เรื่องนี้จะเขียนเป็นแนวดูหนังดูคลิปนะ เป็นครั้งแรกที่ลองเขียนแนวนี้ ขอเขียนดูก่อนแล้วกัน พวกตาไม่ถึงย่อมมองไปไกลขนาดนั้นไม่ได้หรอก
วางสมองไว้ตรงนี้ได้เลย 【ตะกละ】จะเก็บรักษาสมองของพวกคุณไว้เอง ส่วนจะเอาไปเก็บไว้ที่【ไหน】ก็อย่าถามเลย
ถ้าอยากเอาหัวตัวเองกลับไป ก็ไปเอาที่โลกฮงไค: สตาร์เรลกันเอง
……เส้นแบ่ง……
ยารีโล-6 เครื่องจักรสร้างสรรค์ขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่เหนือสันเขาหนาวนิรันดร์
ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด เพลงฮิตวันแม่ «ไวลด์ไฟร์» ก็ดังขึ้น
เพลงประกอบสุดฮึกเหิมยังคงก้องอยู่ในหู แต่กลับไม่มีใครรู้สึกแปลกใจ ทุกคนคิดว่ามันควรเป็นแบบนี้อยู่แล้ว
ลำโพงเพลงประกอบจักรวาล (สเตลลารอน) คุณคู่ควรกับมัน
สตาร์ ผู้บุกเบิกที่ได้วิชาถ่ายทอดแท้จากวอลเตอร์ ลุกขึ้นยืนสำเร็จ พร้อมชูหอกสีน้ำตาลอำพัน (อาวุธประจำตัวใหม่)
ปลายหอกที่ลุกโชนด้วยเปลวไฟชี้ไปยังคอคอเลีย มารดาแห่งความเท็จผู้ยืนอยู่สูงส่ง สายตาแน่วแน่เผยให้เห็นเจตจำนงแห่งการบุกเบิกที่ไม่หวั่นไหวของเธอ
ด้านหลังสตาร์มีพรรคพวกที่พึ่งพาได้ยืนอยู่กลุ่มหนึ่ง ส่วนด้านหลังคอคอเลียกลับว่างเปล่าไร้ผู้คน
“หึ่ง—”
ดวงดาวสั่นไหว สรรพเสียงเงียบงัน ชั่วพริบตานั้นเอง จอขนาดมหึมาซึ่งแผ่กลิ่นอายลึกลับก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ
“นั่นอะไรน่ะ?”
สตาร์และคนอื่น ๆ เงยหน้ามอง การต่อสู้ถูกบังคับให้ยุติลง ตอนนี้พวกเธอไม่อาจลงมือได้อีก ศึกใหญ่ที่กำลังจะจบถูกพลังลึกลับสายหนึ่งขัดขวางไว้โดยพลัน
มีม: เด็ก ๆ ไม่ใช่ฉันนะ
สถานีอวกาศเฮอร์ตา พันธมิตรเซียนโจว บริษัทสันติภาพระหว่างดวงดาว ตระกูล และขุมกำลังอื่น ๆ ต่างพากันมองไปยังม่านแสง
อัมโฟเรียส นักปราชญ์ผู้โรแมนติกมองท้องฟ้าไร้ม่านด้วยความรู้สึก【ใคร่รู้】 ไม่มีทั้งความกลัวและความหวาดหวั่น
เทย์วัต หน้าประตูเมืองมอนด์สตัดท์
“นักเดินทาง นั่นอะไรน่ะ เธอกับพี่ชายคนนั้นเคยเห็นที่โลกอื่นไหม?” ไพมอนถามอย่างสงสัย
“ไม่รู้สิ”
สาวผมทอง อิ้ง ส่ายหน้า
เธอกับพี่ชายไม่เคยเห็นมาก่อน แถมตอนนี้แม้แต่เทพสักองค์ก็ยังไม่เคยเห็น จึงไม่รู้ว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นมานี้จะดีหรือร้าย
เวนติที่กำลังตามดูแลเทวาลินเงยหน้าขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเหลือบมองเทวาลินที่ยังไม่ได้สติเต็มที่ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน เปียถักเล็ก ๆ ของเขาจึงเปล่งแสงสีเขียวออกมา
“เทวาลิน ตอนนี้นายอันตรายเกินไปแล้ว”
“ขอโทษนะ อยู่นิ่ง ๆ ก่อนล่ะ”
ธาตุลมอันอ่อนโยนรวมตัวกัน กลายเป็นมือใหญ่กดเทวาลินลงกับพื้นแน่น ไม่ว่าเทวาลินจะดิ้นรนแค่ไหนก็ขยับไม่ได้
เทวาลินที่อันตรายเกินไป: ฟังสิ่งที่นายพูดออกมาหน่อยเถอะ นั่นมันภาษาคนแน่เหรอ?
