สวี่ชิงเหอมิได้เข้าใจความสิ้นหวังของเกาหยางในยามนี้แม้แต่น้อย กลับเชิดใบหน้าน้อย ๆ อย่างภาคภูมิใจ
ขงอิ่งต๋ายิ้มพลางพยักหน้าให้สวี่ชิงเหอ “แม่หนูน้อยเฉลียวฉลาดยิ่งนัก มา เจ้าลองอธิบายดูสิว่า ‘วิญญูชนหากไม่สำรวมตน ก็ย่อมไร้บารมี’ หมายความว่าอย่างไร?”
คำตอบถัดมาของสวี่ชิงเหอทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแข็งค้าง
“วิญญูชนลงมือทั้งทีต้องหนักหน่วง! ถึงจะข่มขวัญผู้คนได้!”
สิ้นคำ ภายในตำหนักพลันเงียบสนิท
ทุกคนต่างมองนางด้วยสีหน้าตะลึงงัน
ฮองเฮาจางซุนยกมือกุมขมับ ทั้งขบขันทั้งจนใจ
เกาหยางหลุดหัวเราะพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
เสี่ยวซื่อจื่อตบมือพลางกล่าวว่า “ชิงเหอ เก่งยิ่งนัก!”
ทุกคน “……”
ขงอิ่งต๋าสูดหายใจลึกหลายครั้ง ก่อนยกคำถามขึ้นมาอีกข้อ “แล้วประโยค ‘เห็นความชอบธรรมแล้วไม่ลงมือทำ นับว่าไร้ความกล้าหาญ’ หมายความว่าอย่างไร?”
ครานี้คงตอบถูกแล้วกระมัง? สองประโยคนี้เป็นถ้อยคำพื้นฐานอย่างยิ่งในคัมภีร์หลุนอวี่
สวี่ชิงเหอไม่ทันได้คิดก็เอ่ยออกมาทันที “เห็นคนตีกันก็ต้องเข้าไปแจม! ไม่เข้าไปก็เป็นคนขี้ขลาด!”
ขงอิ่งต๋า “……”
ทุกคนก้มหน้ากลั้นหัวเราะ
เฉิงหยาง อวี้จาง และหลินชวนหัวเราะจนไหล่สั่นระริก
เกาหยางหัวเราะจนตัวเอนไปด้านหลัง น้ำตาแทบไหล
เสี่ยวซื่อจื่อยังคงเป็นผู้ชมที่กระตือรือร้นที่สุด นางตบมือน้อย ๆ พลางร้องเสียงใสว่า “ชิงเหอเก่งยิ่งนัก! เก่งยิ่งนัก!”
ฮองเฮาจางซุนดึงสวี่ชิงเหอมาข้างกาย ถามด้วยสีหน้าทั้งขบขันทั้งจนใจ “ชิงเหอ เรื่องเหล่านี้...ผู้ใดสอนเจ้ามา?”
สวี่ชิงเหอเชิดหน้าด้วยความภาคภูมิใจ “ข้าคิดเอง! เป็นอย่างไร ข้าเก่งหรือไม่?”
ฮองเฮาจางซุน “……”
ขงอิ่งต๋ากุมอก ไออย่างหนักอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะหายใจได้เป็นปกติ
เดิมทีเขาคิดว่าตนได้พบเด็กอัจฉริยะผู้เฉลียวฉลาดเป็นเลิศ ที่ไหนได้กลับเป็นตัวแสบตัวน้อย!
เขาพยายามรักษากิริยาของอาจารย์ ก่อนค่อย ๆ อธิบายความหมายที่ถูกต้องของสองประโยคนี้ “วิญญูชนหากไม่สำรวมตน ก็ย่อมไร้บารมี หมายถึง หากวิญญูชนไม่วางตนอย่างสง่างามสำรวม ก็จะไร้ซึ่งบารมี!”