“ฮองเฮาเพคะ!”
ขันทีผู้หนึ่งเข้ามารายงานในตำหนัก “ฝ่าบาทเสด็จมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทั้งยังทรงพาองค์หญิงเกาหยางมาด้วย”
ฮองเฮาจางซุนวางม้วนหนังสือลง กำลังจะสั่งให้คนพาสวี่ชิงเหอไปหลบที่ตำหนักด้านหลังเสียก่อน
ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปาก หลี่ซื่อหมินก็จูงเกาหยางก้าวเข้ามาแล้ว
“กวนอินปี้ เราพาเกาหยางมาขอร่วมโต๊ะอาหารแล้ว!”
เกาหยางค้อมกายคำนับฮองเฮาจางซุนอย่างแช่มช้อย “ถวายคำนับเสด็จแม่เพคะ!”
ฮองเฮาจางซุนกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เสียงหัวเราะใสกังวานพลันดังมาจากลานด้านนอก
ไม่รู้ว่าสวี่ชิงเหอพูดอะไร จึงทำให้ซื่อจื่อหัวเราะคิกคักไม่หยุด
เกาหยางหันมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาหยุดอยู่ที่ร่างเล็กบอบบางในลาน ก่อนถามด้วยความสงสัย “เสด็จพ่อ เด็กหญิงผู้นั้นเป็นใครเพคะ?”
หลี่ซื่อหมินกับฮองเฮาจางซุนสบตากัน ต่างมีสีหน้าจนใจอยู่บ้าง
เพราะเกาหยางเอาแต่ใจและวางอำนาจ หลี่ซื่อหมินกับฮองเฮาจางซุนจึงกลัวนางจะเผลอพูดความลับออกไป ทุกครั้งที่นางมา จึงให้คนพาสวี่ชิงเหอไปไว้ที่ตำหนักด้านหลัง
แต่ครานี้หลี่ซื่อหมินพาเกาหยางมายังตำหนักลี่เจิ้งโดยกะทันหัน ฮองเฮาจางซุนจึงยังไม่ทันสั่งให้คนพาสวี่ชิงเหอไปหลบ
กระดาษย่อมปิดไฟไม่มิด ในเมื่อเกาหยางเห็นแล้ว จะซ่อนต่อไปก็ไร้ประโยชน์
ฮองเฮาจางซุนกวักมือเรียกนาง “เกาหยาง มานี่สิ”
เกาหยางเดินเข้าไป ฮองเฮาจางซุนจับมือนางไว้แล้วเอ่ยเสียงเบา “เด็กคนนั้น...เป็นบุตรีของฉางเล่ออาเจี่ยของเจ้า ชื่อสวี่ชิงเหอ”
เกาหยางนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนเอ่ยเสียงสั่น “บุตรีของฉางเล่ออาเจี่ยหรือเพคะ? แต่ฉางเล่ออาเจี่ยนางมิใช่ว่า...”