เวนติ: เอเฮะ~ ฉันไม่ใช่คนนี่นา~
หลีเยว่ หน้าแผงขายของเก่าแห่งหนึ่ง
จงหลีมองท้องฟ้า ใบหน้าอันยิ่งใหญ่ที่ไม่จำเป็นต้องเติมเกลืออีกสักนิดเผยสีหน้าครุ่นคิด
“ลงบัญชีโรงศพหวังเซิงถังไว้”
ภายนอกลมพายุโหมกระหน่ำ แต่ชายชรายังคงสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนเจ้าของร้านกลับยืนอึ้งไปแล้ว ไม่ได้ยินคำพูดของเขาเลยสักนิด
อินาซึมะ หอเท็นชู แม่บ้านติดบ้าน ไรเด็น เออิ เข้าระบบ ส่วนพี่สาวยาเอะก็มาถึง ทั้งคู่มองขึ้นไปบนฟ้า
“ความเปลี่ยนแปลงนิรันดร์งั้นเหรอ?”
“มิโกะ ไปจัดการหน่อยสิ”
ยาเอะ มิโกะชี้จมูกตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ “ฉันเหรอ?”
ฉันก็แค่จิ้งจอกน้อยที่ชอบกินเต้าหู้ทอด ไม่ใช่ผู้คุมกฎสวรรค์สักหน่อย
……
ถ้ำปีศาจตะวันออกไกล สถาบันวาลคิเรีย เซนต์เฟรยา
เคียน่า·สอบซ่อมคนเดียว
ฮิเมโกะ·คุมสอบคนเดียว
“มีเรื่องแล้วค่ะ คุณน้าฮิเมโกะ ยุติการซื้อขาย ไม่สิ ยุติการสอบก่อน!” หลังจากเคียน่าตกใจ สมองของเธอก็เริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว
ในจังหวะคับขัน สมองสำรองจากภายนอกใช้การไม่ได้
สมองหนอน—เริ่มทำงาน!
“ปัง!”
ฮิเมโกะขมวดคิ้ว แล้วเขกหัวเคียน่าเสียงดังหนึ่งที ก่อนหัวเราะเย็นชา “ทำข้อสอบให้เสร็จก่อนค่อยว่ากัน”
เคียน่า: ฮือ ๆ X﹏X
หมัดเดียวต่อยจนแฮชเชอร์แห่งการสิ้นสุด (อนาคต) ร้องไห้ ผลงานตรวจสอบได้
สำนักงานผู้อำนวยการสถาบัน เทเรซ่าดื่มน้ำมะระ วางการ์ตูนฮอมุในมือลง มองสิ่งบนท้องฟ้าด้วยความไม่เข้าใจ พร้อมทำหน้าเหมือนกำลังใช้ปัญญา
“อืม? ความเปลี่ยนแปลงที่อยู่นอกแผน”
สำนักงานใหญ่ชะตาสวรรค์ ออตโตเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย อุปกรณ์ตรวจจับไม่ได้ พลังงานฮงไคก็อธิบายไม่ได้ว่าสิ่งนี้คืออะไร เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันจะส่งผลต่อแผนการของตนหรือไม่
……
นิวเอรีดู หกถนนที่ผู้คนมีน้ำใจเป็นเลิศ พี่น้องที่ต่างอุ้มกล่องกระดาษเงยหน้ามอง ก่อนจะสบตากัน พวกเขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างไรชอบกล
คงเป็นแค่คิดไปเองล่ะมั้ง คงไม่ถึงขั้นที่สิ่งนี้จะเปิดโปงตัวตนของพวกเขาหรอกใช่ไหม?
