เจียงซินอันพินิจลูกแมวดำตัวน้อยอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
แต่จะให้บอกว่าผิดปกติตรงไหน เขาก็พูดไม่ออก
หลังครุ่นคิดเล็กน้อย เขาก็เอ่ยเสียงเบา “เสี่ยวเตี๋ยว ปล่อยมันไปเถิด ทุกวันเจ้ามีงานต้องทำตั้งมากมาย จะเอาเวลาที่ไหนมาดูแลมัน?”
เจียงเสี่ยวเตี๋ยส่ายหน้าไม่หยุด “ข้าแค่ให้อาหารมันวันละนิดเท่านั้น ไม่ได้ต้องคอยดูแลอะไรเป็นพิเศษ
อีกอย่าง มันก็กินไม่มากด้วย”
ขณะเดียวกัน ลูกแมวดำเหลือบมองเจียงซินอัน ก่อนจะกระโจนกลับเข้าไปในอ้อมแขนของเจียงเสี่ยวเตี๋ย ดวงตาสีม่วงคู่หนึ่งจับจ้องเจียงซินอันเขม็ง
แววตานั้นแฝงความขุ่นเคืองอย่างเห็นได้ชัด
“เจ้าตัวเล็ก ยังกล้าถลึงตาใส่ข้าอีกหรือ?” เจียงซินอันโน้มตัวเข้าไป ทำท่าจะดึงหูลูกแมวดำ
ลูกแมวดำดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด มันรีบมุดหัวเข้าไปซุกในรักแร้ของเจียงเสี่ยวเตี๋ย
เจียงเสี่ยวเตี๋ยรีบปกป้องลูกแมวดำไว้ “พี่ชาย อย่าทำให้มันตกใจสิ”
เจียงซินอันจึงยอมเลิกรา แล้วเอ่ยเสียงเบา “ในเมื่อเจ้าไม่รังเกียจความยุ่งยาก อยากเลี้ยงก็เลี้ยงเถิด
แต่เจ้าอย่าหวังให้ข้าไปเก็บอึแมวให้มันเด็ดขาด”
เจียงเสี่ยวเตี๋ยยิ้มหวาน “เรื่องแค่นี้ข้าจัดการเองได้ ไม่ต้องให้พี่ชายมายุ่งหรอก”
……
หลังรับประทานอาหารเสร็จ เจียงซินอันก็กลับเข้าห้อง แล้วหยิบจอกติ้งเทียนที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงออกมาทันที
เห็นเพียงของเหลวสีเขียวมรกตปริมาณไม่ถึงครึ่งหยดก่อตัวอยู่ก้นจอก
เขาไม่ลังเล รีบหยดของเหลวนั้นลงบนฝ่ามือ
ไม่นาน พลังอุ่นร้อนสายหนึ่งก็ไหลจากกลางฝ่ามือเข้าสู่แขน ก่อนแผ่ไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว