“เจียงซินอัน! เจ้าช่างกำเริบเสิบสานนัก!”
ซูจวี๋ขมวดคิ้วตั้งชัน ตวาดเสียงกร้าว “เป็นเพียงบ่าวขนสิ่งปฏิกูลยามค่ำ กล้ากล่าววาจาบังอาจเช่นนี้ วันนี้หากข้าไม่โบยเจ้าจนตายคาที่...”
“ช้าก่อน”
ในที่สุดเกาหว่านฉิงก็เอ่ยขึ้น “เจียงซินอัน เจ้ายังรู้วิชาแพทย์ด้วยหรือ?”
เจียงซินอันก้มศีรษะ ประสานมือคารวะ “บิดาข้าทิ้งตำราแพทย์ไว้เล่มหนึ่ง ในนั้นบันทึกวิธีวินิจฉัยโรคจากสิ่งปฏิกูลขอรับ”
เกาหว่านฉิงส่งเสียงอ้อ “แล้วตำราเล่มนั้นอยู่ที่ใด?”
เจียงซินอันตอบ “ตอนตำราแพทย์เล่มนั้นตกทอดมาถึงมือข้า มันก็เก่าคร่ำคร่าเต็มทีแล้ว หลังจากพลิกอ่านอยู่พักหนึ่งก็ขาดวิ่นไปขอรับ”
ซูจวี๋ขมวดคิ้ว “เมื่อตำราแพทย์ไม่อยู่แล้ว ใครจะรู้ว่าคำพูดของเจ้าเป็นจริงหรือเท็จ?”
คราวนี้เจียงซินอันจึงหันไปมองซูจวี๋ ประสานมือกล่าวว่า “พี่หญิงซูจวี๋ ข้ารู้ว่าท่านจงรักภักดีต่อฮูหยิน ข้าเองก็เช่นกัน
ที่ข้าทำเช่นนี้ ไม่ได้มีประโยชน์แก่ตัวข้าแม้แต่น้อย
เหตุที่ยังยืนยันทำเช่นนี้ ก็เพราะซาบซึ้งในความเอาใจใส่ที่ฮูหยินมีต่อตระกูลเจียงของเรา
หากพี่หญิงไม่เชื่อ จะบอกอาการของฮูหยินในช่วงนี้ให้ข้าฟังได้หรือไม่ ข้าจะได้วินิจฉัยต่อไป”
ซูจวี๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเหลือบมองเกาหว่านฉิง
เกาหว่านฉิงลังเลเล็กน้อย แล้วพยักหน้า
ซูจวี๋กระแอม “ช่วงนี้ฮูหยินปวดท้องเป็นครั้งคราว ไม่ใช่ปวดบิดอย่างรุนแรง แต่เป็นอาการปวดตื้อ ๆ เรื้อรังไม่หาย
บางครั้งยังไอด้วย พอเริ่มไอแล้วก็หยุดไม่ได้”