เหล่าตัวละครค่ายหมี่รับชม: บัญชีหนี้ของอาฮา

ตอนที่ 4 ปัญญาและความเฟื่องฟู

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

[ปัญญา · โป๋ซื่อจุน

ท่ามกลางกระแสข้อมูล เสียงพื้นหลังที่ดังเป็นจังหวะราวรหัสมอร์สค่อย ๆ ปรากฏภาพของเหล่าอัจฉริยะขึ้นมาทีละคน

จ้านดาร์ ลี่เอ่อร์ทา สกรูรุม โพลก้า คาคาม... ช่วงเวลาที่เหล่าอัจฉริยะเปล่งประกาย

「ดวงดาวเก็บงำความลับ คำนวณเชื่อมโยงรากฐานของสรรพสิ่ง」

「ทว่ามันกลับเงียบงัน ราวกับหมอกกลางจักรวาล」

「จงสดับฟังความเงียบ แล้วเจ้าจะรู้ว่าดวงดาวพักพิงอยู่ ณ แห่งใด」

ในจักรวาลอันเงียบสงัดและลึกล้ำ คอมพิวเตอร์ขนาดมหึมาซึ่งเปล่งแสงสีแดงปรากฏขึ้น มันคือสมองกลขนาดใหญ่ยิ่ง แสงสีแดงกะพริบเป็นจังหวะ ขณะทำการคำนวณอันซับซ้อนอย่างยิ่ง

ภาพของเหล่าอัจฉริยะมีเส้นเชื่อมต่อไปยังโป๋ซื่อจุน มีเพียงภาพของจ้านดาร์เท่านั้นที่ถูกเว้นไว้

ทุกสิ่งล้วนเป็นคำถาม และทุกสิ่งย่อมมีคำตอบ

คอมพิวเตอร์ดวงดาวซึ่งใช้ไขปริศนาของสรรพสิ่ง เทพดาราที่เลื่อนขั้นจากเครื่องจักร]

【เทสลา: เทพดาราที่เลื่อนขั้นจากเครื่องจักร งั้นก็กลายเป็นเทพได้ภายหลังสินะ?】

【เฮอร์ตาตัวจริง: ใช่ อย่างเทพดาราแห่งการกำเนิดก็เลื่อนขั้นมาจากแมลงเหมือนกัน แต่ได้ยินว่าเครื่องจักรหัวนั้นถูกสร้างโดยจ้านดาร์ น่าเสียดายที่มันหายไปแล้ว เลยหาคำตอบไม่ได้】

【จ้านดาร์: เด็ก ๆ ฉันยังไม่ตายนะ】

【เฮอร์ตาตัวจริง: รุ่นพี่ ยังไม่ตายเหรอคะ?】

จ้านดาร์โผล่มาพิมพ์ข้อความ พูดตามตรง เฮอร์ตาตัวจริงแทบเก็บอาการไม่อยู่แล้ว ตั้งกี่ศักราชแห่งอำพันมา ก็ไม่เคยได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับรุ่นพี่คนนี้เลย

【เฮอร์ตาตัวจริง: โพลก้า คาคาม รุ่นพี่อย่างคุณก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ รู้สึกว่าออกจะ...กากนิด ๆ】

【โพลก้า คาคาม: เฮอร์ตา ไม่เกี่ยวกับเธอ】

【โพลก้า คาคาม: อัจฉริยะอันดับหนึ่ง ชาตินี้อย่าโผล่หน้าออกมาเลยจะดีกว่า】

【จ้านดาร์: นักโทษแห่งปัญญา จงอยู่ในกลไกที่เก้าของเธอให้ดี ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เราจะพบกัน】

【หวงเฉวียน: จ้าวแห่งความเงียบงัน? กลไกที่เก้า?】

ที่นั่นเกี่ยวข้องกับเหล่าอัจฉริยะสินะ ว่าแต่ที่ที่เธออยู่ตอนนี้คือที่ไหนกันนะ รู้สึกไม่คุ้นเลย

