สำนักชิงหยาง หอวินัย
“สวี่หลิน ครบกำหนดแล้ว เนื่องจากหินวิญญาณที่เจ้าค้างชำระยังไม่ครบ หอวินัยของสำนักจึงมีมติให้เนรเทศเจ้าไปบุกเบิกหุบเขาลั่วเสียเพื่อใช้หนี้ หากยังชำระหนี้ไม่หมด ห้ามยกโทษให้เด็ดขาด!”
เสียงเย็นชาดังขึ้น
ผู้พูดคือหลี่ชิง ผู้ดูแลหอวินัย
เวลานี้เขากำลังจ้องเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไร้อารมณ์
เด็กหนุ่มผู้นั้นก็คือสวี่หลิน
เมื่อสามเดือนก่อน สวี่หลินยังเป็นศิษย์สายนอกของสำนักชิงหยาง
แม้จะมีรากวิญญาณสี่ธาตุ แต่ความเป็นอยู่ของศิษย์สายนอกก็ยังนับว่าไม่เลว เบี้ยเลี้ยงเดือนละ 5 ก้อนหินวิญญาณ ทำให้เขาพอเก็บออมได้บ้างหลังฝึกตน
กล่าวไปแล้ว ที่เขาได้เข้าสายสายนอกก็เพราะเมื่อสามปีก่อน บิดาของเขา สวี่สื้อ เสียชีวิตระหว่างคุ้มกันทรัพยากรของสำนัก ก่อนตายได้ฝากคนให้นำป้ายเข้าสำนักและของดูต่างหน้าของบิดากลับมาให้
อาศัยป้ายเข้าสำนักแผ่นนั้น
สำนักจึงยกเว้นกฎ รับผู้มีรากวิญญาณสี่ธาตุอย่างเขาเข้าสายสายนอกเพื่อฝึกตน
รากวิญญาณเป็นพื้นฐานของการฝึกตน แบ่งตามจำนวนธาตุเป็นรากวิญญาณธาตุเดียว หรือเรียกอีกอย่างว่ารากวิญญาณฟ้า รากวิญญาณสองธาตุ และรากวิญญาณสามธาตุ ศิษย์สายนอกของสำนักชิงหยางส่วนใหญ่ล้วนมีรากวิญญาณสามธาตุ
ส่วนรากวิญญาณสี่ธาตุนั้นเป็นรากวิญญาณเทียม
สวี่หลินมีรากวิญญาณธาตุน้ำ ไฟ ไม้ และดิน ความเร็วในการฝึกตนช้ากว่าผู้มีรากวิญญาณฟ้าถึงร้อยเท่า เขาเข้าสำนักมาได้สามปีและฝึกฝนอย่างหนักทั้งวันทั้งคืน
จนถึงตอนนี้ก็เพิ่งอยู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นสองเท่านั้น
ศิษย์รุ่นเดียวกับเขา อย่างน้อยก็ฝึกถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นห้าแล้ว
แต่สวี่หลินไม่เคยพร่ำบ่น บิดาแลกโอกาสนี้มาด้วยชีวิต เขาย่อมต้องคว้าไว้ให้ดี
ใครจะคิดว่าเขาจะถูกคนวางแผนใส่เสียได้
สามเดือนก่อน จู่ ๆ ก็มีการตรวจพบว่าคลังของศิษย์สายนอกขาดหินวิญญาณไปเป็นจำนวนมาก
จำนวนมหาศาล หอวินัยจึงสั่งให้โจวเต๋อไห่ หัวหน้าคลัง ตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดภายในคืนเดียว หากสืบหาความจริงไม่ได้ ความเสียหายของสำนักทั้งหมดจะตกเป็นความรับผิดชอบของโจวเต๋อไห่เพียงผู้เดียว
