แมวดำกระโจนลงจากหน้าต่าง ร่อนลงบนพื้นห่างจากข้างเตียงราวครึ่งจั้ง
ดวงตาสีม่วงทั้งคู่จ้องเจียงซินอันที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงเขม็ง
เมื่อแน่ใจว่าเจียงซินอันหลับสนิทแล้ว มันจึงค่อย ๆ ก้าวเข้ามาหาเตียง ก่อนกระโดดขึ้นไปอย่างแผ่วเบา แล้วไปหยุดอยู่ตรงหัวเตียง
ห่างจากศีรษะของเจียงซินอันไม่ถึงหนึ่งฉื่อ
มันเอียงคอมองเจียงซินอัน ดวงตาสีม่วงทั้งคู่ฉายแววฉงน
ผ่านไปสามลมหายใจ มันค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้ จนศีรษะแทบจะแนบกับใบหน้าของเจียงซินอัน
จากนั้นก็เม้มปาก สูดลมหายใจเบา ๆ อยู่ตรงตำแหน่งห่างจากหน้าผากของเจียงซินอันราวสองชุ่น
ในเวลาเดียวกัน เจียงซินอันที่เดิมหลับสนิทพลันครางเบา ๆ คิ้วขมวดแน่น เปลือกตาสั่นไหวเล็กน้อย ใบหน้าปรากฏความเจ็บปวด ราวกับกำลังฝันร้าย
แมวดำสูดลมหายใจต่อเนื่องไม่หยุด ราวกับกำลังดูดบางสิ่งออกมาจากศีรษะของเจียงซินอัน
ส่วนเจียงซินอัน คิ้วยิ่งขมวดแน่น เปลือกตาสั่นถี่ขึ้น สีหน้าเจ็บปวดหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป ราวสิบลมหายใจต่อมา แมวดำก็หยุดสูดลมหายใจ ไม่เม้มปากดูดอีก มันถอยหลังสามก้าวแล้วหมอบลงตรงหัวเตียง หอบหายใจเสียงดัง ดวงตาสีม่วงเผยความสงสัยและเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน
เห็นได้ชัดว่าการสูดลมหายใจเมื่อครู่สิ้นเปลืองพลังของมันไม่น้อย
หลังแมวดำหยุดสูดลมหายใจ สีหน้าเจ็บปวดของเจียงซินอันก็จางหายอย่างรวดเร็ว คิ้วคลายออก เปลือกตาหยุดสั่นไหว