【ซิลเวอร์วูล์ฟ: จ้าวแห่งความเงียบงันก็แค่กาก ฉันพูดเอง】

หมาป่าวาระสุดท้ายพูดไว้แล้วว่า ถ้าบุกทะลวงกลไกที่เก้าได้ จ้าวแห่งความเงียบงันก็เป็นแค่ลูกระนาด ไม่ต้องใส่ใจ

【โพลก้า คาคาม: แฮ็กเกอร์ตัวน้อย ดูท่าจะมั่นใจในฝีมือตัวเองมากสินะ?】

【ซิลเวอร์วูล์ฟ: หมาป่าผู้ยิ่งใหญ่ย่อมมั่นใจอยู่แล้ว】

เธอไม่ใช่พวกกระจอกเสียหน่อย พลังเลเวล 999 เธอรู้ดีที่สุด

【ซานโดรเน่: เทพดาราแห่งปัญญาก็น่าจะเป็นเครื่องจักรเหมือนกันนะ อาร์เลคคิโน ถ้าให้สาวแมวน้อยที่บ้านเธอไปแตะดู จะทำให้มันเสียไหม?】

【อาร์เลคคิโน: หมายถึงลินเน็ตเหรอ ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจความสามารถแบบนั้นของเธอเหมือนกัน ตอนอยู่บ้านเตาผิง เครื่องจักรบางอย่างที่ลินเน็ตแตะก็พังจริง ๆ ไม่รู้หลักการทำงานเหมือนกัน】

【ลินเน็ต: มันใหญ่ขนาดนั้น คงทำไม่สำเร็จหรอกมั้งคะ?】

【ไลกอส: คุณผู้หญิง ช่วยเล่าเรื่องที่แตะเครื่องจักรแล้วทำให้มันพังให้ละเอียดหน่อยได้ไหมครับ】

ให้ตายสิ ฟังดูเหมือนเป็นเทพแห่งมโนทัศน์เลยนี่นา ถ้าแตะเครื่องจักรอะไรก็ทำพังได้จริง ต่อให้ต้องเอาร่างแยกทั้งหมดมาแลก เขาก็ต้องสร้างโอกาสให้คุณผู้หญิง【ผู้ยิ่งใหญ่】คนนี้ได้แตะสิ่งประดิษฐ์ไร้สาระนั่นสักครั้ง

แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง สุสานเหล็กที่เขาทำมาตั้งนานก็ดูห่วยไปเลย

【อาเกลีย: ผู้ชมเทพพิธี ดูเหมือนคุณจะตื่นเต้นนะ รู้อะไรอยู่หรือเปล่า?】

【ไลกอส: แค่สงสัยครับ】

【วิลวี: อัจฉริยะเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์เครื่องนี้ แปลว่าอัจฉริยะถูกคอมพิวเตอร์เครื่องนี้ควบคุมอยู่หรือเปล่า?】

สมองอันชาญฉลาดของวิลวีเริ่มทำงาน เธอรู้สึกว่าเส้นที่เชื่อมเหล่าอัจฉริยะกับคอมพิวเตอร์ดูแปลก ๆ ไม่น่าจะมีไว้แค่ให้ดูสวย แต่ต้องเชื่อมต่อกันจริง ๆ ดูเหมือนจะชอบควบคุมคนอื่นมากไปหน่อยนะ

พูดแรง ๆ ก็คงเหมือนเอาสายจูงมาล่ามเหล่าอัจฉริยะไว้

【เฮอร์ตาตัวจริง: ถึงจะไม่อยากพูดแบบนี้ก็เถอะ แต่ทุกความเคลื่อนไหวของเหล่าอัจฉริยะ รวมถึงการทดลองที่ทำ ถูกเจ้าหัวเครื่องจักรนั่นแอบดูอยู่หมด จะเรียกว่าควบคุมก็ได้ เจ้าหัวเครื่องจักรมีความสามารถพอจะทำแบบนั้น】

แล้วรู้ไปจะได้อะไรขึ้นมา เธอก็ต่อต้านไม่ได้ และไม่มีทางต่อต้านเทพดาราได้อยู่ดี

[เทพดาราแห่งความเฟื่องฟู — เย่าซือ

「จงใช้ไม้เท้าของนักเดินทางเคาะผืนดิน พวกเขากล่าว หนึ่งครั้ง สองครั้ง」

เทพผู้เปี่ยมด้วยพุทธภาวนาปรากฏกายขึ้น ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยพลังชีวิตอันล้นเหลือ

