กู้มั่นชิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ
หลับตาลง สัมผัสความเจ็บปวดราวกับถูกเข็มทิ่มแทงจากส่วนลึกในสมอง
การทรมานที่ทำให้เหมือนตายทั้งเป็นแบบนี้ เธอทนมาพอแล้ว
“ได้”
กู้มั่นชิงหลับตาลง ความระแวดระวังที่เคยมีแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว
เธอปลดกระดุมเม็ดแรกของเสื้อสูทสีดำ พับเสื้อวางไว้บนชั้นไม้ข้าง ๆ ก่อนเดินไปนั่งบนเก้าอี้มีพนักพิง
“แค่นวดก็ช่วยรักษาโรคของฉันได้จริงเหรอ?”
ลู่เฉินเดินไปล้างมือที่อ่างน้ำ แล้วใช้ผ้าขนหนูแห้งเช็ดมือพลางเอ่ยว่า “นั่งให้ดี อย่าขยับ”
“ใคร ๆ ก็พูดเก่งทั้งนั้น หมอชื่อดังในเจียงเฉิงก็มาตรวจกันหลายคน แต่ไม่มีใครบอกได้ว่าต้นตอของโรคอยู่ตรงไหน”
ลู่เฉินเดินอ้อมไปด้านหลังเก้าอี้ ยกมือทั้งสองขึ้นวางบนไหล่ของเธอ
“ทำไมวิธีของพวกเขาถึงไม่เหมือนกันล่ะ?”
“แล้วนายจะเริ่มลงมือกับเส้นลมปราณเส้นไหนก่อน?”
“จุดเจียนจิ่ง กล้ามเนื้อรอบสะบักทั้งสองข้างของคุณแข็งเหมือนแผ่นเหล็ก เลือดลมติดขัดอยู่ใต้จุดต้าจุย”
กล้ามเนื้อแผ่นหลังของกู้มั่นชิงเกร็งขึ้นเล็กน้อย
“ปกติฉันก้มดูบัญชีอยู่ตลอด ดูนาน ๆ ก็ปวดเมื่อยเป็นธรรมดา”
“นี่ไม่ใช่อาการปวดเมื่อยทั่วไป แต่เป็นเพราะบาดเจ็บภายในมานาน จนเส้นลมปราณถูกอุดตันไปหมด”
ลู่เฉินออกแรงกด ปลายนิ้วหัวแม่มือจึงจมลึกลงไปในช่องว่างระหว่างหัวไหล่ทั้งสองข้าง
กู้มั่นชิงเจ็บจนมือทั้งสองข้างกำที่วางแขนแน่น
“แรงแค่นี้เป็นยังไง?”
“หนักไป...”
“ถ้าแรงไม่พอ ก็ทะลุถึงเยื่อหุ้มกระดูกไม่ได้ ความเย็นในร่างกายก็ขับออกมาไม่ได้ อดทนหน่อย”
กู้มั่นชิงกัดริมฝีปากล่าง แผ่นหลังชุ่มเหงื่อขึ้นมาในพริบตา