“กร๊อบ!”
แป้งกรอบแตกออก ส่งเสียงกรุบกรอบไพเราะชวนฟัง
จากนั้นน้ำฉ่ำ ๆ ของเนื้อไก่นุ่มละมุนก็แผ่ซ่านในปาก เคล้ากลิ่นหอมคั่วอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเทศ ก่อนจะอบอวลไปทั่วปลายลิ้นเป็นชั้น ๆ
ดวงตากลมโตของเสี่ยวซื่อจื่อพลันเป็นประกายเจิดจ้า แก้มน้อย ๆ ตุ่ยเพราะยัดอาหารเต็มปาก นางส่งเสียงอู้อี้ว่า “อื้อ~ อร่อย! อร่อยเหลือเกิน!”
นางกำนัลทยอยวางถาดลงบนโต๊ะของคนอื่น ๆ ครั้นเสร็จแล้วก็ถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ
หลี่ไท่มองน่องไก่สีทองอร่ามตรงหน้า กลืนน้ำลายแล้วเหลือบมองขงอิ่งต๋าอย่างลังเล ก่อนจะหันไปมองหลี่เฉิงเฉียน
หลี่เฉิงเฉียนยื่นมือหยิบขึ้นมาแล้ว กัดคำเล็ก ๆ พอได้ชิม ดวงตาก็เป็นประกาย ก่อนจะกัดคำใหญ่เข้าไปอีกคำ
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่ไท่ก็อดใจไม่ไหวอีกต่อไป คว้าน่องไก่ขึ้นมาแทะทันที
เฉิงหยาง อวี้จาง และหลินชวน องค์หญิงทั้งหลายต่างมีท่าทีเหนียมอายในตอนแรก อย่างไรเสีย การกินของในชั้นเรียนย่อมไม่งามนัก
ทว่ากลิ่นหอมโชยเข้าจมูกเป็นระลอก ชวนให้พวกนางน้ำลายสอ
เฉิงหยางเป็นคนแรกที่อดใจไม่ไหว หลังจากกัดไปคำหนึ่ง ดวงตาก็พลันสว่างวาบ นางหันไปกระซิบกับอวี้จางว่า “พี่หญิง อร่อยจริง ๆ!”
“ข้าขอลองบ้าง… อื้อ! จริงด้วย!”
“ข้าก็เอาด้วย ข้าก็เอาด้วย!”
………
ชั่วขณะนั้น เสียงกรุบกรอบดังไปทั่วทั้งตำหนัก
แม้แต่ขงอิ่งต๋าผู้เคร่งครัดในการศึกษาและไม่ค่อยยิ้ม ก็ยังต้านทานกลิ่นหอมเย้ายวนไม่ไหว หยิบน่องไก่มากินเช่นกัน
อืม… รสชาติไม่เลวจริง ๆ!