ตกปลากันมาตลอดช่วงเช้า ถังของทั้งสามคนเต็มกันหมดแล้ว มีแค่ฉินเซียวหรานที่ยังตกไม่ได้สักตัว
เขาจ้องผิวน้ำ คันเบ็ดนิ่งสนิท
บ่อนี้มีปลาอยู่ไม่น้อยเลย สือเหยียนบอกว่าเป็นบ่อของที่บ้าน ปกติมีคนคอยให้อาหาร ปลาในบ่อจึงมีเยอะมาก
ฉินเซียวหรานมองเงาปลาที่ว่ายไปมาในน้ำ แล้วก็ครุ่นคิด
พอมองถังของอีกสามคน เขาก็รู้สึกเหมือนโดนปลาทั้งฝูงรุมแกล้ง
ในถังของเจียงไป๋อวี่มีปลาอยู่ห้าหกตัวแล้ว อีกฝ่ายยกคันเบ็ดเก็บสายเป็นระยะ ยุ่งจนสนุกสนานไปหมด
ส่วนเสิ่นฉีชวนถึงจะตกได้ไม่มาก แต่ในถังก็มีอยู่สามสี่ตัว
สือเหยียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง นี่เป็นบ่อปลาของบ้านเขา ย่อมคุ้นเคยกับที่นี่ดี
มีแค่ฉินเซียวหราน คนเดียวที่ตลอดทั้งเช้ายังตกไม่ได้สักตัว
เขาจ้องทุ่นเบ็ด จู่ ๆ คันเบ็ดก็ขยับ
ฉินเซียวหรานฮึดขึ้นมา จับคันเบ็ดแน่น
แล้วมันก็นิ่งไปอีก
ผ่านไปไม่กี่วินาที ปลาตะเพียน ตัวใหญ่เท่าฝ่ามือก็ว่ายเอื่อย ๆ ผ่านใต้ผิวน้ำ สะบัดหางมาโดนสายเบ็ดของเขาเบา ๆ ก่อนว่ายจากไป
ฉินเซียวหราน: ?
นี่กำลังยั่วโมโหเขาอยู่หรือไง?
ข้าง ๆ กัน เจียงไป๋อวี่ก็ยกคันเบ็ดขึ้นอีกแล้ว ปลาตะเพียน สีเงินขาวตัวหนึ่งลอยเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ ก่อนตกลงถังดังพั่บ ๆ
“ตัวที่หกแล้ว เซียวหราน ทางนายเป็นไงบ้าง?”
ฉินเซียวหรานโมโหแล้ว
เขามองคันเบ็ดของตัวเอง แล้วก็มองฝูงปลาที่ว่ายไปมาบนผิวน้ำ
จากนั้นก็โยนคันเบ็ดในมือทิ้งอย่างไม่ลังเล
สือเหยียนเงยหน้ามอง “ไม่ตกแล้วเหรอ?”
ฉินเซียวหรานส่งเสียงชู่ว์ เขาก้มลงหยิบสวิงที่วางอยู่บนพื้นหญ้า แล้วเดินไปริมบ่อ