ท่านพ่อเปิดประตูด้วย ข้านี่เอง!

ตอนที่ 31 ท่านพ่อ เปิดประตูให้ข้าหน่อย ข้าเอง!

6 นาที· 1.5K คำ

วันนี้ฉินหว่านหว่านไม่ได้รอท่านพ่อกลับมา

นางกำลังรอให้ท่านพ่อกลับมากินเต้าหู้ต้มกับเต้าหู้คลุกต้นหอมด้วยกัน ทหารชั้นผู้น้อยคนหนึ่งใต้บังคับบัญชาของบิดาก็มาส่งข่าว

“มีคนพบร่องรอยของพวกต๋าจื่อในหมู่บ้านหลายแห่ง แม่ทัพเซี่ยพาคนไปตรวจสอบแล้ว คาดว่าคงต้องรออีก 5 วันจึงจะกลับมา”

ฉินหว่านหว่านพลันห่อเหี่ยวไปทั้งตัว

“อ้อ ข้ารู้แล้ว”

ต้องรอตั้ง 5 วันกว่าจะได้พบท่านพ่อ นับนิ้วมือทั้งห้าก็ยังไม่พอเลย

ระหว่างกินอาหาร ลวี่เหอเห็นนางอารมณ์ไม่สู้ดีจึงปลอบโยน

“เวลา 5 วันผ่านไปเร็วมาก แม่ทัพเซี่ยเก่งกาจถึงเพียงนั้น บางทีอาจกลับมาก่อนกำหนดก็ได้”

ฉินหว่านหว่านขมวดคิ้วน้อย ๆ “จะเป็นอันตรายหรือไม่”

“ไม่หรอก พวกต๋าจื่อเหล่านั้นไม่ใช่คู่มือของท่านแม่ทัพ”

ศัตรูทางเหนือที่ใหญ่ที่สุดของราชวงศ์เทียนฉี่คือชนเผ่าเร่ร่อนต๋าต๋า

แม้ก่อนหน้านี้เซี่ยฉงเพิ่งโจมตีพวกเขาจนบอบช้ำ แต่ความทะเยอทะยานที่จะเข้าครอบครองจงหยวนของคนพวกนั้นกลับไม่ลดน้อยลงเลย

เพิ่งผ่านไปนานเท่าไรกัน ก็พบร่องรอยของชาวต๋าต๋าอีกแล้ว

ยามเข้านอน ฉินหว่านหว่านมักเผลอหันไปหาท่านพ่อ กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงก็ไม่พบใคร

ครั้นตื่นขึ้นมากลางดึก นางก็ทำหน้าเศร้าสร้อย

“เข่อเข่อ ข้าคิดถึงท่านพ่อแล้ว”

นางกอดหมอนใบเล็กแล้วลุกขึ้นนั่ง ริมฝีปากน้อยเบะคว่ำ ดวงตากลมโตเพียงกะพริบ น้ำตาก็ไหลหยดแหมะ ๆ

ทั้งน้ำเสียงทั้งตัวนางช่างออดอ้อนยิ่งนัก

เข่อเข่อเองก็สงสารนาง ทว่าทำได้เพียงปลอบใจ นอกจากนั้นยังจะทำอะไรได้อีก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป