[ปัญญา · โป๋ซื่อจุน
ท่ามกลางกระแสข้อมูล เสียงพื้นหลังที่ดังเป็นจังหวะราวรหัสมอร์สค่อย ๆ ปรากฏภาพของเหล่าอัจฉริยะขึ้นมาทีละคน
จ้านดาร์ ลี่เอ่อร์ทา สกรูรุม โพลก้า คาคาม... ช่วงเวลาที่เหล่าอัจฉริยะเปล่งประกาย
「ดวงดาวเก็บงำความลับ คำนวณเชื่อมโยงรากฐานของสรรพสิ่ง」
「ทว่ามันกลับเงียบงัน ราวกับหมอกกลางจักรวาล」
「จงสดับฟังความเงียบ แล้วเจ้าจะรู้ว่าดวงดาวพักพิงอยู่ ณ แห่งใด」
ในจักรวาลอันเงียบสงัดและลึกล้ำ คอมพิวเตอร์ขนาดมหึมาซึ่งเปล่งแสงสีแดงปรากฏขึ้น มันคือสมองกลขนาดใหญ่ยิ่ง แสงสีแดงกะพริบเป็นจังหวะ ขณะทำการคำนวณอันซับซ้อนอย่างยิ่ง
ภาพของเหล่าอัจฉริยะมีเส้นเชื่อมต่อไปยังโป๋ซื่อจุน มีเพียงภาพของจ้านดาร์เท่านั้นที่ถูกเว้นไว้
ทุกสิ่งล้วนเป็นคำถาม และทุกสิ่งย่อมมีคำตอบ
คอมพิวเตอร์ดวงดาวซึ่งใช้ไขปริศนาของสรรพสิ่ง เทพดาราที่เลื่อนขั้นจากเครื่องจักร]
【เทสลา: เทพดาราที่เลื่อนขั้นจากเครื่องจักร งั้นก็กลายเป็นเทพได้ภายหลังสินะ?】
【เฮอร์ตาตัวจริง: ใช่ อย่างเทพดาราแห่งการกำเนิดก็เลื่อนขั้นมาจากแมลงเหมือนกัน แต่ได้ยินว่าเครื่องจักรหัวนั้นถูกสร้างโดยจ้านดาร์ น่าเสียดายที่มันหายไปแล้ว เลยหาคำตอบไม่ได้】
【จ้านดาร์: เด็ก ๆ ฉันยังไม่ตายนะ】
【เฮอร์ตาตัวจริง: รุ่นพี่ ยังไม่ตายเหรอคะ?】
จ้านดาร์โผล่มาพิมพ์ข้อความ พูดตามตรง เฮอร์ตาตัวจริงแทบเก็บอาการไม่อยู่แล้ว ตั้งกี่ศักราชแห่งอำพันมา ก็ไม่เคยได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับรุ่นพี่คนนี้เลย
【เฮอร์ตาตัวจริง: โพลก้า คาคาม รุ่นพี่อย่างคุณก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ รู้สึกว่าออกจะ...กากนิด ๆ】
【โพลก้า คาคาม: เฮอร์ตา ไม่เกี่ยวกับเธอ】
【โพลก้า คาคาม: อัจฉริยะอันดับหนึ่ง ชาตินี้อย่าโผล่หน้าออกมาเลยจะดีกว่า】
【จ้านดาร์: นักโทษแห่งปัญญา จงอยู่ในกลไกที่เก้าของเธอให้ดี ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เราจะพบกัน】
【หวงเฉวียน: จ้าวแห่งความเงียบงัน? กลไกที่เก้า?】
ที่นั่นเกี่ยวข้องกับเหล่าอัจฉริยะสินะ ว่าแต่ที่ที่เธออยู่ตอนนี้คือที่ไหนกันนะ รู้สึกไม่คุ้นเลย
【ซิลเวอร์วูล์ฟ: จ้าวแห่งความเงียบงันก็แค่กาก ฉันพูดเอง】