ผลคือวันรุ่งขึ้น โจวเต๋อไห่ก็จับสวี่หลินไปยังหอวินัย
โดยกล่าวว่าพบหินวิญญาณจำนวนมากกับยาเม็ดไม่น้อยในที่พักของสวี่หลิน
นอกจากนี้ ยังมีศิษย์รับใช้จากคลังอีกสองคนยืนกรานว่า คืนนั้นพวกเขาเห็นสวี่หลินลอบเข้าไปขโมยของในคลังอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
สวี่หลินถึงกับมึนงงอยู่ตรงนั้น
เขาเป็นแค่คนไร้ค่าขั้นฝึกลมปราณชั้นสอง จะลอบเข้าไปในคลังได้อย่างไร ที่นั่นมีค่ายกลใหญ่คุ้มกันอยู่
หินวิญญาณกับยาเม็ดที่ค้นพบ สวี่หลินไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยซ้ำ
เห็นได้ชัดว่าเป็นการใส่ร้าย
ที่พักของเขาอยู่ใกล้คลังที่สุด
เขาขยันฝึกตน ทุกวันยามฟ้าสางก็ยังฝึกอยู่
จึงมักเห็นโจวเต๋อไห่ออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ
หินวิญญาณเหล่านั้นย่อมเป็นโจวเต๋อไห่ที่ยักยอกไปเอง
แต่ไม่ว่าสวี่หลินจะพูดอย่างไร ก็ไม่มีใครเชื่อ
ศิษย์สายนอกไร้ภูมิหลัง ไร้พรสวรรค์ ไร้ผู้หนุนหลัง ทั้งยังมีพลังฝึกตนต่ำเช่นเขา ย่อมเป็นแพะรับบาปที่เหมาะที่สุด
หอวินัยจะเชื่อฝ่ายไหน แค่ใช้นิ้วเท้าคิดก็รู้แล้ว
ที่สำคัญที่สุดคือ โจวชิง หลานชายของโจวเต๋อไห่ เป็นศิษย์อัจฉริยะที่ติดสามอันดับแรกในการประลองใหญ่ของศิษย์สายนอก
เขามีรากวิญญาณสองธาตุ ไม้กับไฟ ว่ากันว่าฝึกถึงขั้นฝึกลมปราณสมบูรณ์แล้ว และอาจทะลวงเข้าสู่ขั้นสร้างฐานได้ทุกเมื่อ
ดังนั้นหอวินัยจึงตัดสินให้สวี่หลินชดใช้ทรัพย์สินที่ขโมยไปจากคลังภายในสามเดือน คิดเป็นมูลค่ารวม 20,000 หินวิญญาณ
หากพ้นกำหนดแล้วยังชดใช้ไม่ครบ ก็จะถูกลดขั้นเป็นศิษย์รับใช้ ส่งไปบุกเบิกหุบเขาลั่วเสียจนกว่าจะชดใช้หมด
ศิษย์สายนอกได้รับหินวิญญาณเดือนละ 5 ก้อน ต่อให้ไม่กิน ไม่ดื่ม และไม่ฝึกตน ก็ต้องใช้เวลากว่าสามร้อยปีกว่าจะชดใช้หินวิญญาณ 20,000 ก้อนหมด
นี่มันตั้งใจบีบให้เขาตายชัด ๆ
หุบเขาลั่วเสียตั้งอยู่ในเทือกเขาทางเหนือของสำนักชิงหยาง
สำนักชิงหยางตั้งใจจะบุกเบิกพื้นที่แห่งใหม่เพื่อใช้เป็นที่พำนักของศิษย์สายนอก
ผู้ที่ถูกส่งมาบุกเบิกที่นี่ล้วนเป็นศิษย์รับใช้ที่มีพรสวรรค์ต่ำที่สุด
หรือไม่ก็เป็นศิษย์ที่ทำผิดกฎสำนัก
“เหล่าไป๋ ข้าพาคนมาส่งแล้ว!”
