“หา?”
“พี่คิดว่าตอนนี้พี่มีความสามารถหรือคุณค่าอะไรบ้างล่ะ? แต่คำพูดประโยคหนึ่งที่เขาพูดดีมาก ความสามารถพัฒนากันได้ ฉันได้ยินทุกคำที่เขาพูดเมื่อครู่นี้ ชัดเจนและมีหลักการมาก! คนคนนี้ถ้าไม่ใช่ครอบครัวมีอิทธิพล ก็เป็นอัจฉริยะ ไม่อย่างนั้นก็คงเป็นทั้งสองอย่าง!”
“มะ...มันเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“แน่นอนสิ! พี่ต่างหากที่ใจแคบเกินไป ฉันบอกพี่นะ เรื่องหาเงินได้หรือไม่ได้เป็นเรื่องรอง การได้รู้จักคนระดับนี้ แล้วไปทำงานตามเขาต่างหากที่สำคัญที่สุด!”
“ถะ...ถ้างั้นฉันติดต่อเขาตอนนี้เลยไหม?”
“อย่าเพิ่ง”
อวี๋สุ่ยอี้ส่ายหน้า
อวี๋สุ่ยหมิงยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่
อวี๋สุ่ยอี้ไม่ได้พูดต่อ แต่เดินเข้าไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นที่สวี่เจียงเหอทิ้งไว้
ลายมือหนักแน่นมีพลัง ดูสวยมาก เป็นสูตรคร่าว ๆ ของชานมเมนูหนึ่ง
“หยางจือกานลู่...”
อวี๋สุ่ยอี้พึมพำพลางขมวดคิ้ว
จากนั้นเธอก็หันมามองอวี๋สุ่ยหมิงพี่ชายอย่างจริงจัง แล้วพูดว่า
“พี่ เรามาลองทำหยางจือกานลู่เมนูนี้กันเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปลาหยุดกับอาจารย์ที่ปรึกษา กลับไปช้าสักสองสามวัน ช่วงนี้ฉันจะพยายามสอนอะไรพี่บ้าง แล้วช่วยแก้ไขนิสัยบางอย่างที่ฉันคิดว่าไม่ดี โดยเฉพาะเรื่องความคิด เขาก็พูดแล้วว่าให้ปรับเปลี่ยนวิธีคิด พี่นี่แหละตัวอย่างชัด ๆ ของคนจนที่คิดแบบคนจน!”
“ได้ พี่ฟังเธอทุกอย่าง ฉัน...ฉัน...” อวี๋สุ่ยหมิงพลันเลือดร้อนพลุ่งพล่านขึ้นมา
แต่แล้วอวี๋สุ่ยอี้น้องสาวก็ราดน้ำเย็นใส่เขา เธอส่ายหน้าแล้วพูดว่า
“พี่ นี่เป็นโอกาสดีจริง ๆ ถ้าคว้าไว้ได้ก็อาจเปลี่ยนชะตาชีวิตได้ แต่จะคว้าไว้ได้หรือเปล่าก็ต้องดูที่ตัวพี่เองนะ พูดอย่างเดียวไม่ช่วยอะไรหรอก!”