หมาป่าวาระสุดท้ายพูดไว้แล้วว่า ถ้าบุกทะลวงกลไกที่เก้าได้ จ้าวแห่งความเงียบงันก็เป็นแค่ลูกระนาด ไม่ต้องใส่ใจ
【โพลก้า คาคาม: แฮ็กเกอร์ตัวน้อย ดูท่าจะมั่นใจในฝีมือตัวเองมากสินะ?】
【ซิลเวอร์วูล์ฟ: หมาป่าผู้ยิ่งใหญ่ย่อมมั่นใจอยู่แล้ว】
เธอไม่ใช่พวกกระจอกเสียหน่อย พลังเลเวล 999 เธอรู้ดีที่สุด
【ซานโดรเน่: เทพดาราแห่งปัญญาก็น่าจะเป็นเครื่องจักรเหมือนกันนะ อาร์เลคคิโน ถ้าให้สาวแมวน้อยที่บ้านเธอไปแตะดู จะทำให้มันเสียไหม?】
【อาร์เลคคิโน: หมายถึงลินเน็ตเหรอ ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจความสามารถแบบนั้นของเธอเหมือนกัน ตอนอยู่บ้านเตาผิง เครื่องจักรบางอย่างที่ลินเน็ตแตะก็พังจริง ๆ ไม่รู้หลักการทำงานเหมือนกัน】
【ลินเน็ต: มันใหญ่ขนาดนั้น คงทำไม่สำเร็จหรอกมั้งคะ?】
【ไลกอส: คุณผู้หญิง ช่วยเล่าเรื่องที่แตะเครื่องจักรแล้วทำให้มันพังให้ละเอียดหน่อยได้ไหมครับ】
ให้ตายสิ ฟังดูเหมือนเป็นเทพแห่งมโนทัศน์เลยนี่นา ถ้าแตะเครื่องจักรอะไรก็ทำพังได้จริง ต่อให้ต้องเอาร่างแยกทั้งหมดมาแลก เขาก็ต้องสร้างโอกาสให้คุณผู้หญิง【ผู้ยิ่งใหญ่】คนนี้ได้แตะสิ่งประดิษฐ์ไร้สาระนั่นสักครั้ง
แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง สุสานเหล็กที่เขาทำมาตั้งนานก็ดูห่วยไปเลย
【อาเกลีย: ผู้ชมเทพพิธี ดูเหมือนคุณจะตื่นเต้นนะ รู้อะไรอยู่หรือเปล่า?】
【ไลกอส: แค่สงสัยครับ】
【วิลวี: อัจฉริยะเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์เครื่องนี้ แปลว่าอัจฉริยะถูกคอมพิวเตอร์เครื่องนี้ควบคุมอยู่หรือเปล่า?】
สมองอันชาญฉลาดของวิลวีเริ่มทำงาน เธอรู้สึกว่าเส้นที่เชื่อมเหล่าอัจฉริยะกับคอมพิวเตอร์ดูแปลก ๆ ไม่น่าจะมีไว้แค่ให้ดูสวย แต่ต้องเชื่อมต่อกันจริง ๆ ดูเหมือนจะชอบควบคุมคนอื่นมากไปหน่อยนะ
พูดแรง ๆ ก็คงเหมือนเอาสายจูงมาล่ามเหล่าอัจฉริยะไว้
【เฮอร์ตาตัวจริง: ถึงจะไม่อยากพูดแบบนี้ก็เถอะ แต่ทุกความเคลื่อนไหวของเหล่าอัจฉริยะ รวมถึงการทดลองที่ทำ ถูกเจ้าหัวเครื่องจักรนั่นแอบดูอยู่หมด จะเรียกว่าควบคุมก็ได้ เจ้าหัวเครื่องจักรมีความสามารถพอจะทำแบบนั้น】
แล้วรู้ไปจะได้อะไรขึ้นมา เธอก็ต่อต้านไม่ได้ และไม่มีทางต่อต้านเทพดาราได้อยู่ดี
[เทพดาราแห่งความเฟื่องฟู — เย่าซือ
「จงใช้ไม้เท้าของนักเดินทางเคาะผืนดิน พวกเขากล่าว หนึ่งครั้ง สองครั้ง」
