หวังเจี้ยนจวินนอนคว่ำอยู่บนพื้น ใบหน้าแนบตะแคงกับพื้น หูข้างหนึ่งแนบอยู่กับพื้นเย็นเฉียบ เสียงที่ดังก้องหึ่ง ๆ ในหูคือเสียงหัวใจของตัวเอง
หวังเซียนกั๋วยืนอยู่ข้างเขา ยกเข็มขัดทหารขึ้น
“เพียะ!”
แผ่นหลังร้อนวาบราวกับถูกไฟลวก
“เพียะ!”
ครั้งที่สองฟาดลงข้างรอยแรก
“เพียะ!”
หวังเจี้ยนจวินกัดฟันแน่น ไม่ส่งเสียงสักแอะ
“เพียะ! เพียะ!”
สองครั้งติดกัน เขากำหมัดแน่น นิ้วจิกลงในร่องพื้นอย่างแรง
“เพียะ!”
ครั้งที่หก เขาครางอู้อี้ออกมา
“เพียะ!”
ครั้งที่เจ็ด
“เพียะ!”
ครั้งที่แปด แผ่นหลังร้อนผ่าว
“เพียะ!”
ครั้งที่เก้า
“เพียะ!”
ครั้งที่สิบ
หวังเซียนกั๋วหยุด เข็มขัดทหารห้อยอยู่ในมือ ภายในห้องเงียบจนได้ยินเสียงหอบหายใจ
“ลุกขึ้น”
หวังเจี้ยนจวินยันพื้นแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น แค่ขยับแผ่นหลังก็เจ็บ แต่เขาไม่ปริปาก
หวังเซียนกั๋ววางเข็มขัดทหารลงบนโต๊ะ
“ตั้งแต่พรุ่งนี้ เลิกเรียนแล้วกลับบ้านทันที ห้ามไปไหนทั้งนั้น”
เขาหันหลังเข้าห้องหนังสือ แล้วปิดประตู
หลี่ซิ่วหลานยกกะละมังน้ำเย็นเข้ามา
“นอนคว่ำตรงนี้”
หวังเจี้ยนจวินนอนคว่ำบนโซฟา ผ้าเย็นประคบลงบนแผ่นหลัง เขาสะดุ้งเฮือก
“เจ็บไหม?”
“ไม่เจ็บ”
“ไม่เจ็บแล้วตัวสั่นทำไม”
“แม่”
“ว่าไง”
“เขาตีผมทำไม”
“ลูกไปทะเลาะวิวาท”
“ผมตีคนเลวต่างหาก”
“คนเลวก็เป็นคน”
มือของหลี่ซิ่วหลานชะงักไปชั่วครู่
“พ่อไม่ได้ตีลูกเพราะเรื่องทะเลาะวิวาทหรอก”
“แล้วเพราะอะไร”
“เพราะลูกลืมกฎ”
“กฎอะไร”
“บ้านเรามีกฎอยู่ข้อหนึ่ง แค่ข้อเดียว” หลี่ซิ่วหลานบิดผ้า “ห้ามทะเลาะวิวาท”
“อีกฝ่ายลงมือก่อนนะ”
“แต่ลูกก็ลงมืออยู่ดี”
“ผมไม่ได้ทำผิด”
“ลูกลงมือ ก็ถือว่าผิด”
หวังเจี้ยนจวินเงียบไป
“พ่อของลูกยึดถือกฎมาตลอดชีวิต สิ่งที่เขาทนไม่ได้ที่สุดก็คือคนไม่ทำตามกฎ โดยเฉพาะลูก”
“ทำไมต้องเป็นผมด้วย”
“เพราะลูกเป็นลูกชายเขา” หลี่ซิ่วหลานพาดผ้าไว้บนขอบกะละมัง “ลูกทะเลาะวิวาทสักครั้ง คนอื่นก็จะพูดว่าลูกชายของรองผู้บัญชาการหวังลงมือแล้ว พ่อเสียหน้า”
“งั้นต่อไปผมจะไม่ทะเลาะอีก”
“คำนี้ไปพูดกับพ่อเอง”
เธอยกกะละมังเดินออกไป
หวังเจี้ยนจวินนอนคว่ำอยู่บนโซฟา จ้องพื้น
หลี่ซิ่วหลานเดินไปถึงหน้าประตูครัวแล้วหยุด
“พ่ออยู่ในห้องหนังสือ ยังไม่ได้กินข้าว อย่าไปหา ตอนนี้เขาไม่อยากเจอลูก”
หลี่ซิ่วหลานเข้าไปในห้อง
วันรุ่งขึ้น หวังเซียนกั๋วออกจากบ้านแต่เช้า ส่วนผู้ช่วยทหารเสี่ยวจ้าวได้หยุดเวรวันนี้
บนโต๊ะในห้องรับแขกมีโจ๊กวางอยู่ เย็นชืดแล้ว
หวังเจี้ยนจวินผลักประตูห้องหนังสือเข้าไป
ผนังสามด้านเต็มไปด้วยชั้นหนังสือ
