หลังชำระล้างร่างกายเสร็จ สวี่ชิงเหอลูบท้องน้อยที่ส่งเสียงร้องจ๊อก ๆ แล้วเอ่ยเสียงใสว่า “ท่านยาย ข้าหิวแล้ว!”
ฮองเฮาจางซุนยิ้มพลางสั่งนางกำนัลให้จัดสำรับ
ไม่นานนัก อาหารร้อนกรุ่นหลากหลายจานก็ถูกยกขึ้นโต๊ะ สวี่ชิงเหอไม่เกรงใจแม้แต่น้อย คว้าตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารกินอย่างเอร็ดอร่อย
ข้าวสามชามใหญ่ กับน่องไก่อีกสามชิ้น นางกินอย่างเอร็ดอร่อยจนแทบไม่เหลือ
เสี่ยวซื่อจื่อที่อยู่ข้าง ๆ มองจนปากน้อย ๆ อ้าออก ดวงตางามเบิกกว้าง
ฮองเฮาจางซุนกลับไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย
สวี่ชิงเหอมีพละกำลังมหาศาล ปริมาณอาหารที่กินได้ย่อมไม่น้อยเช่นกัน
เมื่อเห็นเสี่ยวซื่อจื่อทำท่าตะลึงงัน ฮองเฮาจางซุนก็ยิ้มพลางกล่าวเสียงอ่อนโยนว่า “ซื่อจื่อ กินให้มากอีกหน่อย อย่ามัวแต่มอง”
สวี่ชิงเหอยังเคี้ยวเนื้อน่องไก่อยู่ในปาก พูดอู้อี้ว่า “ใช่แล้ว! ท่านน้า กินน้อยเกินไปแล้วหรือไม่? ข้าวแค่ครึ่งชามยังกินไม่หมด ร่างกายจะฟื้นแข็งแรงได้อย่างไร?”
นางกลืนเนื้อในปากลงไป แล้วทำจมูกย่นด้วยสีหน้ารังเกียจ “กินได้เท่านี้ ต่อไปอย่าได้บอกใครว่าเป็นท่านน้าของข้าเชียว สวี่ชิงเหอขายหน้าไม่ไหวหรอก!”
เสี่ยวซื่อจื่อได้ยินเช่นนั้นก็พลันไม่พอใจ ปากน้อย ๆ เบะออก ยกชามข้าวขึ้นมาแล้วหยิบช้อนตักข้าวเข้าปากทันที
สวี่ชิงเหอเห็นดังนั้นก็รีบให้กำลังใจ “ใช่ ๆ ทำเช่นนี้แหละ กินต่อไป!”
เสี่ยวซื่อจื่อได้รับกำลังใจ จึงกินอย่างเอาจริงเอาจังยิ่งขึ้น ข้าวหนึ่งชามกลับถูกนางกินไปกว่าครึ่ง
เมื่อตักคำสุดท้ายเข้าปาก นางก็วางชามใบเล็กลงบนโต๊ะ ยืดอกน้อย ๆ แล้วเรอออกมาอย่างภาคภูมิใจ
“เอิ๊ก~”
สวี่ชิงเหอชูนิ้วโป้ง “ไม่เลว ไม่เลว! พรุ่งนี้กินต่ออีก!”
ฮองเฮาจางซุนมองภาพตรงหน้า พลางยกมือปิดปากหัวเราะ ดวงตาที่มองสวี่ชิงเหอเปี่ยมด้วยความรักใคร่เอ็นดู