ฉินเซียวหรานมองตับหมูในชาม แล้ววางตะเกียบลง
ฉินเซียวเจ๋อเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “นายก็รู้นี่ ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันมีน้องชายแท้ ๆ แค่คนเดียว”
ฉินเซียวหรานชะงักไป
ประโยคนี้เล่นงานเขาแรงเกินไป เขาเงียบไปสองวินาที ก่อนหยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้ง คีบตับหมูชิ้นนั้นเข้าปาก
ฉินเซียวเจ๋อพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วตักซุปไก่ตังกุยให้เขาอีกชาม
มื้อเย็นบนโต๊ะก็มีตับหมูอีกแล้ว
ฉินเซียวหรานมองจานตับหมูผัด แล้วสูดหายใจลึก
ฉินเซียวเจ๋อนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ยังไม่ทันขยับตะเกียบก็พูดขึ้นก่อนว่า “นายก็รู้นี่ ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันมีน้องชายแท้ ๆ แค่คนเดียว”
ตะเกียบในมือฉินเซียวหรานค้างอยู่กลางอากาศ เขาเหลือบมองฉินเซียวเจ๋อ
“พี่ เปลี่ยนประโยคนี้บ้างไม่ได้เหรอ”
“ถ้าได้ผลก็พอแล้ว”
โหดจริง!
ฉินเซียวหรานพูดอะไรไม่ออก
เช้าวันที่สี่ ป้าจางยกพุดดิ้งไข่ใส่พุทราจีนมาให้
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคนใส่พุทราจีนลงในไข่ ฉินเซียวหรานรู้สึกว่าไข่พวกนี้ตายฟรีจริง ๆ
เที่ยงวันที่ห้า ฉินเซียวเจ๋อกลับมาอีกครั้ง
กับข้าวบนโต๊ะเปลี่ยนไปบ้าง แต่ก็ยังมีตับหมู
ตอนนี้ฉินเซียวหรานเห็นตับหมูแล้วไม่รู้สึกแปลกใจอีกต่อไป ยังไงฉินเซียวเจ๋อก็ไม่ใจอ่อนกับเขาหรอก
“วันนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้าง”
“ดีมาก”
“สีหน้าดูดีกว่าสองสามวันก่อนนะ ดูท่าพุทราจีนกับตับหมูที่กินมาหลายวันนี้จะไม่เสียเปล่า”
ฉินเซียวหรานรู้สึกว่าหน้าตัวเองเขียวคล้ำ