ประภาคารหวนระลึกถึงทุกสิ่ง
ในหัวของมันมีเสียงอิเล็กทรอนิกส์ “ปี๊บ ๆ” ดังขึ้น
คล้ายสัญญาณขัดข้อง หรือไม่ก็มีข้อมูลจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาพร้อมกัน จนจิตใจเริ่มส่งเสียงอื้ออึง
สถาบันศิลป์โลก เกมอาบเลือด ความทรงจำมากมาย ทุกอย่างชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
สุดท้าย
กุยจี้เดินมาหามัน แล้วเอ่ยคำใบ้สุดท้าย จุดชนวนทุกอย่างขึ้นมา
“เกมจันทร์ลวง”
เมื่อได้ยิน ประภาคารก็รู้สึกเหมือนหัวระเบิด จากนั้นมันก็หยิบอาวุธขึ้นมาฟาดพื้นอย่างแรงราวกับระบายอารมณ์ ก่อนกรีดร้องสุดเสียงด้วยความโกรธ
“พอได้แล้ว————!!!!”
“หึ……”
กุยจี้ยิ้มบาง ๆ แล้วไม่พูดอะไรอีก เขารู้ว่าประภาคารนึกทุกอย่างออกหมดแล้ว
ย่าโพหลีควบคุมร่างของโมดูเจียให้หันมามองประภาคาร ก่อนตวาดว่า
“ประภาคาร คุณทำอะไรน่ะ!”
กุยจี้หัวเราะเบา ๆ
“อย่าเร่งเขา”
“เขาแค่จำชื่อที่ลืมไปนานได้ เหมือนกับผมเท่านั้น—”
“「จอมมารแห่งความตาย」มาร์คัส แอนทาลี”
ประภาคารเงียบไปเช่นกัน ในฐานะวีรบุรุษแห่งนครพันดารา มันจำต้องยอมรับความจริงว่าตนเองคือเพชฌฆาตแห่งสวนสวรรค์สองภาค
กุยจี้เอ่ยช้า ๆ
“เมื่อ 5 ปีก่อน บริษัทประหารฆาตกรในคดีเกมอาบเลือด”
“บังเอิญจริง ๆ คำร้องขอย้ายศพกลับประทับตราของฝ่ายวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยี”
“คนต้นเรื่องคิดว่าลบความทรงจำที่ฝังอยู่ในเนื้อหนังของสวี่หูออกได้แล้ว โดยไม่รู้เลยว่าความทรงจำเหล่านั้นถูกดูดซับไปโดย「สารต้นกำเนิดสัตว์โบราณ」ของประภาคารต่างหาก—”
“ย่าโพหลี ต้องขอบคุณที่คุณเชื่อมผมเข้ากับการกลืนกินสัตว์ ผมถึงปลุกความปรารถนาที่หลับใหลมานานในตัวเขาขึ้นมาได้”
ย่าโพหลีตอบกลับว่า
“……ฉันฟังไม่รู้เรื่องว่าคุณพูดอะไร”
ประภาคารหันไปมองย่าโพหลี แล้วเปิดโปงคำโกหกของเธอ
“วัตถุดิบเปื้อนเลือด การทดลองสกปรก... ผมทำตามคำสั่งของคุณ ดูแลสายการผลิตนี้มาโดยไม่เคยคิดทรยศ แค่...”
“ทำไมคุณถึงไม่บอกความจริงกับผม คุณย่าโพหลี?”
“ทำไม...คุณถึงปล่อยให้ฆาตกรคนหนึ่งฝันลม ๆ แล้ง ๆ ว่าตัวเองเป็นวีรบุรุษตั้ง 5 ปี?!”
ในแชตกลุ่ม
【ซิง: นี่มัน... ถึงก่อนหน้านี้จะรู้แล้วว่าประภาคารคือจอมมารแห่งความตาย แต่พอได้เห็นอีกครั้งก็ยังตกใจสุด ๆ ใครจะรับความเปลี่ยนแปลงแบบนี้ไหวกัน】