พระองค์เปลือยเท้า มีแขนหกข้าง แม้แววตาจะเปี่ยมเมตตาต่อสรรพชีวิต แต่ลูกแก้วสีแดงที่ฝังอยู่บนแขนและฝ่ามือกลับทำให้พระองค์ดูน่าพิศวงขึ้นมา

「ต้นอ่อนเล็ก ๆ จะเติบโตสูงเสียดฟ้า น้ำค้างชุ่มฉ่ำจะหยดจากปลายกิ่ง ช่วยขจัดโรคภัยและพิษร้ายให้เจ้า」

ขอเพียงเป็นสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย สิ่งที่ปรารถนาล้วนสมหวัง

เย่าซือไม่เคยปฏิเสธคำอธิษฐาน เทพดาราผู้ทนเห็นความเสื่อมสลายและความเจ็บป่วยไม่ได้ พระองค์คือผู้หล่อเลี้ยงสรรพชีวิต เทพแห่งดินแดนสุขาวดี ผู้มุ่งหมายให้ชีวิตรุ่งเรืองไม่รู้ดับสูญ

ไร้ความเห็นแก่ตัว คำนึงถึงผู้อื่น

เพราะประทานพรแก่ทุกชีวิตอย่างไม่แบ่งแยก จึงก่อให้เกิดภัยแฝงไม่รู้จบ]

【ชาวเฟื่องฟู: ช่างเป็นรูปลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์อะไรเช่นนี้ พระแม่ผู้เมตตา!】

【ชาวเซียนโจวเย่าชิง: เมตตาบ้านแกสิ บอกพิกัดมา พวกเราจะไปคว้าชัยชนะครั้งใหญ่!!!】

【เคียน่า: รู้สึกว่าเทพดาราองค์นี้น่าจะเป็นเทพผู้ใจดีนะ ต่างจากเทพดาราแห่งการทำลายล้างองค์นั้น】

【ไอน์สไตน์: ไม่ปฏิเสธคำอธิษฐาน หมายความว่าคนดีและคนชั่วขอพรจากพระองค์ พระองค์ก็จะทำให้สมหวังอย่างไม่เห็นแก่ตัวสินะ ฟังดูไม่ค่อยดีเลย】

【ไรเดน เมย์: ถ้าประทานพรให้คนที่จำเป็นต้องได้รับจริง ๆ ก็ถือว่าใจดี แต่ถ้าประทานพรให้คนชั่ว ก็มีแต่จะทำให้พวกนั้นเหิมเกริมยิ่งกว่าเดิม】

【นิโค: ถ้าเปรียบเป็นการซื้อของ ก็คือร้านค้าสนใจแต่ขายของ แต่ไม่รับผิดชอบหลังการขายเลยใช่ไหม?】

【จิ่งหยวน: เป็นคำเปรียบเทียบที่ตรงทีเดียว จะใช้คำว่าใจดีอย่างเดียวมาสรุปเทพดาราไม่ได้ แต่เหล่าปีศาจเฟื่องฟูที่ได้รับพรจากความเฟื่องฟูนั้น ทำให้ทั้งจักรวาลปวดหัวกันไปหมด】

แม้พันธมิตรเซียนโจวจะไม่เคยลดความระแวดระวังต่อชาวเฟื่องฟู แต่ก็ยังมีผู้คนมากมายที่ใฝ่หาความเป็นอมตะ ความเฟื่องฟูจึงถือเป็นหนทางหนึ่งที่ก้าวเดินได้ค่อนข้างง่าย

ฆ่าเท่าไรก็ฆ่าไม่หมด ฆ่าไม่หมดจริง ๆ หลายปีมานี้ชาวเฟื่องฟูไม่เคยถูกกำจัดจนสิ้นซากเลย

