เจียงซินอันวิ่งรวดเดียวกลับมาถึงที่พัก ปิดประตูเรือนลงแล้วจึงรู้สึกใจสงบขึ้นมาบ้าง
เขาเชื่อในสัมผัสของตนเอง เงาดำนั่นไม่มีทางเป็นภาพลวงตา
สวนดอกไม้เล็ก ๆ ที่ถูกทิ้งร้างแห่งนั้นต้องมีอะไรบางอย่างอยู่แน่
หรือว่าข้างในจะมีผีจริง ๆ?
ชั่วขณะนั้น ความเชื่อว่าไม่มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเจียงซินอันเริ่มสั่นคลอน
เขาลอบตัดสินใจว่า ต่อไปจะไม่ไปที่นั่นอีกเด็ดขาด
……
ภายในเรือนมีผ้าห่มกับฟางข้าวตากอยู่ เจียงเสี่ยวเตี๋ยไม่อยู่บ้าน
เจียงซินอันกลับเข้าห้องนอน เห็นว่าเตียงของตนเหลือเพียงแผ่นกระดานเปล่า ๆ
เขามุดลงใต้เตียงทันที แล้วหยิบจอกติ้งเทียนออกมา
เมื่อประคองไว้ในมือ เขาก็เห็นด้วยความยินดีว่าก้นจอกมีของเหลวเหนียวข้นสีเขียวมรกตปรากฏขึ้น
มีไม่มากนัก เป็นเพียงชั้นบาง ๆ อยู่ที่ก้นจอก
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเอียงตัวจอก
ไม่นาน ของเหลวสีเขียวมรกตหยดหนึ่ง ๆ ก็ไหลลงบนฝ่ามือของเจียงซินอัน รวมกันแล้วยังไม่ถึงครึ่งหยดด้วยซ้ำ
ทันทีที่สัมผัสฝ่ามือ มันก็ซึมเข้าสู่ผิวหนังอย่างรวดเร็ว
สัมผัสแรกอุ่นเล็กน้อยและลื่นเหนียว
พลังอุ่นสายหนึ่งไหลจากฝ่ามือเข้าสู่แขน ก่อนแผ่ไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว ทุกส่วนที่พลังไหลผ่านรู้สึกชาซ่านเล็กน้อย ทั้งยังอบอุ่นขึ้นมา…
เมื่อความอุ่นจางหาย เจียงซินอันก็รู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พละกำลังของร่างกายเพิ่มพูนขึ้นอีกขั้น
เขาเชื่อว่า ด้วยกำลังในตอนนี้ หากต้องปะทะกับเกาโหย่วอี้ซึ่งหน้าอีกครั้ง
เขาไม่กล้าพูดว่าจะเอาชนะอีกฝ่ายได้แน่นอน แต่อย่างน้อยก็ไม่มีทางถูกอีกฝ่ายซัดไม่กี่หมัดไม่กี่เท้าจนล้มคว่ำลงกับพื้น