อาหมู่มีสีหน้าอิจฉา “เจ้านี่โชคดีจริง ๆ คุณหนูหลิงหลงไม่ค่อยส่งช่อดอกไม้หงส์เพลิงให้ใครง่าย ๆ หรอก”
ฉินหว่านหว่านมีสีหน้าใคร่รู้
อาหมู่พลันตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง “แต่เพราะอย่างนี้ การแสดงร้องรำคืนนี้ที่เทียนซ่างเหรินเจียนต้องยอดเยี่ยมแน่ พวกเจ้าต้องไปชมให้ได้นะ!”
อินหยวนหลีมีสีหน้าไม่สนใจ
ฉินหว่านหว่านถามว่า “พี่สาวคนงามจะรำหรือไม่?”
นางสนใจยิ่งนัก!
ทุกคนที่ติดตามมา: …………
บุตรีของแม่ทัพเซี่ยสนใจสตรีร่ายรำยิ่งกว่าพวกบุรุษอย่างพวกเขาเสียอีก
อาหมู่ตอบว่า “งดงามแน่นอน วันนี้คุณหนูหลิงหลงเป็นผู้นำรำ นางคือคนรำอันดับหนึ่งของเทียนซ่างเหรินเจียน แต่จะร่ายรำหรือไม่ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของนางทุกครั้งที่นางมอบดอกไม้ให้ใคร ก็หมายความว่าคืนนั้นนางจะขึ้นรำ ผู้ที่ได้รับดอกไม้ไม่เพียงเข้าชมได้ฟรีทั้งงาน แต่ยังได้นั่งชมในตำแหน่งที่ดีที่สุด กระทั่งมีโอกาสใกล้ชิดกับนางด้วย ดอกไม้นี้มีคนมากมายหมายปองเชียวล่ะ”
ฉินหว่านหว่านเบิกตากลมโตแล้วอุทานด้วยความตื่นตะลึง
ยิ่งมองดอกไม้ในมือ นางก็ยิ่งดีใจ
“พี่หยวนหลี พรุ่งนี้กลางคืนพวกเราไปเทียนซ่างเหรินเจียนกันนะ ข้าอยากดูรำ!”
นางกอดช่อดอกไม้แล้ววิ่งไปหาอินหยวนหลีอย่างมีความสุข เงยใบหน้าน้อย ๆ ขึ้นมองเขาด้วยแววตาคาดหวัง
อินหยวนหลีลูบศีรษะน้อย ๆ ของนาง ก่อนหันไปถามอาหมู่ “เทียนซ่างเหรินเจียนปลอดภัยหรือไม่?”
อาหมู่ตบอกพลางกล่าวว่า “วางใจเถิด นั่นเป็นหอสุราของเจ้าเมืองเรา มีทหารลาดตระเวนอยู่ ไม่มีผู้ใดกล้าก่อเรื่องในนั้นหรอก”