ในที่สุดก็ถูกพบแล้วหรือ?
เจียงซินอันใจหล่นวูบ ขณะก้มหน้าก้มตากินอย่างตะกละตะกลาม เขากล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “เขาจะหายไปไหนได้? บางทีอาจหลบอยู่ในบ่อนหรือหอนางโลมแห่งใดแห่งหนึ่ง เสวยสุขสำราญอยู่ก็ได้”
เจียงเสี่ยวเตี๋ยส่ายหน้ารัว “คราวนี้เรื่องจริง หลิวหย่วนตามหาในเมืองมาทั้งวันแล้ว แต่ก็ยังไม่พบเกาโหย่วอี้
ฮูหยินส่งคนออกตามหาด้วย ทั้งพลิกค้นบ่อนพนันกับหอนางโลมทั่วเมืองเจียงหยางจนหมด ก็ยังหาไม่พบ”
เจียงซินอันกลืนข้าวที่แทบไม่มีน้ำมันลงคอคำโต “เขาจะหายตัวไปหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา ไม่ต้องสนใจ รีบกินข้าวเถอะ”
เจียงเสี่ยวเตี๋ยขานรับเบา ๆ ก่อนตักข้าวใส่ชามของตน แล้วหยิบชามดินใบเล็กมาวางบนโต๊ะหิน คีบกับข้าวก้อนเล็ก ๆ ใส่ลงไป
นางส่งเสียงเรียกเบา ๆ “เสี่ยวจื่อ”
แมวดำตัวน้อยกระโดดจากไหล่ของนางลงบนโต๊ะหินทันที ก้มหน้ากินข้าวในชามดินจนหมดภายในไม่กี่คำ
จากนั้นมันกระโดดกลับขึ้นไปบนไหล่เจียงเสี่ยวเตี๋ย ดวงตาสีม่วงจ้องเขม็งไปยังเจียงซินอันที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
เจียงเสี่ยวเตี๋ยถามเสียงเบา “เจ้ายังอยากกินอีกหรือไม่?”
แมวดำตัวน้อยส่ายหน้า
เจียงซินอันเห็นท่าทางของมันก็พึมพำว่า “แทบจะกลายเป็นปีศาจอยู่แล้ว”
แล้วก็ก้มหน้าก้มตากินต่ออย่างตะกละตะกลาม
“พี่ชาย กินช้าหน่อยเถิด”
เจียงเสี่ยวเตี๋ยกลัวว่าเจียงซินอันจะสำลัก จึงเอ่ยเตือน
เจียงซินอันขานรับอือ ๆ ทว่าความเร็วในการกลืนกินกลับไม่ลดลงแม้แต่น้อย