ทั้งสองคนไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายก่อน เมื่อยืนยันแล้วว่าไม่มีปัญหาอะไร หลังกลับมา กู้จิ้นเหยียนก็เริ่มสืบหาความเคลื่อนไหวของไป๋ไป่หยาน และสุดท้ายก็พบเธอที่โรงแรมจริง ๆ น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอออกไปแล้ว
พอกู้จิ้นเหยียนรู้ว่าเธอออกไปแล้ว สีหน้าก็พลันมืดครึ้มขึ้นมา หนีได้เร็วดีนี่ ครั้งนี้เขาจะไม่ปล่อยเธอไปอีกแล้ว
“กลับไปพักก่อนเถอะ เรื่องที่เหลือให้ผมจัดการเอง” กู้จิ้นเหยียนข่มความโกรธที่พลุ่งพล่านไว้ ก่อนหันไปมองเย่เซียวแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เย่เซียวส่ายหน้า มองเขาพลางกล่าวอย่างจริงจังว่า “ไม่ต้องแล้ว ผมสืบเรื่องนี้จนเกือบแน่ชัดแล้ว อีกอย่าง ทางผู้จัดการอู๋ต้องมีหลักฐานที่ใช้โค่นอีกฝ่ายได้อยู่แน่ ความแค้นครั้งนี้ ผมจะทวงคืนด้วยตัวเอง”
“ได้” กู้จิ้นเหยียนมองเย่เซียวที่กำลังจริงจัง แล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ ไม่ว่าอย่างไร เขาก็จะคอยหนุนหลังเย่เซียว ไม่ยอมให้ได้รับความไม่เป็นธรรมแม้แต่นิดเดียว แค่เจียงเฉิงคนเดียวเท่านั้น
เย่เซียวแสร้งทำเป็นไม่ทันสังเกตเห็นความเอ็นดูที่ฉายชัดในดวงตาของกู้จิ้นเหยียน ภายในใจสับสนวุ่นวายและเต็มไปด้วยความลังเล แน่นอนว่าเขารู้ว่ากู้จิ้นเหยียนเป็นคนดีมาก แต่ทั้งสองคนจะลงเอยด้วยกันได้จริงหรือ
เมื่อถึงบริษัท เย่เซียวกับกู้จิ้นเหยียนก็แยกกัน เจียงเฉิงเหลือบเห็นเย่เซียวเข้า สีหน้าพลันมีรอยยิ้มเสแสร้งผุดขึ้น ก่อนเร่งฝีเท้าเข้าไปทัก “ผู้ช่วยเย่ เมื่อคืนทำไมถึงกลับไปก่อนโดยไม่พูดไม่จาสักคำล่ะครับ?”
เย่เซียวเงยหน้ามองเขา บนใบหน้าก็มีรอยยิ้มบาง ๆ เช่นกัน น้ำเสียงไม่อ่อนข้อและไม่แข็งกร้าว “คุณเจียง เมื่อคืนผมดื่มไปไม่กี่แก้วก็รู้สึกไม่สบายขึ้นมากะทันหัน เลยอดสงสัยไม่ได้ว่าในเหล้าอาจมีคนใส่อะไรลงไป จึงขอตัวกลับก่อนครับ”