【ฝูเสวียน: พรที่บรรพชนแห่งหายนะอายุขัยประทานให้ นำมาซึ่งภัยพิบัติไม่รู้จบ มีดาวเคราะห์มากมายเพียงใดที่ถูกชาวเฟื่องฟูทำร้าย และพันธมิตรเซียนโจวของเราต้องสูญเสียผู้คนไปมากมายแค่ไหน】

ทุกครั้งที่ทำสงครามกับชาวเฟื่องฟู ล้วนเป็นการต่อสู้อันดุเดือด วิถีแห่งความเฟื่องฟูเป็นยังไง ทุกคนก็รู้กันดี ต่อให้ถูกตัดหัวก็ยังเอามาต่อกลับได้ ทำได้เพียงค่อย ๆ บั่นทอนอีกฝ่ายจนตาย

【เยี่ยนชิง: สักวันหนึ่ง การไล่ล่าจะต้องเอาชนะความเฟื่องฟูได้แน่นอน】

【ฮูเล่ย: ไอ้หนู แกนี่ไร้เดียงสาจริง ๆ พูดถึงชาวเฟื่องฟูแล้ว พวกเซียนโจวไม่ใช่ชาวเฟื่องฟูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดหรอกหรือ? ถ้าเก่งจริงก็เลิกพึ่งพาความเฟื่องฟูในตัวพวกแกสิ พวกชาวเฟื่องฟูเล่นงานพวกแกจนขี้แตกแน่】

【จิ้งหลิว: ฮูเล่ย พูดมากไปแล้ว】

【ฮูเล่ย: !】

ฮูเล่ยซึ่งถูกขังอยู่ในคุกโยวชิวรู้สึกหนาววาบ นั่นมันผู้หญิงคนนั้นนี่นา ผู้หญิงบ้าคนนั้นยังมีชีวิตอยู่เหรอ? หรือว่าเธอไม่ได้ถูกเงามารกัดกร่อน?

ในฐานะ「แม่」ผู้เข้มงวดที่สุดของเขา ภาพกระบี่อันตระการตาในวันนั้นฉายย้อนกลับมาในหัว แม้เวลาจะผ่านมาหลายปีแล้ว ดูเหมือนเขาก็ยังหยุดกระบี่เล่มนั้นไม่ได้อยู่ดี

จิ่งหยวนเงียบไป ชื่อนี้... เฮ้อ...

【เร็น: มีคนอยู่ห้าคน ราคาที่ต้องจ่ายมีสามอย่าง จิ้งหลิว...】

【คาฟคา: ฟังฉันนะ อาเร็น ใจเย็น ๆ ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น】

เมื่อเห็นเยลลีบุกของเร็นกำลังจะออกฤทธิ์ คาฟคาก็ร่ายวาจาสั่งการใส่เขาทันที

【เร็น: ...】

【เฉียนเจี๋ย: พลังน่าขยะแขยง】

วิชาวาจาสั่งการที่ควบคุมคนอื่นทำให้เขานึกถึงข้อบัญญัติของผู้หญิงคนนั้น อาโพเนีย น่าขยะแขยงพอกัน

【อาโพเนีย: เฉียนเจี๋ย ใจเย็นก่อน】

【เฉียนเจี๋ย: อาโพเนีย ฉัน***** (คำหยาบของวีรชนผู้กล้า)】

ทำไมถึงเพิ่งอัปเดตล่ะ? ช่วงนี้มีอาการเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ เยอะเหลือเกิน พอทำงานบ้านเสร็จ กลางคืนก็ลืมปิดหน้าต่างจนเป็นหวัดและมีไข้ไปหลายวัน จากนั้นก็มีน้ำมูกอยู่หลายวัน จมูกตันอยู่อีกหลายวัน แล้วริมฝีปากก็เป็นเริมกว่าหนึ่งสัปดาห์ แถมยังปวดเส้นประสาทบนใบหน้าอีก

พออาการจุกจิกพวกนี้มารวมกัน ก็แทบจะหมดแรง ไร้กะจิตกะใจจะพิมพ์นิยาย กินยาอยู่หลายวัน ช่วงสองสามวันมานี้อาการดีขึ้นบ้าง เลยเริ่มกลับมาเขียนได้

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป