเป็นตาย! ฉันรู้ว่าแกอยู่!"

เสียงเคาะประตูดังอีกครั้ง เจียจางซื่อ

หลินหยวนจำชื่อจากความทรงจำได้ ห้องปีกตะวันตกลานกลาง คนที่เสียงดังที่สุดทั้งลาน เป็นมืออาชีพด้านอาละวาด ลูกชายเจียตงซวี่ก็อยู่ที่นั่น ลูกศิษย์ของอีจงไห่ ช่างฟิตขั้น 2 ในความทรงจำของร่างเดิม เจียตงซวี่เข้าทำงานหลายปีแล้ว แต่ฝีมือไม่พัฒนา อีจงไห่ในนามเป็นอาจารย์ แต่จริง ๆ ไม่เคยสอนอะไรจริงจัง—คนแก่นี่ฉลาดมาก ช่างฟิตขั้น 8 พาลูกศิษย์ ถ้าสอนจริง ๆ จะปล่อยให้ลูกศิษย์ทำงานหลายปียังเป็นแค่ขั้น 2 หรอ? แค่นี้เจียตงซวี่ก็ต้องรู้สึกบุญคุณ การจับคนไว้ได้ อนาคตถึงจะมีที่พึ่งตอนแก่

ลูกศิษย์ขั้น 2 อาจารย์ขั้น 8 ความต่างนี้ไม่ใช่เรื่องพรสวรรค์ แต่เป็นเพราะไม่ตั้งใจให้ก้าวหน้า

มีเสียงผู้ชายดังมาจากลาน "แม่ อย่าเคาะเลย เขาป่วย ไว้คุยทีหลัง"

เจียตงซวี่

เสียงเคาะหยุด แต่ปากยังไม่หยุด "ป่วยแล้วไม่ต้องจ่ายค่าน้ำหรอ? ค่าน้ำหารตามหัวคน ไม่ได้ดูว่าป่วยหรือไม่ป่วย! บางคนในลานนี้ถือตัวเป็นญาติวีรชน อยากทำตัวพิเศษอะไรนักหนา—"

“แม่!” เสียงเจียตงซวี่สูงขึ้น “แค่หนึ่งเหมาห้า เรื่องแค่นี้ ต้องถึงขนาดนั้นไหม?”

“ทำไมไม่ถึง? หนึ่งเหมาห้าไม่ใช่เงินหรอ? แกเดือนหนึ่งได้สามสิบแปดหยวนห้าเหมา นั้นค่อย ๆ หามาทีละสตางค์! พ่อแกเมื่อก่อน—”

สามสิบแปดหยวนห้าเหมา เงินเดือนมาตรฐานของช่างฟิตขั้น 2 หลินหยวนทบทวนชาวบ้านในลานอีกครั้ง เจียตงซวี่ ช่างฟิตขั้น 2 ภรรยาฉินหวยหรู ลูกชายปังกึน อีกลูกสาวเสี่ยวตัง—ใช่ เสี่ยวตังวิ่งเล่นได้แล้ว อายุสองสามขวบ หวยฮวายังไม่เกิด ตอนนี้ฉินหวยหรูน่าจะยังไม่ท้อง หรืออาจจะเพิ่งท้อง

ถ้าเจียตงซวี่ตาย ฉินหวยหรูถึงจะกลายเป็นแม่ม่าย แล้วเริ่มดูดเลือดโง่จู้ ปังกึนก็จะเริ่มจากขโมยไก่พัฒนากลายเป็น "จอมขโมย"

"พอได้แล้ว" เสียงเจียตงซวี่ดึงเจียจางซื่อไปทางลานกลาง

หลินหยวนหยิบเหรียญห้าเฟินสามเหรียญจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต ใส่เสื้อแล้วลุกจากเตียง ขาอ่อนแรง ร่างนี้ผอมแต่ไม่ใช่อ่อนแอ—หนุ่มอายุสิบเก้า โครงกระดูกชัดเจน แค่ขาดสารอาหารมานาน กินข้าวโพดกับข้าวต้มจืด ร่างกายไม่มีเนื้อ ช่างฝึกหัดที่ต้องยกค้อนใหญ่ในโรงงาน ใครบ้างไม่ผ่ายผอม?

เขายืนจับกรอบประตูหนึ่งวินาที แล้วเปิดประตู

ลมหนาวพัดเข้ามา ต้นหวยใหญ่ในลานใบร่วงเกลี้ยง กิ่งไม้มีใบแห้งสองสามใบ พื้นมีน้ำแข็งบาง ๆ หน้าห้องปีกตะวันตกลานหน้า ผู้ชายสูงผอมคนหนึ่งนั่งยอง ๆ เช็ดจักรยานอยู่ วิทยุข้างๆ เปิดเพลงปักกิ่งโอเปร่า เสียงของหม่าหลานเหลียงก้องผ่านลาน

เหยียนปู้กุ้ย ครูประถม เจ้าบ้านห้องปีกตะวันตกลานหน้า เป็นปู่สามของลาน ประหยัดมาก แบ่งเงินหนึ่งเฟินเป็นสองซีกได้ ช่วยเขียนจดหมายก็คิดค่าเขียนห้าเฟิน

เจียจางซื่อยืนอยู่หน้าประตู สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีน้ำเงินเข้ม ปลายแขนสึกจนเงา ผมหงอกขาวรวบมวยง่าย ๆ เธอไม่คาดว่าประตูจะเปิดทันที มือที่ยกขึ้นค้างกลางอากาศ สายตากวาดเข้าไปในห้อง ตกบนหนังสือ "พื้นฐานช่างฟิต" ที่เปิดอยู่

"ป้าเจีย ค่าน้ำ"

เจียจางซื่อคว้าเหรียญ เอามือเขี่ยดู แล้วเก็บเข้าอก ไม่ไปไหน

"ป่วยอยู่ยังอ่านหนังสืออีก? อ่านหนังสือแล้วหายป่วยได้?"

หลินหยวนมือวางบนกรอบประตู "จ่ายค่าน้ำแล้ว ไม่มีเรื่องอื่นฉันปิดประตูก่อน ข้างนอกหนาว"

เจียจางซื่อเม้มปาก หันหลังเดินไป เดินไปสองก้าวแล้วหันกลับ "กลิ่นยาในห้องแรงเกินไป เปิดหน้าต่างระบายอากาศบ้าง! คนหนุ่มสาวไม่รู้จักใช้ชีวิต!"

หลินหยวนปิดประตู ก่อนประตูปิดสนิท เขาเห็นเจียตงซวี่ที่ยืนพิงกำแพงตรงหัวมุมทางเดิน พยักหน้าให้เขา เขาก็พยักหน้าตอบ

ประตูปิดสนิท

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป