ไป๋ไป่หยานหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนปฏิเสธเสียงเบา “ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ”
“เรื่องที่ควรช่วย ผมยินดีช่วยแบ่งเบาภาระให้สาวสวยอยู่แล้ว” หวังหลุนมองเธอตรง ๆ อย่างเปิดเผย สายตาจับจ้องไม่วาง น้ำเสียงแฝงความรู้สึกดี ๆ อย่างชัดเจน
“กะ...ก็ได้ค่ะ” หัวใจของไป๋ไป่หยานไหววูบเบา ๆ แต่ก่อนซ่งเชียนปฏิบัติต่อเธออย่างอ่อนโยนและเก็บงำความรู้สึก ไม่เคยใช้สายตาร้อนแรงตรงไปตรงมาจ้องเธอเช่นนี้ เธอจึงรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองอยู่บ้าง ทว่าสุดท้ายก็ยอมรับคำ
หลังแลกช่องทางติดต่อกันเรียบร้อย เพื่อนร่วมทางของไป๋ไป่หยานก็ตามหาเธอมาพอดี เธอขานรับ ก่อนเอ่ยลาอีกฝ่ายแล้วหันหลังจากไป
หวังหลุนยกมือข้างที่เคยประคองไป๋ไป่หยานขึ้นมา วางไว้ตรงปลายจมูกแล้วสูดดมเบา ๆ สีหน้าเคลิบเคลิ้ม เขามองตามแผ่นหลังของไป๋ไป่หยานที่ไกลออกไป มุมปากยกเป็นรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าต้องได้เธอมาแน่ จากนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรศัพท์ สั่งให้ลูกน้องไปสืบประวัติความเป็นมาทั้งหมดของไป๋ไป่หยานโดยด่วน
ไป๋ไป่หยานกับเพื่อนเดินเข้าไปในห้องส่วนตัว หญิงสาวที่ก่อนหน้านี้ออกไปตามหาไป๋ไป่หยานมีสีหน้าอึดอัด หลบสายตามองเธอ ก่อนสุดท้ายจะอดถามไม่ได้ว่า “ไป่หยาน เมื่อกี้คนที่เดินชนเธอเป็นใครเหรอ?”
ไป๋ไป่หยานปรายตามองเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลายคนนี้ ความรำคาญแผ่ซ่านขึ้นมาในใจ พลางดูแคลนอีกฝ่ายว่าเชยและหยาบกระด้าง เธอตวัดสายตาเย้ยหยันใส่ น้ำเสียงเสียดแทงยามเอ่ยว่า “ถามไปทำไม? คนระดับนั้นไม่ใช่คนที่เธอจะเอื้อมถึง ส่องกระจกดูตัวเองบ้างสิว่าเป็นยังไง”
หญิงสาวที่ถามถูกคำพูดนั้นทำให้หน้าเขียวหน้าซีด ทั้งน้อยใจและอัดอั้น แต่ไม่กล้าโต้กลับแม้แต่คำเดียว เพราะกลัวว่าจะทำให้ไป๋ไป่หยานขุ่นเคืองจนหมดทางคืนดี
หญิงสาวคนอื่น ๆ ในห้องรีบช่วยพูดกลบเกลื่อน มีคนหนึ่งหัวเราะคล้อยตาม “ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีฐานะยังไง ก็มีแต่ไป่หยานของเราที่เหมาะสมกับเขา”