เกาหยางนึกว่าตนฟังผิดไป “ท่าน... ท่านรับปากแล้วหรือ?”
สวี่ฉางชิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “บุญคุณที่องค์หญิงทรงสนับสนุน ข้าน้อยไม่อาจตอบแทนได้ หากองค์หญิงทรงโปรด ข้าน้อยย่อมถ่ายทอดวิชาให้ทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ!”
เกาหยางมองใบหน้าหล่อเหลาคมคายและแน่วแน่ของสวี่ฉางชิง ซึ่งมิได้แสดงความต่ำต้อยหรือหยิ่งผยอง ก็อดรู้สึกซาบซึ้งและเลื่อมใสขึ้นมาไม่ได้
แม้แต่วิชาประจำตัวยังยอมถ่ายทอดให้โดยไม่หวงแหน...
คุณธรรมเช่นนี้ สมเป็นจอมยุทธ์ผู้เปี่ยมคุณธรรมจริงแท้!
นางก้าวยาว ๆ เข้าไปข้างหน้า ยกมือแตะไหล่สวี่ฉางชิงเบา ๆ “พี่สวี่ สมเป็นจอมยุทธ์ผู้เปี่ยมคุณธรรมแห่งยุทธภพ นับถือ!”
เรียกพี่สวี่แล้วหรือ? อืม ไม่เลว!
สวี่ฉางชิงลอบยินดีอยู่ในใจ ทว่าบนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มสงบนิ่งดังสายลมและเมฆา “องค์หญิงตรัสเกินไปแล้ว เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยพ่ะย่ะค่ะ!”
จื่อหลิงเห็นมือขององค์หญิงยังวางอยู่บนไหล่สวี่ฉางชิง จึงรีบเอ่ยเตือน “องค์หญิง! ชายหญิงพึงรักษาระยะห่าง!”
เกาหยางได้สติ รีบชักมือกลับ ใบหน้างามผุดผ่องพลันแดงระเรื่อ
นางกระแอมเบา ๆ แล้วไพล่มือไว้ด้านหลัง “เอ่อ... องค์หญิงเพียงตื่นเต้นไปชั่วขณะ... เจ้าเข้าใจอะไร? นี่เรียกว่ามารยาทแห่งยุทธภพ!”
จื่อหลิง “……”
สวี่ฉางชิงกล่าวคล้อยตาม “องค์หญิงตรัสถูกแล้ว บุตรหลานยุทธภพไม่ถือสาเรื่องหยุมหยิมพ่ะย่ะค่ะ”
เกาหยางยิ่งมองสวี่ฉางชิงก็ยิ่งพอใจ พยักหน้ารัว “ถูกต้อง ๆ ไม่ถือสาเรื่องหยุมหยิม! พี่สวี่เข้าใจข้าจริง ๆ!”
ก่อนหน้านี้นางยังไม่ทันคิด ยามนี้เมื่อนึกย้อนกลับไป ท่าทางที่ตบไหล่เขาเมื่อครู่ก็ดูจะเสียมารยาทอยู่บ้างจริง ๆ
ทว่าสวี่ฉางชิงไม่เพียงไม่แสดงความอึดอัดแม้แต่น้อย ยังรับคำพูดของนางและช่วยแก้สถานการณ์ให้ ความเอาใจใส่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ เมื่ออยู่ในสายตาเกาหยาง ก็ยิ่งทำให้นางเห็นว่าเขาเป็นคนที่ควรคบหาอย่างลึกซึ้ง