ฉินเซียวเจ๋อกลับมาถึงบ้านเกือบสามทุ่ม
พอเข้าบ้าน เขาก็ถามป้าจางก่อนว่าวันนี้ฉินเซียวหรานเป็นยังไงบ้าง ป้าจางบอกว่ากินข้าวแล้วกลับห้องไป ดูท่าทางยังมีแรงดี
ฉินเซียวเจ๋อถอดเสื้อนอก เดินไปหยุดหน้าห้องของฉินเซียวหราน แล้วยกมือเคาะประตูสองครั้ง
“เสี่ยวหราน”
ฉินเซียวหรานลุกขึ้นนั่งบนเตียง “พี่ เข้ามาสิ”
ฉินเซียวเจ๋อผลักประตูเข้ามา แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเตียงของเขา
เขามองฉินเซียวหราน สีหน้าดูปกติดี
“วันนี้ออกไปข้างนอกเป็นยังไงบ้าง?”
“ดีมากเลย บ้านพักตากอากาศของสือเหยียนเหมือนฟาร์มท่องเที่ยว พวกเราไปตกปลา ข้างหลังมีป่าไผ่ด้วย แล้วยังไปขุดหน่อไม้มาอีก ตอนกลับบ้านผมเอาหน่อไม้มาให้พี่ทำซุปด้วยนะ”
ฉินเซียวเจ๋อชอบมากเวลาฉินเซียวหรานเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฟัง “เล่นสนุกก็ดีแล้ว”
เขาหยิบเอกสารปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าด้านในของสูท แล้ววางไว้บนโต๊ะข้างเตียง
“ก่อนหน้านี้พี่ให้คนไปสืบเรื่องกู้สืออวี่มานิดหน่อย”
ฉินเซียวหรานรู้ว่าเขากำลังจะพูดเรื่องสำคัญ จึงรีบยืดตัวตรงทันที
ฉินเซียวเจ๋อพูดต่อ “ที่บ้านเขาลำบากมาก พ่อแม่เคยทำธุรกิจแล้วติดหนี้ก้อนหนึ่ง บ้านกับรถก็ขายไปหมด ตอนนี้เช่าบ้านอยู่ ก่อนหน้านี้มีคนไปสาดสีหน้าบ้าน พ่อแม่เขาเลยหนีไปต่างถิ่นเพื่อหลบหนี้ ทิ้งเขาไว้ที่นี่คนเดียว”
ฉินเซียวหรานไม่คิดเลยว่ากู้สืออวี่จะมีเบื้องหลังแบบนี้ ในหนังสือบอกแค่ว่าฐานะของเขาไม่ค่อยดี ไม่ได้เล่าละเอียดขนาดนี้ เนื้อหาทั้งเรื่องเอาแต่ยกยอว่ากู้สืออวี่เก่งกาจแค่ไหน