เทพผู้เปี่ยมด้วยพุทธภาวนาปรากฏกายขึ้น ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยพลังชีวิตอันล้นเหลือ
พระองค์เปลือยเท้า มีแขนหกข้าง แม้แววตาจะเปี่ยมเมตตาต่อสรรพชีวิต แต่ลูกแก้วสีแดงที่ฝังอยู่บนแขนและฝ่ามือกลับทำให้พระองค์ดูน่าพิศวงขึ้นมา
「ต้นอ่อนเล็ก ๆ จะเติบโตสูงเสียดฟ้า น้ำค้างชุ่มฉ่ำจะหยดจากปลายกิ่ง ช่วยขจัดโรคภัยและพิษร้ายให้เจ้า」
ขอเพียงเป็นสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย สิ่งที่ปรารถนาล้วนสมหวัง
เย่าซือไม่เคยปฏิเสธคำอธิษฐาน เทพดาราผู้ทนเห็นความเสื่อมสลายและความเจ็บป่วยไม่ได้ พระองค์คือผู้หล่อเลี้ยงสรรพชีวิต เทพแห่งดินแดนสุขาวดี ผู้มุ่งหมายให้ชีวิตรุ่งเรืองไม่รู้ดับสูญ
ไร้ความเห็นแก่ตัว คำนึงถึงผู้อื่น
เพราะประทานพรแก่ทุกชีวิตอย่างไม่แบ่งแยก จึงก่อให้เกิดภัยแฝงไม่รู้จบ]
【ชาวเฟื่องฟู: ช่างเป็นรูปลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์อะไรเช่นนี้ พระแม่ผู้เมตตา!】
【ชาวเซียนโจวเย่าชิง: เมตตาบ้านแกสิ บอกพิกัดมา พวกเราจะไปคว้าชัยชนะครั้งใหญ่!!!】
【เคียน่า: รู้สึกว่าเทพดาราองค์นี้น่าจะเป็นเทพผู้ใจดีนะ ต่างจากเทพดาราแห่งการทำลายล้างองค์นั้น】
【ไอน์สไตน์: ไม่ปฏิเสธคำอธิษฐาน หมายความว่าคนดีและคนชั่วขอพรจากพระองค์ พระองค์ก็จะทำให้สมหวังอย่างไม่เห็นแก่ตัวสินะ ฟังดูไม่ค่อยดีเลย】
【ไรเดน เมย์: ถ้าประทานพรให้คนที่จำเป็นต้องได้รับจริง ๆ ก็ถือว่าใจดี แต่ถ้าประทานพรให้คนชั่ว ก็มีแต่จะทำให้พวกนั้นเหิมเกริมยิ่งกว่าเดิม】
【นิโค: ถ้าเปรียบเป็นการซื้อของ ก็คือร้านค้าสนใจแต่ขายของ แต่ไม่รับผิดชอบหลังการขายเลยใช่ไหม?】
【จิ่งหยวน: เป็นคำเปรียบเทียบที่ตรงทีเดียว จะใช้คำว่าใจดีอย่างเดียวมาสรุปเทพดาราไม่ได้ แต่เหล่าปีศาจเฟื่องฟูที่ได้รับพรจากความเฟื่องฟูนั้น ทำให้ทั้งจักรวาลปวดหัวกันไปหมด】
แม้พันธมิตรเซียนโจวจะไม่เคยลดความระแวดระวังต่อชาวเฟื่องฟู แต่ก็ยังมีผู้คนมากมายที่ใฝ่หาความเป็นอมตะ ความเฟื่องฟูจึงถือเป็นหนทางหนึ่งที่ก้าวเดินได้ค่อนข้างง่าย
ฆ่าเท่าไรก็ฆ่าไม่หมด ฆ่าไม่หมดจริง ๆ หลายปีมานี้ชาวเฟื่องฟูไม่เคยถูกกำจัดจนสิ้นซากเลย
