เพื่อนร่วมงานชายตักอาหารเข้าปากคำหนึ่ง แล้วก็พูดต่อโดยอาศัยภาพสาวงามตรงหน้าเป็นหัวข้อ ไม่สนว่าลู่เฉินอยากฟังหรือเปล่า
“กลางวันทำงานเป็นผู้ช่วยที่คลับของเรา พอตกกลางคืนก็ออกไปเป็นสาวนั่งดื่มข้างนอก”
“ที่ไม่กินมื้อกลางวันก็เพื่อรักษาหุ่น แถมยังได้นอนงีบด้วย”
“ได้ยินว่าช่วงนี้เธอไปเกาะติดเจ้าของกิจการใหญ่คนหนึ่ง ทุกคืนมีรถหรูมารับไปเลย!”
ลู่เฉินได้ยินแล้วก็ไม่ได้ใส่ใจ
สถานที่อย่างเจียงเฉิง เรื่องแบบนี้ไม่ได้แปลกอะไร
คนระดับล่างมักใช้ทุกวิถีทางเพื่อไต่เต้าขึ้นไป
……
บ่ายสองโมง ถึงเวลาเริ่มประชุม
พนักงานบริษัทต่างมารวมตัวกันในโถงใหญ่ของคลับ
จู่ ๆ ก็มีข้อความบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นบนจออิเล็กทรอนิกส์กลางโถง
【ขอแสดงความยินดีกับลู่เฉิน ที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นนักบำบัดประจำระดับหัวหน้าของอวิ๋นหรงลี่เหริน!】
โถงใหญ่เงียบลงทันที
โจวจื่อเซวียนกัดฟันอยู่ท่ามกลางฝูงชน แล้วพูดเสียงเบา
“ทำไม?”
“ฉันทำงานที่ร้านนี้มาตั้งสองปี ทุกวันก็สรรหาวิธีเอาใจพวกเศรษฐีนี!”
“กว่าจะได้ตำแหน่งระดับสูงมาก็แทบแย่!”
ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งโมโห ความโกรธแทบพุ่งทะลักออกมาจากอก “ไอ้นี่เพิ่งมาวันเดียว ยังไม่มีลูกค้าประจำสักคน ก็ได้ขึ้นมาอยู่เหนือหัวฉันแล้วหรือไง?!”
ช่างฝีมืออาวุโสหลายคนที่อยู่รอบ ๆ ต่างถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่ได้นัดหมาย เว้นระยะห่างจากลู่เฉิน
ที่ทำงานก็เป็นแบบนี้