หลินหยวนตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดปัสสาวะ
เขาพลิกตัวไปมาอย่างงัวเงีย กระเพาะปัสสาวะแน่นจนทนไม่ไหว ตะเกียงน้ำมันดับไปนานแล้ว ในห้องมีเพียงแสงไฟจากเตาที่ลอดผ่านช่องฝาเตาออกมา ทอดเป็นแสงสีแดงสลัวบนเพดาน เขาลุกขึ้นนั่งในความมืด ยื่นเท้าไปคลำใต้เตียง แตะโดนกระโถนเคลือบ
ลมกลางคืนเดือนสามสอดเข้าตามช่องหน้าต่าง เย็นจนตัวสั่น หลังจากจัดการธุระเสร็จ เขาเตะกระโถนกลับใต้เตียง เตรียมจะมุดเข้าไปในผ้าห่ม ก็ได้ยินเสียงคนพูดกันอยู่ข้างนอก เสียงเบามาก แต่ในยามค่ำคืนกลับได้ยินชัด อยู่ทางประตูลานหน้านั่นเอง
“เหล่าอี... ไปอีกแล้วหรือ...” เสียงของเหยียนปู้กุ้ย แหบห้าวเพราะเพิ่งถูกปลุก แต่ความเนี้ยบเฉียบในน้ำเสียงยังครบถ้วน ตามด้วยเสียงเหรียญทองแดงกระทบกันเบาๆ
“อืม” อีจงไห่ตอบรับเบาๆ
“ปู่สาม ขอบใจนะ” เสียงของเจียตงซวี่ ทึมๆ เหมือนไม่ค่อยอยากพูด
“ขอบใจอะไรกัน เป็นเพื่อนบ้านกันทั้งนั้น ไปเถอะ กลับมาเดินเบาๆ ก็พอ” เหยียนปู้กุ้ยพูดจบ ประตูก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก เพลาประตูขาดน้ำมัน เสียงนั้นในลมกลางคืนช่างเสียดหูเหลือเกิน
หลินหยวนตื่นเต็มตาแล้ว เขาย่องไปที่หน้าต่าง ตะแคงตัวมองออกไปตามช่องหน้าต่าง แสงจันทร์ส่องลานหน้าเป็นสีเทามัวๆ ประตูลานแง้มไว้ เหยียนปู้กุ้ยสวมเสื้อบุนวมยืนอยู่ที่ขอบประตู กำลังสอดมือเข้าไปในแขนเสื้อ ที่ปากประตู มีคนสองคนเดินออกไปเรียงกัน ข้างหน้าตัวอ้วนเตี้ย ก้าวไม่เร็ว เดินมีท่วงท่าความสุขุมของคนงานเก่า — อีจงไห่ ข้างหลังสูงโปร่ง หลังโค้งเล็กน้อย มือถือถุงผ้าใบหนึ่ง — เจียตงซวี่