[ศัตรูปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง กองทัพเหล็กแยกบรอนย่าและซีเอ่อร์ออกจากกันอย่างรุนแรง บรอนย่าพยายามตามหาซีเอ่อร์สุดชีวิต แต่ความเจ็บปวดที่แล่นมาจากภายในร่างกายทำให้เธอล้มลงกับพื้น
เส้นสีม่วงละเอียดราวใยแมงมุมค่อย ๆ ลามขึ้นไปตามแขนของเขา ราวกับดอกไม้แสนงามที่กำลังผลิบานอย่างเชื่องช้า
แม้จะสูญเสียความรู้สึกไปนานแล้ว แต่บรอนย่าก็ยังสัมผัสได้ว่าหัวใจกำลังเต้นเร็วขึ้น
เธอเข้าใจแล้วว่า มีบางสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตายกำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง
ก่อนจะหมดสติไปโดยสิ้นเชิง บรอนย่าใช้แรงเฮือกสุดท้ายตะโกนบอกให้ซีเอ่อร์รีบหนีไป
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน บรอนย่าก็ฟื้นขึ้นมา ลวดลายจากการกัดกร่อนของพลังฮงไคบนร่างเห็นได้ชัดเจน แต่สิ่งเดียวที่เธอคิดถึงคือซีเอ่อร์
วอลเตอร์แปลกใจเล็กน้อยที่บรอนย่ายังคิดอะไรได้ «ฉันไม่รู้ว่าซีเอ่อร์ที่เธอพูดถึงเป็นใคร แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก มีแค่เธอคนเดียวที่รอดชีวิต»
บรอนย่าจ้องวอลเตอร์เขม็ง «คุณพูดว่าอะไรนะ?»
«ไม่ว่าจะเป็นวาลคิเรียแนวหน้า หรือเจ้าหน้าที่ประจำการแนวหลัง»
«ทุกคนตายหมดแล้ว»
«ผมทำลายเทเรซ่า»]
【ออตโต: โอ้? เทเรซ่าถูกทำลายแล้วงั้นเหรอ?】
ออตโตชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ
ในสายตาเขา วอลเตอร์มีโอกาสทำได้จริง แต่หากจะทำเช่นนั้น เขาต้องละทิ้งมโนธรรมทั้งหมด กลายเป็นผู้ครอบครองพลังฮงไคที่ไร้ความปรานี ถึงจะมีโอกาสทำสำเร็จ
【ซานเยว่ฉี: คุณลุงหยาง ทำได้จริงเหรอ?】
【วอลเตอร์ (ฮงไค: สตาร์เรล): ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสหรอก แต่วันนั้นไม่มีทางมาถึง】