เฮ้อ หลอกตัวเองให้ตกใจไปได้
ยารีโล-6
“ตูม!”
คอคอเลียเป็นคนแรกที่ลองดี ประกอบกับตอนนี้จิตใจของเธอถูกสเตลลารอนครอบงำอย่างหนัก จึงลงมือโจมตีม่านฟ้าทันที
คอคอเลีย: เป็นเพราะสเตลลารอนควบคุมฉันต่างหาก
สเตลลารอน: ……
【คำเตือน โปรดอย่าโจมตีม่านฟ้า มิฉะนั้นต้องรับผลที่ตามมาเอง】
“เปรี๊ยะ—!”
“อ๊า!”
สายฟ้าฟาดลงมาจากฟ้าโปร่ง กลืนคอคอเลียหายไป หลังจากร้องลั่นหนึ่งครั้ง เธอก็กลับคืนสู่ร่างเดิม
“พลังของสเตลลารอน…คือ…ฉัน…”
คอคอเลียนอนคว่ำอยู่บนพื้น การจากไปของสเตลลารอนพลังส่วนใหญ่ของเธอก็ติดไปด้วย ตอนนี้เธอไม่มีแม้แต่แรงจะขยับนิ้ว
ยิ่งไปกว่านั้น สภาพของเธอยังน่าอนาถปนตลกสุด ๆ ทั่วทั้งร่างมีรอยไหม้เกรียม ผมสีเหลืองกลายเป็นทรงฟูฟ่องเหมือนระเบิด พออ้าปากก็มีควันดำพวยพุ่งออกมา
“เป็นของฉันแล้ว” สตาร์คว้าสเตลลารอนไว้ทันที ชั่วพริบตา…แต่ก็ไม่ได้ดูดซับมัน
“สุกแล้วหรือเปล่าเนี่ย แค่ทีเดียวคอคอเลียก็ล้มลงไปนอนเลย”
เดือนเจ็ดที่สามยังรู้สึกหวาดเสียว ดีที่เธอไม่ได้อยากรู้อยากเห็น ไม่อย่างนั้นคนที่โดนช็อตก็คงเป็นเธอ
ฟ้าผ่าลงมาใส่หัวห้าครั้งกลายเป็นรูปธรรมแล้ว
“พุ…”
บรอนย่ามองแม่ของตัวเอง เม้มปากแน่น พยายามกลั้นสีหน้า
มือทั้งสองข้างของเธอกำแน่น ไหล่สั่นระริกไม่หยุด เรื่องที่แม่ของเธอรอดชีวิตทำให้ดีใจ แต่สภาพน่าอับอายของคอคอเลียทำให้เธอกลั้นหัวเราะอย่างยากลำบาก
แม้แต่เธอที่เป็นลูกสาวยังแทบจำไม่ได้
【เริ่มการรับชมม่านฟ้า】
【สิ่งที่ม่านฟ้าจะแสดงคือหนึ่งในความเป็นไปได้อันไร้ขอบเขต โลกคู่ขนานมีมากมาย ย่อมมีสักโลกที่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้】
【คำเตือน หากคิดร้ายต่อม่านฟ้า ผลที่ตามมามีดังนี้】
ภาพคอคอเลียถูกสายฟ้าผ่าปรากฏขึ้นบนม่านฟ้า ผู้คนจากทุกโลกมองเห็นได้ กลุ่มรถไฟที่เห็นเหตุการณ์กับตาต่างมองคอคอเลียด้วยสายตาเห็นใจ นี่มันขุดมาซ้ำเติมกันชัด ๆ
ถึงตอนนี้จะยังไม่หมดสติ แต่คงอับอายจนเป็นลมได้เหมือนกัน
แต่หลายคนไม่ได้ใส่ใจนัก คิดแค่ว่าคนอ่อนแอรับมือไม่ได้ ทว่าก่อนจะเข้าใจมันอย่างถ่องแท้ ก็ยังไม่มีใครคิดจะเล่นลูกไม้
【เปิดพื้นที่สนทนา ผู้ที่ได้รับสิทธิ์สามารถพูดคุยกันในพื้นที่สนทนาได้】
【ฮานาบิ: อรุณสวัสดิ์~ ฮานาบิคนนี้ได้อันดับหนึ่งตอนเช็กชื่อ~ ม่านฟ้านี่ทำโดยเทพแห่งความสนุกสุดเหวี่ยง อาหาเหรอ?】
