นางจูงมือเสี่ยวซื่อจื่อ เดินเลียบกำแพงวังด้านใน มุ่งหน้าไปทางประตูวังอย่างเงียบเชียบ
สวี่ชิงเหอจดจำเส้นทางไว้ตั้งแต่กลางวันแล้ว ยามนี้จึงพาเสี่ยวซื่อจื่อมุ่งไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเดินมาถึงหัวมุมแห่งหนึ่ง เสียงฝีเท้าขององครักษ์หลวงที่กำลังลาดตระเวนก็ดังมาจากเบื้องหน้า
สวี่ชิงเหอไหวพริบว่องไว รีบดึงเสี่ยวซื่อจื่อไปหลบหลังแท่นหิน ทั้งสองคนเบียดชิดกันเป็นก้อนเล็ก ๆ ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย
เสี่ยวซื่อจื่อซุกหน้าเข้ากับอ้อมอกสวี่ชิงเหอ ร่างเล็กหดงอเป็นก้อนกลม มิใช่เพราะหวาดกลัว หากแต่ตื่นเต้นยิ่งนัก
นางเติบโตมาจนป่านนี้ เพิ่งเคยลอบออกมาเที่ยวกลางดึกเป็นครั้งแรก
เมื่อองครักษ์หลวงเดินห่างออกไป นางก็เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเล็กแดงเรื่อ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ “ชิงวอ สนุกจัง!”
“สนุกใช่ไหมเล่า?”
สวี่ชิงเหอเชิดคิ้วเล็ก ๆ อย่างภาคภูมิใจ เผยสีหน้าประหนึ่งว่า ‘ตามข้ามา รับรองไม่มีผิดหวัง’ “ท่านพ่อบอกว่า นี่เรียกว่าการถอยทัพเชิงยุทธศาสตร์ เป็นกลยุทธ์ชั้นสูง!”
“ถอยทับเชิงยุทธสาด!”
เสี่ยวซื่อจื่อทวนคำอย่างเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจครึ่ง แล้วถามอย่างสงสัย “แล้วพวกเราจะถอยทับไปที่ใด?”
“ไปเอาของบนเรือนอกเมืองก่อน จากนั้นค่อยไปช่วยรักษาอาการป่วยให้ท่านลุงคนนั้น”
“ท่านลุงที่ป่วยเป็นคนดีหรือไม่?”
“น่าจะใช่กระมัง ข้าเห็นท่านตาตาเศร้ามาก”
เสี่ยวซื่อจื่อมีสีหน้าจริงจัง “ถ้าอย่างนั้นพวกเราต้องรักษาเขาให้หาย ไม่เช่นนั้นท่านตาคงร้องไห้แน่”
เอ่อ...ท่านตาของข้าก็คือท่านพ่อของเจ้าไม่ใช่หรือ?