เมื่อเสียงกริ่งเลิกงานดังขึ้น หลินหยวนก็วางชิ้นส่วนกล่องรองแบริ่งชิ้นที่เจ็ดลงในพื้นที่จัดเก็บสินค้าสำเร็จรูป เปลี่ยนชุดทำงานแล้วเดินออกจากโรงงาน เฒ่าเจิ้งบอกเขาเมื่อครู่ว่าพรุ่งนี้เที่ยงจะอธิบายบทเรียนให้ฟัง คืนนี้กลับไปต้องอ่านบทที่ห้าของการเขียนแบบเครื่องกลก่อน
กลับมาถึงซื่อเหอเยวี่ยนฟ้ายังไม่มืดสนิท กลิ่นควันจากก้อนถ่านหินลอยคลุ้งไปทั่วตรอก หน้าห้องปีกตะวันตกของลานหน้า เหยียนปู้กุ้ยกำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนบันไดถือบัวรดน้ำรดต้นกล้วยไม้ไม่กี่กระถางของเขา พอเห็นหลินหยวนเดินเข้ามาในลาน สายตาก็ส่องไปที่มือเขาก่อน เห็นว่าว่างเปล่า ก็ยิ้มออกมาทันที
“เสี่ยวหลินเลิกงานแล้วเหรอ? ได้ยินว่านายจะยื่นเรื่องสอบเลื่อนขั้นก่อนกำหนด?”
ฝีเท้าของหลินหยวนหยุดกะทันหัน ข้อมูลนี้แพร่กระจายได้เร็วเหลือเกิน เช้าที่โรงงานเพิ่งติดประกาศ ตอนบ่ายเหยียนปู้กุ้ยก็รู้เรื่องแล้ว เร็วกว่ารถรางไฟฟ้าเสียอีก
“ปู่สามท่านรู้ข่าวไวจริง ๆ นะครับ รู้เรื่องเร็วจัง” หลินหยวนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม
“แน่นอนสิ” เหยียนปู้กุ้ยพูดพลางวางบัวรดน้ำลงเบา ๆ ใบหน้าแสดงท่าทางราวกับทุกอย่างอยู่ในสายตาตน “เรื่องในโรงงานเรา มีคนงานอาศัยอยู่ในตรอกนี้มากมาย แค่ปากหนึ่งพูดออกไป ข่าวก็แพร่กระจายเร็วราวกับมีปีก อาจารย์ของนายคือจ้าวเต๋อจู้ใช่ไหม? ฝีมือของเฒ่าเจิ้งนั้นเรียกว่ายอดเยี่ยมจริง ๆ เขาสอนนายแล้วจะผิดพลาดได้ยังไง ได้ยินว่าวันที่ 15 เมษายนจะสอบใช่ไหม?”