จางอาหนานกล่าวด้วยสีหน้าขมขื่นว่า “ทูลฝ่าบาท นางกำนัลจากตำหนักเชียนชิวมาแจ้งว่า พวกนางค้นหากันตลอดทั้งคืน พลิกตำหนักเชียนชิวและตำหนักใกล้เคียงอีกหลายแห่งจนทั่วแล้ว แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยขององค์หญิงน้อยทั้งสองพระองค์พ่ะย่ะค่ะ!”
พระทัยหลี่ซื่อหมินหนักอึ้ง
ฮองเฮาจางซุนหลุดพระวาจาด้วยความตระหนกว่า “ซื่อจื่อยังเล็กเพียงนั้น ร่างกายก็อ่อนแอ นางจะไปที่ใดได้? ชิงเหอเพิ่งอายุเจ็ดขวบ ทั้งยังเพิ่งมาถึงฉางอัน ไม่คุ้นเคยกับที่นี่...”
กล่าวไปกล่าวมา ขอบพระเนตรของนางก็แดงก่ำ
ซื่อจื่อเป็นธิดาคนเล็กของนาง ตั้งแต่เยาว์วัยก็เจ็บป่วยออดแอด ปกตินางแทบอยากประคองซื่อจื่อไว้ในอุ้งมือ แต่ยามนี้กลับไม่รู้แม้กระทั่งว่าคนหายไปที่ใด
ส่วนชิงเหอ นางเป็นสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวที่ธิดาซึ่งพลัดพรากจากกันไปแปดปีทิ้งไว้ ยังไม่ทันได้ทะนุถนอมให้ดี ไฉนจึงหายตัวไปเสียแล้ว?!
หลี่ซื่อหมินข่มความร้อนรนในพระทัยไว้ กุมพระหัตถ์นางแล้วปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “กวนอินปี้ อย่าเพิ่งร้อนใจ เราจะส่งคนออกค้นหาเดี๋ยวนี้ ต่อให้ต้องพลิกฉางอันทั้งเมือง ก็ต้องพาพวกนางกลับมาให้ได้!”
ในยามนั้นเอง ขันทีผู้หนึ่งก็เร่งรุดเข้ามาในตำหนัก ประสานมือรายงานว่า “ฝ่าบาท บุตรชายคนโตแห่งตระกูลตู้จากจวนไช่กั๋วกง ตู้โก้ว มีเรื่องด่วนขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!”
หรือว่าเค่อหมิงเขา...
สมองของหลี่ซื่อหมินพลันอื้ออึงราวกับระเบิด
เมื่อคืนพระองค์พลิกกายไปมาตลอดคืน เพราะกังวลเรื่องนี้ หากตู้หรูฮุยสิ้นใจจริง วันนี้ก็จะเป็นวันที่หลี่ซื่อหมินสูญเสียแขนขาคนสำคัญไป
ทว่ากลับมาเกิดเรื่องเช่นนี้ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ แม้แต่ธิดากับหลานสาวก็ยังหายตัวไปอีก
หลี่ซื่อหมินสูดลมหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์ แล้วตรัสเสียงเข้มว่า “ให้เขาเข้ามา!”