วันนี้ฉินหว่านหว่านไม่ได้รอท่านพ่อกลับมา
นางกำลังรอให้ท่านพ่อกลับมากินเต้าหู้ต้มกับเต้าหู้คลุกต้นหอมด้วยกัน ทหารชั้นผู้น้อยคนหนึ่งใต้บังคับบัญชาของบิดาก็มาส่งข่าว
“มีคนพบร่องรอยของพวกต๋าจื่อในหมู่บ้านหลายแห่ง แม่ทัพเซี่ยพาคนไปตรวจสอบแล้ว คาดว่าคงต้องรออีก 5 วันจึงจะกลับมา”
ฉินหว่านหว่านพลันห่อเหี่ยวไปทั้งตัว
“อ้อ ข้ารู้แล้ว”
ต้องรอตั้ง 5 วันกว่าจะได้พบท่านพ่อ นับนิ้วมือทั้งห้าก็ยังไม่พอเลย
ระหว่างกินอาหาร ลวี่เหอเห็นนางอารมณ์ไม่สู้ดีจึงปลอบโยน
“เวลา 5 วันผ่านไปเร็วมาก แม่ทัพเซี่ยเก่งกาจถึงเพียงนั้น บางทีอาจกลับมาก่อนกำหนดก็ได้”
ฉินหว่านหว่านขมวดคิ้วน้อย ๆ “จะเป็นอันตรายหรือไม่”
“ไม่หรอก พวกต๋าจื่อเหล่านั้นไม่ใช่คู่มือของท่านแม่ทัพ”
ศัตรูทางเหนือที่ใหญ่ที่สุดของราชวงศ์เทียนฉี่คือชนเผ่าเร่ร่อนต๋าต๋า
แม้ก่อนหน้านี้เซี่ยฉงเพิ่งโจมตีพวกเขาจนบอบช้ำ แต่ความทะเยอทะยานที่จะเข้าครอบครองจงหยวนของคนพวกนั้นกลับไม่ลดน้อยลงเลย
เพิ่งผ่านไปนานเท่าไรกัน ก็พบร่องรอยของชาวต๋าต๋าอีกแล้ว
ยามเข้านอน ฉินหว่านหว่านมักเผลอหันไปหาท่านพ่อ กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงก็ไม่พบใคร
ครั้นตื่นขึ้นมากลางดึก นางก็ทำหน้าเศร้าสร้อย
“เข่อเข่อ ข้าคิดถึงท่านพ่อแล้ว”
นางกอดหมอนใบเล็กแล้วลุกขึ้นนั่ง ริมฝีปากน้อยเบะคว่ำ ดวงตากลมโตเพียงกะพริบ น้ำตาก็ไหลหยดแหมะ ๆ
ทั้งน้ำเสียงทั้งตัวนางช่างออดอ้อนยิ่งนัก
เข่อเข่อเองก็สงสารนาง ทว่าทำได้เพียงปลอบใจ นอกจากนั้นยังจะทำอะไรได้อีก