หลิวหย่วนเห็นเจียงซินอันกำลังจะลงมืออีกครั้ง ก็รีบร้อนร้องว่า “เร็วเข้า รีบขวางเขาไว้!”
แม้องครักษ์ทั้งสองจะรู้ว่าตนไม่ใช่คู่มือของเจียงซินอัน แต่เมื่อมีหน้าที่ค้ำคอ จึงได้แต่กัดฟันพุ่งเข้าขวางตรงหน้าเขา
ทว่าเจียงซินอันไม่แม้แต่จะมองทั้งคู่ เพียงพุ่งชนผ่านช่องว่างระหว่างพวกเขาไปตรง ๆ
องครักษ์ทั้งสองครางอู้อี้ ร่างกายราวกับถูกกระทิงคลั่งพุ่งชนจนยืนไม่อยู่ ต่างถูกชนถอยกรูดไปพร้อมกัน
ถอยไปห้าหกก้าวติดกันจึงจะตั้งหลักได้
ถึงตอนนี้ ทั้งสองยิ่งมั่นใจอย่างยิ่งว่าเจียงซินอันหาใช่คู่ต่อสู้ที่พวกตนจะต้านทานได้
“พวกเจ้าสองคนยืนอยู่เฉย ๆ จะดีกว่า ไม่เช่นนั้นข้าจะจัดการพวกเจ้าพร้อมกันเสียเลย!”
เจียงซินอันหันหลังให้กับองครักษ์ทั้งสอง เอ่ยเสียงเย็นชา
องครักษ์ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับอีก
เจียงซินอันก้าวเท้า เดินช้า ๆ ไปหาหลิวหย่วนที่นั่งอยู่บนพื้น
หลิวหย่วนหน้าซีดเผือด ตะโกนอย่างตื่นตระหนกใส่องครักษ์ทั้งสอง “พวกเจ้าสองคนรีบลงมือ ขวางเขาไว้ ไม่เช่นนั้น...”
ปัง!
เจียงซินอันยกเท้าเตะอีกครั้ง ส่งหลิวหย่วนกระเด็นออกไป
หลิวหย่วนกระแทกพื้นอย่างแรงอีกหน พอกำลังจะลุกขึ้น ก็ถูกเจียงซินอันเหยียบหน้าอกไว้
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
ตบติดต่อกันสามฉาด หัวของหลิวหย่วนก็บวมปูดราวกับหัวหมู เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด
เดิมทีเจียงซินอันคิดจะตบอีกหลายฉาดเพื่อระบายโทสะให้เจียงเสี่ยวเตี๋ย ไม่คาดว่าหลิวหย่วนจะไม่ได้เรื่องถึงเพียงนี้ ถึงกับหมดสติไปเสียก่อน