เขาดึงหนังสือเรื่อง «พื้นฐานยุทธวิธีทหารราบ» ออกมา เปิดอ่านไปได้ครึ่งเล่มก็หยุด
มีหน้าหนึ่งวาดภาพคนกำลังวิ่ง โดยมีคนกลุ่มหนึ่งวิ่งไล่ตามอยู่ด้านหลัง ข้าง ๆ มีข้อความหนึ่งบรรทัดว่า
ถอยเพื่อรุกให้ดียิ่งขึ้น
เขาพลิกไปอีกหน้า
รักษาตนเองไว้ ทำลายข้าศึก
เขาจ้องข้อความแปดคำนี้อยู่นาน
ตอนเที่ยง หลังกินข้าวเสร็จ
เขาไปค้นชั้นหนังสือของพ่อ ไล่ดูชื่อหนังสือทีละแถว
«ยุทธวิธีกองโจร» «ว่าด้วยสงครามยืดเยื้อ» «คู่มือปฐมพยาบาลในสนามรบ»…
ชั้นล่างสุดมีหนังสือเก่าเล่มหนึ่ง ปกหลุดลุ่ยไปหมดแล้ว
เขาดึงมันออกมา
«คู่มือทหารลาดตระเวน» พิมพ์ออกมาในช่วงปี 1950 กว่า ๆ เป็นหนังสืออัดสำเนา กระดาษเหลืองกรอบ
เปิดหน้าแรก บนหน้ารองปกมีลายมือเขียนด้วยปากกาหมึกซึมหนึ่งบรรทัด
“หวังเซียนกั๋ว ปี 1953”
เขาพลิกหน้าต่อไป บนหน้ากระดาษมีบันทึกด้วยดินสอมากมาย เป็นลายมือของพ่อ
“หน้าที่สำคัญที่สุดของหน่วยลาดตระเวน: กลับมาให้มีชีวิต”
“ถ้าเลี่ยงการปะทะได้ก็อย่าปะทะ หากต้องสู้ ต้องจบให้ได้ในครั้งเดียว”
หวังเจี้ยนจวินจ้องข้อความเหล่านั้นอยู่นาน
เขาเก็บหนังสือกลับเข้าที่
ตอนบ่าย เขานอนคว่ำมองออกไปนอกหน้าต่าง
ด้านล่าง จางเยี่ยนสะพายกระเป๋าผ้าใบเก่าเดินผ่านไป ฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า
เธอเงยหน้ามองขึ้นมาทางหน้าต่าง
หวังเจี้ยนจวินมองเธออยู่
เธอเดินผ่านไปแล้ว
มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากลานบ้าน
ข้างโต๊ะหิน เสี่ยวจ้าวกำลังเช็ดปืนแบบห้าสี่ ตัวปืนดำขลับเป็นเงา
เสี่ยวจ้าวถอดปืนออก วางชิ้นส่วนทั้งหมดลงบนโต๊ะ ทั้งชิ้นส่วน ผ้า น้ำมันปืน และเหล็กทะลวงลำกล้อง
เขาเช็ดอย่างละเอียด ทั้งลำกล้อง กลไก ซองกระสุน และไกปืน เช็ดทีละชิ้น
เช็ดเสร็จแล้วก็ใส่ซองกระสุนกลับเข้าไป
ดัง “แกร๊ก”
นิ้วของหวังเจี้ยนจวินวางอยู่บนขอบหน้าต่าง
เสี่ยวจ้าวลุกขึ้น ปัดกางเกง แล้วหันหลังเข้าบ้าน
ไม่มีใครอยู่ข้างโต๊ะหินแล้ว แต่ปืนยังวางอยู่ตรงนั้น
หวังเจี้ยนจวินเปิดประตูแล้วลงไปข้างล่าง
เขาเดินเข้าไปในลานบ้าน
ข้างโต๊ะหินไม่มีใคร ปืนวางอยู่ตรงนั้นพอดี
เขายืนหน้าโต๊ะหิน ยื่นมือไปหยิบปืนขึ้นมา
ยกขึ้นเล็งไปทางกำแพงลาน หรี่ตาข้างหนึ่ง แล้วทำเสียง “เพียะ” เบา ๆ
“ฉันยิงทีเดียวล้มคนได้เป็นคน ๆ”
เขาดึงกลับแล้วดันไปข้างหน้า
“ของนี่หนักชะมัด”
เขาถือปืนเดินวนรอบลาน เล็งไปทางกองฟืนบ้าง ต้นไม้บ้าง กำแพงบ้าง
เสี่ยวจ้าวเดินออกมาจากประตูบ้าน
นิ้วของเขาเกี่ยวไกปืน
“ปัง!”
เสียงดังหึ่งในหู ปืนกระแทกถอยหลัง มือของเขาชาไปหมด
ต้นแขนซ้ายของเสี่ยวจ้าวมีรอยแดงเป็นปื้น
เลือดไหลลงมาตามแขน หยดลงบนพื้น
“เชี่ย!”
