“ขงอิ่งต๋าอีกแล้ว…”
เกาหยางคร่ำครวญเสียงหนึ่ง “คราวก่อนตอนเขาบรรยาย ข้าหลับไป เขาก็วิ่งไปฟ้องเสด็จพ่อ ทำให้ข้าถูกกักบริเวณถึงสามวัน!”
จื่อหลิงทำหน้าขมขื่น “องค์หญิง ขันทีจางบอกว่าฝ่าบาททรงกำชับเป็นพิเศษ องค์ชายและองค์หญิงทุกพระองค์ที่ประทับอยู่ในเมืองหลวงต้องไปให้ครบเพคะ!”
เกาหยางเบะปาก ลุกขึ้นอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้จื่อหลิงช่วยเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงที่เป็นทางการขึ้น ทั้งยังเกล้าผมและปักปิ่นมุกให้
เกาหยางที่แต่งองค์ทรงเครื่องงดงามสดใสพาจื่อหลิงออกจากเรือนชั้นใน
เมื่อเดินผ่านประตูวงเดือน เกาหยางก็ได้ยินเสียงทักจากระเบียงเรือนด้านหน้า “องค์หญิง อรุณสวัสดิ์!”
นางเงยหน้ามอง เห็นสวี่ฉางชิงยืนอยู่ใต้ระเบียง มองนางพลางยิ้ม
เซวียเหรินกุ้ยยืนอยู่ด้านหลังเขา ยังคงมีท่าทีเงียบขรึม ไม่ยิ้มแย้มเช่นเคย
เมื่อสวี่ฉางชิงเห็นนางแต่งกายเต็มยศ ดูท่าทางคล้ายกำลังจะออกไปข้างนอก จิตใจก็ไหววูบ เขาประสานมือถามว่า “องค์หญิงกำลังจะเสด็จออกไปหรือ?”
เกาหยางถอนหายใจ “เสด็จพ่อให้ข้าไปเรียนที่ตำหนักไป๋ฝู ท่านอาจารย์ขงจะมาบรรยายหลักคำสอน ไม่ไปไม่ได้!”
สวี่ฉางชิงพลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา
เขากำลังกลุ้มใจว่าจะหาโอกาสสืบให้รู้สถานการณ์ในวังได้อย่างไร นี่มิใช่โอกาสมาถึงแล้วหรือ
“องค์หญิง ให้ข้าน้อยไปเป็นเพื่อนเถิด!”
เกาหยางชะงัก “เจ้า? ไปทำอะไร?”
“องค์หญิงเสด็จไปเพียงลำพัง ข้าน้อยไม่วางใจ ขอคุ้มกันไปส่ง จะได้ช่วยดูแลกันด้วย!”
เกาหยางส่ายหน้า “พี่สวี่ ตำหนักไป๋ฝูอนุญาตให้เฉพาะพระญาติวงศ์เข้าไปเท่านั้น!”