ในแชตกลุ่ม
【อาเจี้ยน: เนื้อหนังของสวี่หู... นี่มันของสิ่งนี้อีกแล้ว】
อาเจี้ยนพูดขึ้นเช่นนี้
ไม่มีใครเข้าใจเนื้อหนังของสวี่หูได้ดีไปกว่าเขา และไม่มีใครอยากฆ่าผู้ส่งสารของสวี่หูมากไปกว่าเขา
แม้สงครามสวี่หูจะผ่านมาหลายร้อยปีแล้ว
ผู้คนในเซียนโจวโล่วฝูยุคนี้อาจมีไม่น้อยที่ไม่รู้รายละเอียดของสงครามครั้งนั้น แม้แต่ห้าวีรบุรุษแห่งเมฆาก็อาจถูกลืมเลือนไปแล้ว
เวลาผ่านมานานเกินไป
แต่เขาไม่ลืม และพวกเขาก็ไม่ลืมเช่นกัน
เขาจะต้องกำจัดความอุดมสมบูรณ์ให้สิ้นซาก
อาเจี้ยนเอ่ยช้า ๆ
「บางที นี่อาจเป็นเหตุผลที่ฉันมุ่งหน้าไปสวนสวรรค์สองภาค」
「หรือไม่ก็อาจเป็นที่ฝังร่างของฉัน」
ซิลเวอร์วูล์ฟชะงักไป ก่อนถามว่า
「สวี่หูเหรอ?」
「อาเจี้ยน พูดเรื่องฝังร่างอะไรของนายเนี่ย แล้วความมุ่งมั่นหายไปไหน? ก็จริงที่นายเข้าร่วมหน่วยล่าสเตลลารอนเพราะอยากตาย... แต่คงไม่คิดจะไปตายที่สวนสวรรค์สองภาคหรอกนะ」
「ไม่เป็นไรหรอก... ก็แค่สวี่หูเอง คราวนี้ฉันช่วยนายเอง」
「เอลิโอ เอาตลับเกมมาให้ฉันที ถ้าฉันไม่อัดสวี่หูจนร้องเรียกแม่ ก็อย่ามาเรียกฉันว่าเล่นเกมยิงปืนเป็น」
ซิลเวอร์วูล์ฟกำลังเดือดจัด
สำหรับเธอ สิ่งที่โลกนี้มีไม่ขาดที่สุดก็คือเกม แต่สิ่งที่สำคัญกว่าเกมคือเพื่อนของเธอ!
ถ้าไม่มีอาเจี้ยน แล้วต่อไปใครจะทำอาหารให้เธอตอนเล่นเกมจนหิว!
ตอนเธอติดระบบจำกัดเวลาเล่น ใครจะช่วยปลดการผูกบัตรประชาชนให้!
คาฟคายิ้มแล้วพูดว่า
「บางทีอาจมีวิธีแก้แบบอื่นก็ได้ อาเจี้ยน ที่สวนสวรรค์สองภาค นายอาจมีวิธีอื่นจัดการสวี่หู」
「ไม่ใช่การตายไปพร้อมกัน แต่เป็นอย่างที่วิดีโอบอกไว้ หลอมพันครั้งจนกลายเป็นคมดาบ」
พูดตามตรง ตอนคาฟคาเห็นหม่านหยวนแอบทำการผ่าตัดแห่งความสุขให้คนสองแสนคน และฝังเซลล์สวี่หูลงไป เธอก็ใจหายอยู่เหมือนกัน
คาฟคาอาจไม่รู้สึกกลัว แต่ร่างกายย่อมมีปฏิกิริยาโดยสัญชาตญาณ นั่นคือความเป็นห่วงและไม่อยากสูญเสียเพื่อน
แต่หลังจากนั้นเธอก็เห็นชื่อวิดีโออีกเรื่องในสิบอันดับ
《ปรารถนาความตาย ใช้ร่างเป็นอาวุธ หลอมพันครั้งจนกลายเป็นคมดาบ!》
ก่อนหน้านี้อาเจี้ยนไล่ตามความตายมาตลอด เพราะเขากลายเป็นสิ่งชั่วร้ายแห่งความอุดมสมบูรณ์ที่ตัวเองเกลียดที่สุด และหมดแรงจูงใจจะมีชีวิตอยู่