หวังเจี้ยนจวินพุ่งเข้าไปหาเสี่ยวจ้าว
“พี่จ้าว! พี่จ้าว ผมไม่ได้ตั้งใจนะ! ผมแค่เล่นเฉย ๆ!”
หน้าของเสี่ยวจ้าวซีดเผือดจนน่าตกใจ
มือข้างหนึ่งกุมแขนไว้ อีกข้างยันพื้นด้านหลัง ร่างค่อย ๆ ทรุดลง
“แก…”
“พี่จ้าว อย่าขยับนะ! ผมไปเรียกคนมา!”
“อย่าตะโกน” เสี่ยวจ้าวกัดฟันเค้นคำพูดออกมา
“เอาปืนไปวางคืน”
หวังเจี้ยนจวินชะงักไปหนึ่งวินาที
เขาวางปืนกลับบนโต๊ะหิน
จากนั้นก็วิ่งกลับมา กดแขนของเสี่ยวจ้าวไว้
มือทั้งสองข้างเปื้อนเลือด เลือดอุ่นเหนียวไหลลงมา
“พี่จ้าว ขอโทษ ขอโทษ…”
หลี่ซิ่วหลานเดินออกมาจากบ้าน
เธอเห็นแขนของเสี่ยวจ้าวทันที
เธอรีบเดินเข้าไปแล้วนั่งยอง ๆ
เธอเลิกแขนเสื้อของเสี่ยวจ้าวขึ้น
แผลอยู่ด้านนอกของต้นแขนซ้าย เป็นรอยเปิดหนึ่งแผล เนื้อปริออกและยังมีเลือดซึม
เธอใช้นิ้วสองนิ้วกดไล่ลงไปจนถึงกระดูก
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง
“แค่เฉี่ยวไป กระดูกไม่เป็นไร” เธอพูด
เธอลุกขึ้น
เธอมองลูกชายทีหนึ่ง แล้วมองปืนบนโต๊ะหินอีกที
เธอไม่พูดอะไร หันหลังกลับเข้าไปในบ้าน
ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็ออกมา มือหิ้วกระเป๋าผ้าใบใบหนึ่ง
เป็นกระเป๋าที่เธอสะพายไปทำงาน
ด้านหลังมีเสียงรถจี๊ปเบรก
ประตูรถถูกกระแทกเปิดออก
หวังเซียนกั๋วกระโดดลงมา ยืนอยู่กลางลานบ้าน
ลูกชายยอง ๆ อยู่บนพื้น มือทั้งสองข้างเปื้อนเลือด
ภรรยายืนอยู่บนขั้นบันได มือหิ้วกระเป๋า
เสี่ยวจ้าวกุมแขนอยู่ เลือดยังไหลไม่หยุด
ปืนอยู่บนโต๊ะหิน
สีหน้าของเขาไร้อารมณ์
เขาเดินไปหาเสี่ยวจ้าว แล้วมองแขนของอีกฝ่าย
“หัวกระสุนล่ะ?”
“แค่เฉี่ยวไป” เสี่ยวจ้าวกัดฟันพูด “ไม่เข้าไปในแผล”
“ไม่ต้องพูด”
เขาลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะหิน หยิบปืนแบบห้าสี่ขึ้นมา แล้วถอดซองกระสุนออก
เขานับดู มีเจ็ดนัด
จากนั้นดึงกลไกปืนอีกครั้ง
กระสุนหนึ่งนัดกระเด็นออกมา เขายื่นมือไปรับไว้
แปดนัด
กระสุนที่หายไปหนึ่งนัด ถูกยิงออกไปแล้ว
เขาเก็บปืนให้เรียบร้อย
จากนั้นก็เดินไปหาลูกชาย
หวังเจี้ยนจวินยอง ๆ อยู่บนพื้น มือทั้งสองข้างเปื้อนเลือด
“ลุกขึ้น”
หวังเจี้ยนจวินลุกขึ้น
“ไปล้างมือ”
หวังเจี้ยนจวินไม่ขยับ
“มือแกเปื้อนเลือดเต็มไปหมด”
หวังเจี้ยนจวินก้มมองมือตัวเอง
เขาเดินเข้าไปในบ้าน
หลี่ซิ่วหลานเดินตามเสี่ยวจ้าวออกไป
“แม่!”
หลี่ซิ่วหลานหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง
“อยู่บ้าน”
เธอเดินจากไป
หวังเซียนกั๋วหันหลังเดินเข้าบ้าน
“เข้ามา”
หวังเจี้ยนจวินเดินตามเข้าไป
ประตูปิดลงด้านหลังเขา
หวังเจี้ยนจวินยืนอยู่ในห้องรับแขก แผ่นหลังยังเจ็บ มือทั้งสองข้างเปื้อนเลือด
หวังเซียนกั๋วไม่มองเขา เดินเข้าห้องหนังสือไป
ข้างล่าง รถติดเครื่องแล้วขับออกไป