[ห้องส่วนตัวในร้านอาหารกลับหัว ทุกสิ่งด้านนอกที่มองผ่านหน้าต่างบานใหญ่ล้วนกลับหัวกลับหางไปหมด
ผู้บุกเบิกที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นแทบจะวิ่งพรวดเข้ามาในห้องส่วนตัว ก่อนจะเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้ากระจก
เพียงสบตา ก็ตราตรึงชั่วนิรันดร์
คิวอาร์โค้ดเบลอ อาจารย์หม่า คุณแม่จอมเข้มงวดที่สุดของเทพดารา]
【ซวีจ้าว: แร็กคูนตัวน้อย มาแล้วเหรอ】
【ดาว: อืม ฉันมาแล้ว】
【ซวีจ้าว: เธอไม่ควรมาหรอก】
【ดาว: แต่ฉันก็ยังมาอยู่ดี】
【ซานเยว่ฉี: เดี๋ยวก่อน พวกเธอรู้จักกันเหรอ บรรยากาศแบบนี้ไม่ควรเป็นฉากสารภาพรักหวานซึ้งเหรอ? นี่เล่นเกมยื้อกันแบบนี้เลยเหรอ?】
เอาไปพากย์ประกอบวิดีโอนี้เหรอ? ทำไมถึงเข้ากันอย่างไม่น่าเชื่อเนี่ย?
ตอนแรกคิดว่าบรรยากาศเหมือนฉากสารภาพรักมากแท้ ๆ แต่พอเห็นสองคนยื้อกันไปมา บรรยากาศก็หายวับไปเลย
ทำลายบรรยากาศสุด ๆ เลยนะ ลากสองคนนี้ออกไปที……
【ดาว: รู้สึกว่าน่าสนุกดีไม่ใช่เหรอ?】
【ซวีจ้าว: ใช่แล้ว ยังไงแร็กคูนตัวน้อยก็เข้าใจฉันที่สุด】
【ซิลเวอร์วูล์ฟ: พวกเธอสองคนนี่เข้ากันได้เหม็นคลุ้งเลยนะ】
【แอสตา: ที่นี่น่าจะเป็นร้านอาหารกลับหัวในนครพันดาราสินะ ถ้าพวกผู้บุกเบิกไปกินที่นั่นเมื่อไร ก็เอ่ยชื่อฉันได้เลย】
【ดาว: ซี้ด ฉันเป็นหมาของคุณแอสตาค่ะ!】
【เปเป้: โฮ่ง ๆ ๆ~ (หมาของคุณแอสตาคือฉันต่างหาก!)】
(เกร็ดความรู้: สวัสดิการที่เปเป้ได้รับดีกว่าคนส่วนใหญ่ในจักรวาลเสียอีก)
【อิเล็กซ์: ……】
【อาร์เลคคิโน: เปเป้……】
ทั้งสองเงียบลงพร้อมกัน อิเล็กซ์เงียบเพราะรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ส่วนอาร์เลคคิโนนึกถึงเรื่องที่เมื่อก่อนมีคนเรียกเธอว่าเปเป้
【เหยากวง: นี่คือร่างมนุษย์ของท่านเทพแห่งความรื่นเริงหรือ? สมกับที่คำนวณไม่ได้จริง ๆ ฉันเห็นหน้ากากกำลังยิ้มให้ฉันอยู่】