เจินลี่เหยียนให้ทุกคนออกไป อย่ารบกวนตู้หรูฮุยพักผ่อน
ทุกคนมาถึงโถงด้านหน้า ก็เห็นตู้โก้วกับตู้เหอสองพี่น้องประสานมือขอบคุณสวี่ชิงเหอไม่หยุด
สวี่ชิงเหอกล่าวเพียงไม่กี่คำก็ส่งพวกเขาไปได้
เสี่ยวซื่อจื่อมองสวี่ชิงเหอด้วยแววตาเลื่อมใสเต็มเปี่ยม “ชิง...เจ้าเก่งเหลือเกิน!”
สวี่ชิงเหอลูบศีรษะเล็ก ๆ ของนาง “น้าหญิง ต่อไปมาอยู่กับข้า ข้าจะพาเจ้าเหินฟ้าเอง!”
เสี่ยวซื่อจื่อพยักหน้าหงึก ๆ
ทุกคน “……”
ฮองเฮาจางซุนก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนโอบเด็กน้อยทั้งสองไว้ในอ้อมแขนด้วยความรักใคร่ เอ่ยอย่างปวดใจว่า “ซื่อจื่อ ชิงเหอ พวกเจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว...”
เฉิงเหยาจินเข้าไปกระซิบข้างหูหลี่ซื่อหมินสองสามคำ
หลี่ซื่อหมินฟังจบ มุมปากก็กระตุกไม่หยุด
ถูกอันธพาลรังแก แล้วกลับเป็นฝ่ายสวนคืนจนอีกฝ่ายแพ้ราบคาบ หักมือหักเท้าอันธพาลพวกนั้นจนหมด แถมยังกวาดเงินบนตัวพวกมันไปจนเกลี้ยง
เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบจะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?
แต่เมื่อนึกถึงความผิดปกติพิสดารบนตัวหลานสาวคนนี้ หลี่ซื่อหมินก็เข้าใจได้
เมื่อเห็นว่าเรื่องราวคลี่คลายแล้ว ทุกคนต่างถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
หลี่ซื่อหมินสั่งตู้โก้วว่า หากบิดาของเขาฟื้นแล้ว ให้เข้าวังมารายงานทันที จากนั้นก็พาทุกคนออกจากจวนไช่กั๋วกง
เรื่องนี้เหลวไหลเกินไป หลี่ซื่อหมินจึงออกคำสั่งปิดปากทันที ห้ามผู้ใดแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป!
ฝางเสวียนหลิงและคนอื่น ๆ รู้ดีว่าเรื่องนี้สำคัญยิ่ง ต่างพากันรับคำ ก่อนแยกย้ายกลับไปทำงานที่ว่าการ
ฮองเฮาจางซุนพาเด็กน้อยทั้งสองกลับถึงตำหนักลี่เจิ้งได้ไม่นาน หลี่เฉิงเฉียน หลี่ไท่ หลี่จื้อ และเฉิงหยางก็พากันมาเข้าเฝ้า