สวีมู่เสวียนจะเสียใจไหม?
ไม่แน่ใจ
พูดให้ถูกคือคงยาก
อย่างไรเสีย ในชาติก่อนสวี่เจียงเหอก็ไม่เคยเห็นเธอเสียใจจนยอมก้มหัวให้ใคร
ต่อมาในชาติก่อน ตอนที่คุณอาสวีมาที่เซี่ยงไฮ้ เขาลองหยั่งเชิงท่าทีของสวี่เจียงเหอ สวี่เจียงเหอคิดว่าสวีมู่เสวียนคงเสียใจจนยอมอ่อนข้อให้ ตอนนั้นจึงยิ้มแล้วบอกว่าเรื่องมันผ่านไปแล้ว
แต่วันรุ่งขึ้นกลับมีสายจากเบอร์แปลกโทรเข้ามา
“สวี่เจียงเหอ พ่อฉันจะไปหาเธอก็เรื่องของพ่อฉัน ไม่เกี่ยวกับฉัน ของที่ฉันทิ้งไปแล้วอย่างสวีมู่เสวียน ต่อให้หันกลับไปมองสักแวบก็ถือว่าฉันแพ้!”
เปิดมาก็พูดประโยคนี้ พูดจบก็วางสาย
ให้ตายสิ ปากแข็งจริง ๆ!
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนที่แพ้เท่านั้นถึงชอบพูดว่าตัวเองไม่ได้แพ้!
……
สัปดาห์ใหม่เริ่มต้นขึ้น
เดือนมีนาคมอากาศอุ่นขึ้นแล้ว
สิ่งที่ทุกคนในห้องเรียนตั้งตารอที่สุดของสัปดาห์นี้ก็คือผลสอบจำลอง
หลายคนไม่ได้รอคะแนนของตัวเองด้วยซ้ำ แต่กำลังรอคะแนนของสวี่เจียงเหอ
ไม่ใช่แค่คนในห้องเรียนเท่านั้น คนทั้งระดับชั้นหรือแม้แต่ทั้งโรงเรียนก็ให้ความสนใจกันไม่น้อย
พอสนใจก็ย่อมเริ่มสืบค้น พอขุดคุ้ยเข้าไป ก็ยากจะไม่พบเรื่องใหม่ ๆ
บางคนพบว่าสวี่เจียงเหอหน้าตาดีไม่น้อย
บางคนพบว่าสวี่เจียงเหอตั้งใจเรียนจริง ๆ
บางคนพบว่าสวี่เจียงเหอเล่นบาสเกตบอลเก่ง แม่งกระโดดดังค์ได้จริง ๆ ด้วย
และยังมีคนอื่นอีก……
ท้ายที่สุด จู่ ๆ ทุกคนก็พบว่าสวี่เจียงเหอดูเป็นคนพิเศษมากเลยนี่นา!
ทัศนคติที่ผู้คนมีต่อเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
โดยเฉพาะในห้องเรียน สวี่เจียงเหอสัมผัสได้ หลิวตันที่ช่างพูดมักอดไม่ได้ที่จะหันกลับมาบอกเขาเป็นระยะ