เฉินหน้าปาน!
เฉินชวนจำชายหน้าปานตรงหน้าได้ทันที
เฉินหน้าปานเป็นนักเลงชื่อดังประจำหมู่บ้าน ปกติไม่ขึ้นเขาไม่ลงนา หากินด้วยการปล่อยกู้ให้ชาวบ้านละแวกนั้นแล้วเก็บดอกเบี้ย
ชาติก่อน พ่อไปวิ่งเต้นหางานให้เขา สุดท้ายก็จำใจไปยืมเงินเฉินหน้าปานมา 200 หยวน
เรื่องนี้เฉินชวนรู้ดี
แต่ที่เขาสงสัยก็คือ ชาติก่อนเฉินหน้าปานมาทวงหนี้หลังเกิดเรื่องที่บ้านไปแล้วสิบกว่าวัน
แล้วทำไมคราวนี้ถึงมาเร็วกว่าตั้งนาน?
เมื่อเห็นเฉินหน้าปานกับพวกพ้องยกพวกมาหาเรื่อง สีหน้าของเฉินไห่ก็หม่นลง
“หน้าปาน แกหมายความว่ายังไง? วันนี้ยังไม่ถึงกำหนดคืนเงินไม่ใช่เหรอ?”
“ฉันรู้”
เฉินหน้าปานทำหน้ากวนประสาท หยิบบุหรี่ออกมาจุด ก่อนปรายตามองพ่อลูกด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง
“แต่ช่วงนี้ฉันไม่มีเงินใช้ เลยจะมาเก็บเงินที่แกยืมไปก่อนกำหนด”
“ตอนยืมเงินก็เขียนกันไว้ชัดเจน มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร! ยืม 200 หยวนหนึ่งเดือน พอครบกำหนดคืน 230 หยวน นี่เพิ่งผ่านไปครึ่งเดือน แกทำแบบนี้มันผิดกติกา!”
ถึงอย่างไรเฉินไห่ก็เป็นแค่นายพรานซื่อ ๆ คนหนึ่ง เมื่อต้องเจอกับนักเลงไร้ยางอายอย่างเฉินหน้าปาน นี่ก็เป็นคำพูดที่มีน้ำหนักที่สุดเท่าที่เขาคิดออกแล้ว
“กติกา?”
เฉินหน้าปานหัวเราะเยาะ “เงินฉันให้แกยืม ฉันพูดอะไรนั่นแหละคือกติกา!”
“แก!”
เฉินไห่โกรธจนตัวสั่น แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
“ดูท่าคงไม่มีเงินสินะ?”
เฉินหน้าปานหุบยิ้ม หันไปกวาดตามองลานบ้านของเฉินชวน
“ไม่เป็นไร ถ้าไม่มีเงินจริง ๆ ฉันว่าลานบ้านนี้ก็ไม่เลว เอามาใช้หนี้แทนเงินดีไหม?”
“ฝันไปเถอะ!”
ลานบ้านหลังนี้พ่อแม่ของเฉินชวนช่วยกันก่อขึ้นมาทีละนิด มันคือรากฐานของครอบครัว!
“พ่อ”
เฉินชวนก้าวเข้าไปตบหลังพ่อเบา ๆ พลางช่วยให้เขาคลายอารมณ์
“ให้ผมจัดการเอง”
เขาดูออกแล้วว่าเฉินหน้าปานตรงหน้ามาหาเรื่องชัด ๆ
“แกเนี่ยนะ?”
เฉินไห่ได้ยินแล้วกำลังจะห้าม แต่เฉินชวนกลับก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าเฉินหน้าปานแล้ว
“โอ้?”
เฉินหน้าปานพ่นควันบุหรี่ออกมา มองเฉินชวนด้วยสีหน้าดูแคลน
“ไงล่ะ พ่อไม่ไหวแล้ว เลยส่งลูกชายมาแทนหรือ?”
“พ่อผมติดเงินพวกแกเท่าไหร่?”
เฉินชวนไม่สนใจคำยั่วยุของเฉินหน้าปาน สีหน้าเรียบเฉยขณะเอ่ยถาม
“230 หยวน ทำไม แกมีปัญญาหามาคืนหรือไง?”
เฉินหน้าปานแปลกใจที่เห็นเฉินชวนยังคงสีหน้าเรียบเฉย
เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เขารู้ดีว่าเมื่อก่อนเฉินชวนเป็นคนยังไง
ไอ้หนุ่มนี่แต่ก่อนเป็นพวกไม่ได้เรื่องจริง ