หน้าหอสุราเมามาย เกาหยางเห็นสวี่ฉางชิงกับเซวียเหรินกุ้ยหายไปนานยังไม่ออกมา นึกว่าทั้งสองหนีไปเสียแล้ว จึงกำลังร้อนใจ
ครั้นเห็นสวี่ฉางชิงกับเซวียเหรินกุ้ยถือห่อสัมภาระคนละห่อเดินลงมา นางก็ถอนหายใจโล่งอก “ในที่สุดก็ลงมาเสียที! ข้ายังนึกว่าพวกเจ้าจะกลับคำเสียแล้ว!”
สวี่ฉางชิงยิ้มกล่าว “ชาวยุทธภพกล่าวคำใดคำหนึ่งย่อมรักษาคำมั่น เมื่อรับปากองค์หญิงแล้ว ไฉนจะกลับคำได้?”
เกาหยางเชิดคางอย่างพึงพอใจ “เช่นนั้นก็ไปกันเถิด ตามข้ากลับวัง!”
ทั้งสามขึ้นรถม้า จื่อหลิงเป็นผู้ขับ
รถม้าแล่นไปทางเหนือบนถนนจูเชวี่ย ครั้นผ่านประตูจูเชวี่ย สวี่ฉางชิงก็ชำเลืองมองออกไปผ่านช่องม่านรถ
ประตูเมืองได้รับการซ่อมแซมจนดูใหม่เอี่ยม มองไม่เห็นร่องรอยเสียหายแม้แต่น้อย ทว่าก้อนอิฐสีเขียวตรงโคนกำแพงกลับมีสีอ่อนกว่าบริเวณอื่นอยู่ช่วงหนึ่ง เห็นชัดว่าเพิ่งก่อขึ้นใหม่
รถม้าถูกสกัดไว้หน้าประตูจูเชวี่ย
จื่อหลิงกระโดดลงจากรถ ปลดป้ายประจำตัวจากเอวแล้วยื่นให้
องครักษ์หลวงผู้เฝ้าประตูรับไปดู จากนั้นก็ประสานมือคำนับอย่างนอบน้อมทันที “ที่แท้เป็นรถม้าขององค์หญิงเกาหยาง เปิดทาง!”
ประตูเมืองค่อย ๆ เปิดออก รถม้าเคลื่อนผ่านเข้าไป
เมื่อเข้าสู่ประตูวัง รถม้าแล่นต่อไปราวสองเค่อ ก่อนจะหยุดลงหน้าลานแห่งหนึ่ง
สวี่ฉางชิงเลิกม่านมอง เห็นลานกว้างใหญ่ ทาด้วยชาดแดง เหนือกรอบประตูแขวนป้ายที่เขียนอักษรสามคำว่า เรือนองค์หญิง!
ในบันทึกฉางอันกล่าวไว้ว่า ด้านตะวันออกของตำหนักไป๋ฝูในพระราชวังไท่จี๋มีเรือนองค์หญิง เป็นสถานที่ซึ่งองค์หญิงที่ยังไม่ออกเรือนของราชวงศ์ประทับรวมกัน
องค์หญิงแห่งต้าถังล้วนประทับอยู่ที่นี่ก่อนออกเรือน
ส่วนเหตุที่หลี่หมิงต๋าได้ประทับอยู่ที่ตำหนักเชียนชิวตามลำพัง ก็เพราะร่างกายอ่อนแอ อีกทั้งยังเยาว์วัย