ฉินเซียวหรานกำลังคิดอยู่ว่าควรกลับไปดีไหม จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากข้าง ๆ
คนคนนั้นยืนอยู่หลังต้นไม้ต้นหนึ่งตรงมุมสวน หันหลังให้ฉินเซียวหราน มือถือโทรศัพท์ กำลังคุยสายอยู่
เสียงของเขาเบามาก แต่กลางคืนเงียบสงัด ฉินเซียวหรานจึงยังได้ยิน
“...อืม ฉันอยู่ทางนี้ ตาแก่ตระกูลหวังดูจะประทับใจฉันไม่น้อย วันนี้พาลูกสาวเขามาด้วย... ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ขอบเขต...”
ฉินเซียวหรานหยุดเดิน
“...ช่วงนี้ทางตระกูลฉินจับตาดูฉันเข้มมาก ไว้ก่อนแล้วกัน รอให้ฉันจัดการทางตระกูลหวังให้เรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน”
ฉินเซียวหรานพิงราว สีหน้าเรียบเฉย ฟังอยู่เงียบ ๆ
“...ช่วงนี้ฉินเซียวเจ๋อดูเหมือนจะคอยสืบเรื่องฉันอยู่ แต่ไม่เป็นไร เขาสืบอะไรไม่ได้หรอก เรื่องคราวก่อนฉันจัดการสะอาดหมดจดแล้ว บัตรใบนั้นก็ทิ้งไปแล้ว”
นิ้วมือของฉินเซียวหรานเคาะราวเบา ๆ สองครั้ง
“...พอแล้ว ไม่พูดต่อแล้ว ฉันเข้าไปก่อน ไว้ติดต่อกัน”
กู้สืออวี่วางสาย เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วหันกลับมา
พอเห็นฉินเซียวหราน ทั้งร่างก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ฉินเซียวหรานยืนอยู่ตรงทางเข้าสวน พิงราว สีหน้าสงบนิ่ง
กู้สืออวี่กลับมามีสีหน้าอ่อนโยนอย่างรวดเร็ว
“เซียวหราน นายออกมาสูดอากาศเหมือนกันเหรอ?”
ฉินเซียวหรานไม่ตอบ
กู้สืออวี่ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ลดเสียงลงเล็กน้อย
“เมื่อกี้นายได้ยินหมดแล้วใช่ไหม?”
“เจ้าว่าอย่างไรเล่า?”
กู้สืออวี่มองเขา แววตาพร่าเลือนท่ามกลางราตรี