【ฝูเสวียน: พรที่บรรพชนแห่งหายนะอายุขัยประทานให้ นำมาซึ่งภัยพิบัติไม่รู้จบ มีดาวเคราะห์มากมายเพียงใดที่ถูกชาวเฟื่องฟูทำร้าย และพันธมิตรเซียนโจวของเราต้องสูญเสียผู้คนไปมากมายแค่ไหน】
ทุกครั้งที่ทำสงครามกับชาวเฟื่องฟู ล้วนเป็นการต่อสู้อันดุเดือด วิถีแห่งความเฟื่องฟูเป็นยังไง ทุกคนก็รู้กันดี ต่อให้ถูกตัดหัวก็ยังเอามาต่อกลับได้ ทำได้เพียงค่อย ๆ บั่นทอนอีกฝ่ายจนตาย
【เยี่ยนชิง: สักวันหนึ่ง การไล่ล่าจะต้องเอาชนะความเฟื่องฟูได้แน่นอน】
【ฮูเล่ย: ไอ้หนู แกนี่ไร้เดียงสาจริง ๆ พูดถึงชาวเฟื่องฟูแล้ว พวกเซียนโจวไม่ใช่ชาวเฟื่องฟูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดหรอกหรือ? ถ้าเก่งจริงก็เลิกพึ่งพาความเฟื่องฟูในตัวพวกแกสิ พวกชาวเฟื่องฟูเล่นงานพวกแกจนขี้แตกแน่】
【จิ้งหลิว: ฮูเล่ย พูดมากไปแล้ว】
【ฮูเล่ย: !】
ฮูเล่ยซึ่งถูกขังอยู่ในคุกโยวชิวรู้สึกหนาววาบ นั่นมันผู้หญิงคนนั้นนี่นา ผู้หญิงบ้าคนนั้นยังมีชีวิตอยู่เหรอ? หรือว่าเธอไม่ได้ถูกเงามารกัดกร่อน?
ในฐานะ「แม่」ผู้เข้มงวดที่สุดของเขา ภาพกระบี่อันตระการตาในวันนั้นฉายย้อนกลับมาในหัว แม้เวลาจะผ่านมาหลายปีแล้ว ดูเหมือนเขาก็ยังหยุดกระบี่เล่มนั้นไม่ได้อยู่ดี
จิ่งหยวนเงียบไป ชื่อนี้... เฮ้อ...
【เร็น: มีคนอยู่ห้าคน ราคาที่ต้องจ่ายมีสามอย่าง จิ้งหลิว...】
【คาฟคา: ฟังฉันนะ อาเร็น ใจเย็น ๆ ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น】
เมื่อเห็นเยลลีบุกของเร็นกำลังจะออกฤทธิ์ คาฟคาก็ร่ายวาจาสั่งการใส่เขาทันที
【เร็น: ...】
【เฉียนเจี๋ย: พลังน่าขยะแขยง】
วิชาวาจาสั่งการที่ควบคุมคนอื่นทำให้เขานึกถึงข้อบัญญัติของผู้หญิงคนนั้น อาโพเนีย น่าขยะแขยงพอกัน
【อาโพเนีย: เฉียนเจี๋ย ใจเย็นก่อน】
【เฉียนเจี๋ย: อาโพเนีย ฉัน***** (คำหยาบของวีรชนผู้กล้า)】
ทำไมถึงเพิ่งอัปเดตล่ะ? ช่วงนี้มีอาการเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ เยอะเหลือเกิน พอทำงานบ้านเสร็จ กลางคืนก็ลืมปิดหน้าต่างจนเป็นหวัดและมีไข้ไปหลายวัน จากนั้นก็มีน้ำมูกอยู่หลายวัน จมูกตันอยู่อีกหลายวัน แล้วริมฝีปากก็เป็นเริมกว่าหนึ่งสัปดาห์ แถมยังปวดเส้นประสาทบนใบหน้าอีก
พออาการจุกจิกพวกนี้มารวมกัน ก็แทบจะหมดแรง ไร้กะจิตกะใจจะพิมพ์นิยาย กินยาอยู่หลายวัน ช่วงสองสามวันมานี้อาการดีขึ้นบ้าง เลยเริ่มกลับมาเขียนได้