ศิษย์ที่คุมตัวมาผลักสวี่หลินไปข้างหน้า
“สวี่หลิน ขโมยของจากคลังสำนัก จึงถูกส่งไปบุกเบิกหุบเขาลั่วเสียเพื่อใช้หนี้”
ชายชราที่ถูกเรียกว่าเหล่าไป๋เงยหน้าขึ้น พินิจสวี่หลินสองครั้ง ก่อนหยิบทะเบียนรายชื่อขึ้นมาจดชื่อของเขากับเหตุผลที่ถูกส่งไปยังเหมือง
“ได้ รู้แล้ว”
เหล่าไป๋โบกมือ
ศิษย์ที่คุมตัวมาจากไป
ในห้องผู้ดูแลเหลือเพียงเหล่าไป๋กับสวี่หลิน
เหล่าไป๋ลุกขึ้น หยิบป้ายหยกออกมา แล้วใช้มีดแกะสลักชื่อสวี่หลินลงไป ก่อนส่งให้เขา
“สวี่หลินใช่ไหม เริ่มพรุ่งนี้ก็ไปทำงานบุกเบิก กฎของที่นี่คือทุกคนต้องทำคะแนนจากการบุกเบิกให้ได้อย่างน้อยวันละ 100 คะแนน ถ้าต่ำกว่า 100 คะแนน ก็อดอาหารหนึ่งวัน ส่วนคะแนนที่เกินมาจะนับเป็นผลงานส่วนตัวของเจ้า คะแนนผลงานใช้แลกทรัพยากรฝึกตนต่าง ๆ ที่หอผู้ดูแลได้ หากมีคะแนนมากพอ ก็ใช่ว่าจะไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปาก”
เสียงของเหล่าไป๋เนิบช้าไม่เร่งร้อน
“ศิษย์รับใช้ที่มาบุกเบิกหุบเขาลั่วเสีย ขอเพียงทะลวงถึงขั้นสร้างฐานได้ ก็จะหลุดพ้นจากฐานะศิษย์รับใช้อย่างถาวร และถูกส่งไปดูแลกิจการของสำนัก ถึงตอนนั้นก็จะได้เป็นผู้เหนือคน ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี!”
ขั้นสร้างฐาน!
สวี่หลินพลันเกิดความใฝ่ฝันขึ้นมา
แต่สำหรับเขาที่อยู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นสอง ขั้นสร้างฐานยังห่างไกลเกินเอื้อมนัก
“เจ้าหุบเขาที่ดูแลที่พำนักของพวกเราในหุบเขาลั่วเสีย ก็เป็นผู้ฝึกตนขั้นสร้างฐาน!” เหล่าไป๋กล่าวถึงตรงนี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา
“ผู้อาวุโสไป๋ แล้วท่านอยู่ขั้นใดหรือ?”
สวี่หลินถามด้วยความสงสัย
“ไม่ต้องเรียกข้าเสียสูงส่งหรอก ข้าชื่อไป๋จั่วเหว่ย เจ้าและข้าต่างก็อยู่ขั้นฝึกลมปราณ ข้ามีขั้นสูงกว่าเจ้า เรียกข้าว่าศิษย์พี่ไป๋หรือเหล่าไป๋ก็พอ”
ในหมู่ผู้ฝึกตน ผู้ที่บรรลุสูงกว่าย่อมเป็นผู้อาวุโสกว่า ส่วนผู้ที่อยู่ขั้นเดียวกันก็ถือเป็นคนรุ่นเดียวกัน
“ข้าอยู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นหก ทำงานอยู่เหมืองนี้มา 70 ปีแล้ว เรื่องขั้นสร้างฐานน่ะข้าเลิกคิดไปนานแล้ว รากวิญญาณเป็นข้อจำกัด ตลอด 70 ปีก็ยังทะลวงไปถึงขั้นฝึกลมปราณช่วงปลายไม่ได้ ตอนนี้ก็แค่รอให้หมดวาระ แล้วกลับไปใช้ชีวิตยามชรา”
70 ปี?
สวี่หลินชะงัก
ชายชราที่ดูอายุราว 60 กว่าปีผู้นี้ ที่แท้มีอายุเกิน 80 ปีแล้วหรือ?
“เอาละ อย่ามัวแต่นิ่งอยู่เลย”
เหล่าไป๋ลุกขึ้น “ข้าจะพาเจ้าไปทำความคุ้นเคยกับที่นี่!”