【ซัมโป: ไม่รู้สิ ลูกพี่ ยังมีชีวิตอยู่ไหม ส่งเสียงหน่อย】
【สวี่จ้าว: อาหา ได้ยินไหม ทุกคนเรียกอยู่นะ รีบออกมาสิ】
【อาหา: จิ๊บ—】
【ฝูเสวียน: ค่ายกลทำนายไม่อาจคำนวณอะไรได้เลย ถ้าเป็นฝีมือเทพแห่งความสนุกสุดเหวี่ยงก็คงไม่แปลก】
นี่แหละชื่อเสียง
ต่อให้เป็นเรื่องเหลวไหลแค่ไหน พอโยนความผิดให้หัวอาหา คนก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผลไปหมด
เหมือนท่านอ๋องต้วนที่รับลูกกับเมียเข้าบ้านนั่นแหละ ไม่ว่าจะเคยเห็นหน้าหรือผ่านการพิสูจน์หรือไม่ พอเอ่ยด้วยวาจาศักดิ์สิทธิ์แล้ว ต่อให้ราชันสวรรค์มาก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้
【อาหา: อืมฮึ อาหาไม่รู้น้า~】
【ฮานาบิ: ลูกพี่คิดว่าพวกเราจะเชื่อคำพูดของคุณไหม?】(เท้าเอว)
【อาหา: ฉันไม่ได้โกหกนะ ถ้าโกหกก็ขอให้หลานกับเย่าซือไม่มีวันได้อยู่ด้วยกัน】
แต่ถ้านี่ไม่ใช่คำโกหก เทพดาราทั้งสององค์ก็จะได้ครองคู่กัน น่ายินดีจริง ๆ น่ายินดีจริง ๆ
【จิ่งหยวน: ……】
【เยี่ยนชิง: ……】
【เฟยเซียว: ……】
【พันธมิตรเซียนโจว: ……】
【ชาวเฟื่องฟู: ……】
แม่งเอ๊ย สู้กับอาหาไม่ไหว แล้วจะไประบายอารมณ์ใส่พวกคนโง่ไม่ได้หรือไง?
ในขณะนี้ เหล่าคนโง่สวมหน้ากากตามมุมต่าง ๆ ของจักรวาลต่างสะดุ้งขึ้นมา ความหนาวเย็นประหลาดสายหนึ่งค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิวหนัง
【อันบี: งั้นหลานกับเย่าซือมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมากเหรอ?】
【คนโง่สวมหน้ากาก เอ: ความสัมพันธ์ดีสุด ๆ เลย หลานตามจีบเย่าซือมาตั้งหลายปีก็ยังจีบไม่ติด】
【เทเรซ่า: ที่แท้ก็เป็นความรักที่ยืดเยื้อยาวนานสินะ】
【ยาเอะ มิโกะ: โอ้โฮ เป็นความสัมพันธ์แบบรักเขาข้างเดียวสินะ ที่เรียกกันว่าตามง้อเมียจนไฟไหม้บ้านหรือเปล่า?】
【อาหา: ใช่แล้ว ๆ ก็แบบนั้นแหละ เพื่อน ๆ จากนอกโลก ฉันรับประกันด้วยชื่อเสียงของฉันเลย】
คำว่า “ตามง้อเมียจนไฟไหม้บ้าน” ทำเอาฝั่งฮงไค: สตาร์เรลพูดไม่ออก แต่คิดดูแล้วก็เหมือนจะไม่มีอะไรผิดนะ
หลานไล่ตาม เย่าซือหนี ก็เลยตามกันมาหลายปีไม่ใช่หรือไง
หลังจากเทพดาราผู้ใช้รถเข็นขึ้นสู่ตำแหน่งเทพแห่งการล่าแล้ว พระองค์ก็เริ่มต้นเส้นทางอันยาวนานในการไล่ตาม “ขอ” เย่าซือ