หลี่ซื่อหมินพยักหน้าหงึก ๆ ไม่หยุด “ใช่ ๆ ที่ฝู่จีพูดถูกต้อง เค่อหมิงต้องไม่เป็นอะไรแน่!”
ในยามนั้นเอง เสียงดังสนั่นพลันดังมาจากทางถนนจูเชวี่ย
“ตูม!”
พื้นดินสั่นสะเทือนเบา ๆ แม้แต่ฝุ่นบนคานห้องยังร่วงกราวลงมา
จากนั้นเสียงดังสนั่นอีกครั้งก็ตามมา
หลี่ซื่อหมินขมวดคิ้ว เดินไปยังหน้าต่าง มองท้องฟ้าด้านนอกที่แจ่มใสไร้เมฆ แล้วเอ่ยด้วยความสงสัย “ดูจากอากาศแล้วก็ไม่เหมือนฝนจะตก เหตุใดจึงมีเสียงฟ้าร้องได้?”
แม้ทุกคนจะมีสีหน้าฉงน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก อย่างไรเสียฟ้าร้องทั้งที่ไม่มีฝนก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
หลี่ซื่อหมินกลับมานั่งข้างตั่ง กุมมือของตุ้ยหรูฮุยไว้ พลางปลอบเสียงเบา “เค่อหมิง จงพักรักษาตัวให้สบายใจ อย่าคิดมาก เรื่องทั้งปวงมีเราจัดการ!”
ริมฝีปากของตุ้ยหรูฮุยขยับคล้ายอยากกล่าวบางอย่าง ท้ายที่สุดก็ยังมิได้เอ่ยออกมา
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่ซื่อหมินก็ปวดใจ เขาตบหลังมืออีกฝ่ายเบา ๆ
ในยามนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้นนอกประตู ก่อนจางอาหนานจะวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “ฝ่าบาท แย่แล้ว ประตูจูเชวี่ยถูกตีแตกพ่ะย่ะค่ะ!”
สิ้นคำ ทุกคนพลันเปลี่ยนสีหน้า!
ประตูจูเชวี่ยถูกตีแตกแล้วหรือ? เกิดเรื่องอันใดขึ้น? หรือว่าพวกถูเจวี๋ยบุกมาแล้ว? ไม่ถูกสิ หลี่จิ้งเพิ่งส่งรายงานศึกกลับมาเมื่อหลายวันก่อน มิใช่หรือว่าตีเมืองติ้งเซียงได้แล้ว?!
เมื่อนึกถึงตรงนี้ หลี่ซื่อหมินก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ก่อนถามเสียงเข้ม “ผู้ใดเป็นคนทำ?”
จางอาหนานยังไม่ทันตอบ เสียงเด็กหญิงใสกังวานก็ดังมาจากนอกประตูห้อง “พวกเจ้าหลีกไปให้หมด ให้ข้าเข้าไป! ข้าจะขอให้ฮ่องเต้ของพวกเจ้าช่วยสักเรื่อง!”
ทุกคนสบตากัน ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
หลี่ซื่อหมินขมวดคิ้วเล็กน้อย “เด็กบ้านใดส่งเสียงเอะอะอยู่ข้างนอก?”