จื่อหลิงวางอ่างทองแดงลง ก่อนก้าวเข้ามาใกล้ ใบหน้าเล็กพลันเคร่งขรึมขึ้น “องครักษ์สวี่ ที่นี่คือเรือนองค์หญิง เป็นที่ประทับขององค์หญิงที่ยังมิได้ออกเรือน!”
“ท่านเป็นบุรุษนอกเรือน แม้จะได้รับความไว้วางพระทัยจากองค์หญิง ก็ไม่ควรเดินเพ่นพ่านภายในเรือนตามใจชอบ!”
“หากถูกองครักษ์หลวงที่ออกตรวจตราพบเข้า หรือมีผู้สูงศักดิ์ท่านใดบังเอิญเห็นเข้า ไม่เพียงท่านจะถูกลงโทษ แม้แต่องค์หญิงก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย!”
สวี่ฉางชิงรีบประสานมือขออภัย “คุณหนูจื่อหลิงกล่าวถูกต้อง เป็นข้าน้อยที่เสียมารยาท ข้าน้อยจะกลับไปเดี๋ยวนี้!”
เขาเดินไปได้สองก้าวก็พลันหยุดลง สีหน้าคล้ายอยากเอ่ยแต่ไม่กล้าเอ่ย
จื่อหลิงขมวดคิ้วถาม “องครักษ์สวี่ยังมีเรื่องใดอีกหรือ?”
สวี่ฉางชิงตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “คุณหนูจื่อหลิง ข้าน้อยอยากขอคำชี้แนะสักเรื่อง… ปกติองค์หญิงของพวกเราทรงโปรดสิ่งใดบ้างหรือ?”
จื่อหลิงหรี่ตามองเขา “ท่านสืบถามเรื่องเหล่านี้ไปทำไม?”
สวี่ฉางชิงโบกมือซ้ำ ๆ สีหน้าเปี่ยมความจริงใจ “คุณหนูจื่อหลิงอย่าเข้าใจผิด ข้าน้อยกับพี่น้องได้เข้ามารับราชการในวังหลวง ล้วนเป็นเพราะองค์หญิงทรงเกื้อหนุน บุญคุณนี้พวกข้าน้อยจดจำไว้ในใจเสมอ!”
“ข้าน้อยเพียงอยากตอบแทนพระคุณที่องค์หญิงทรงเห็นคุณค่า มิได้มีเจตนาอื่นแม้แต่น้อย คุณหนูจื่อหลิงโปรดอย่าเข้าใจผิด!”
จื่อหลิงเห็นเขามีสีหน้าซื่อตรง อีกทั้งนึกถึงตอนที่เขาอยู่ในหอเมามายเซียนต่อหน้าฝางอ้าย ยังวางตัวไม่อ่อนน้อมไม่หยิ่งผยอง การกระทำก็เปิดเผยตรงไปตรงมา นางจึงคลายความระแวงลงเล็กน้อย
“องค์หญิงน่ะหรือ…”