สวี่หลินรีบตามไป
เวลานี้เป็นยามเย็นแล้ว ศิษย์รับใช้ที่บุกเบิกพื้นที่ในหุบเขามีไม่มากนัก
คนส่วนใหญ่กลับไปยังที่พำนักกันหมดแล้ว
เรือนไม้เรียงเป็นแถวล้อมลานกว้างแห่งหนึ่งไว้
ในลานมีผู้คนอยู่ไม่น้อย บ้างกำลังจัดการบาดแผล บ้างกำลังเช็ดอาวุธ
บางคนก็กำลังย่างอาหารกิน
“ที่นี่คือลานกลางของที่พำนัก หลังเลิกงานเจ้าจะมารวมกลุ่มกับพวกเขาที่นี่ก็ได้”
เหล่าไป๋ชี้ไปยังลานกว้างพลางกล่าว ฝีเท้ายังคงไม่หยุด
“ข้างหน้าคือเขตที่พักอาศัย”
“ป้ายหยกที่ให้เจ้าไปก่อนหน้านี้คือป้ายประจำตัวศิษย์รับใช้ ห้องของเจ้าอยู่ทางเหนือ เขตสาม ห้อง 997 พอถึงตอนนั้นก็เอาป้ายประจำตัววางลงในช่องบนประตูไม้ ประตูก็จะเปิดเอง”
“ขอบคุณศิษย์พี่ไป๋”
สวี่หลินประสานมือคารวะ
วันรุ่งขึ้น
ฟ้ายังไม่สาง สวี่หลินก็ถูกเสียงปลุกให้ตื่น
ห้อง 997 เขตเหนือเป็นหนึ่งในเรือนไม้ที่เรียงรายเป็นแถว
วันนี้เป็นวันแรกที่ต้องทำงาน
เขาจะไปสายไม่ได้
เมื่อสวี่หลินออกจากห้อง ก็เห็นศิษย์รับใช้ไม่น้อยกำลังมุ่งหน้าไปยังเขตบุกเบิก
เขาเดินตามฝูงชนไปยังเขตบุกเบิก
เหล่าไป๋ถือสมุดยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว
“นี่คือโอสถรวมปราณ ศิษย์รับใช้แต่ละคนจะได้เดือนละ 2 เม็ดเป็นเบี้ยเลี้ยง”
หินวิญญาณ 1 ก้อนซื้อโอสถรวมปราณได้ 5 เม็ด เป็นโอสถที่ผู้ฝึกตนขั้นฝึกลมปราณใช้ฝึกตน
เมื่อเทียบกับศิษย์สายนอกแล้ว เบี้ยเลี้ยงนี้ต่างกันราวฟ้ากับดิน
สวี่หลินรับโอสถมา แล้วเก็บลงในขวดหยกใบเล็กที่บิดาทิ้งไว้ให้
วันแรกของการทำงานสิ้นสุดลง
การบุกเบิกพื้นที่ไม่ใช่งานที่มนุษย์จะทำไหวจริง ๆ
วันแรก เหล่าไป๋จัดงานที่ค่อนข้างเบาให้เขา เป็นการเปิดพื้นที่นาวิญญาณ
แต่การเปิดพื้นที่นาวิญญาณนั้นทำคะแนนได้ช้ามาก
นาวิญญาณ 1 หมู่ได้ 100 คะแนน
วันนั้นทำงาน 8 ชั่วยาม สวี่หลินทุ่มสุดกำลังจนแทบตาย แต่เปิดพื้นที่นาวิญญาณได้เพียงครึ่งหมู่เท่านั้น
หากเหล่าไป๋ไม่เห็นแก่ที่เขาเพิ่งเริ่มงานวันแรกและไม่เอาเรื่อง วันนี้เขาคงต้องอดอาหารแล้ว
เมื่อกลับถึงที่พัก สวี่หลินเตรียมกินโอสถรวมปราณ
ดูท่าต้องเพิ่มพลังฝึกตนให้สูงขึ้นก่อน จึงจะทำคะแนนได้ตามกำหนด
แต่ด้วยพรสวรรค์ของเขา โอสถรวมปราณสองเม็ดคงไม่พอให้พลังฝึกตนเพิ่มขึ้นกระมัง
ช่างเถอะ เพิ่มได้เท่าไรก็เท่านั้น
เขาหยิบขวดหยกใบเล็กออกมา โอสถรวมปราณสองเม็ดนอนนิ่งอยู่ภายใน
เขาเทโอสถรวมปราณออกมาหนึ่งเม็ด
กำลังจะกลืนลงไป
“ไม่ถูกสิ ทำไมโอสถรวมปราณเม็ดนี้ถึงดูไม่เหมือนเดิม?”