ทั้งสามคนจัดการเก็บเตียงกับตู้ได้อย่างคล่องแคล่ว ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เรียบร้อย
เจียงไป๋อวี่เสนอให้ทั้งสี่คนออกไปสังสรรค์ กินของดี ๆ กัน
สือเหยียนบอกว่าอะไรก็ได้ ส่วนเสิ่นฉีชวนตอบว่าตกลง
ทั้งสามคนหันไปมองฉินเซียวหราน เขาล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง “ไปกันเถอะ”
ทั้งสี่คนเดินออกจากประตูโรงเรียนพร้อมกัน แดดค่อนข้างแรง ร่างกายนี้ไวต่อการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิ แดดเดือนกันยายนส่องลงมาไม่ถึงกับร้อน แต่ฉินเซียวหรานกลับรู้สึกว่าแสบตาเกินไป
เสิ่นฉีชวนเรียกรถ ทั้งสี่คนยืนรออยู่
สือเหยียนรับโทรศัพท์แล้วถอยไปทางริมถนนหนึ่งก้าว จู่ ๆ รถจักรยานไฟฟ้าคันหนึ่งก็พุ่งเฉียดมาจากด้านหลัง เขาหลบแทบไม่ทัน
ฉินเซียวหรานพุ่งเข้าไปคว้าปกเสื้อด้านหลังของสือเหยียนด้วยความเร็วสูงสุด แล้วกระชากกลับมาอย่างแรง
รถจักรยานไฟฟ้าไม่แม้แต่จะชะลอความเร็ว พุ่งผ่านไปทันที
ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาแค่สองสามวินาที ไม่มีใครทันตั้งตัว
แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ทุกคนก็เห็นเพียงฉินเซียวหรานที่ยังคว้าปกเสื้อด้านหลังของสือเหยียนไว้ มือหนึ่ง ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ ริมฝีปากไร้สีเลือด ร่างทั้งร่างยืนโงนเงนอยู่ตรงนั้นเล็กน้อย
“เชี่ย!” เจียงไป๋อวี่รีบเข้ามาประคองเขา “ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ฉินเซียวหรานปล่อยมือ เมื่อออกแรงเร็วเกินไป หน้าอกก็รู้สึกอึดอัด แถมสายตายังมืดวูบไปชั่วขณะ
ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป ก้าวเมื่อครู่เป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ เป็นวิธีออกแรงที่เขาเคยชิน สำหรับคนปกติแล้วไม่มีอะไร แต่สำหรับคนที่ระบบหัวใจและปอดอ่อนแออย่างร่างนี้ก็นับว่าฝืนอยู่บ้าง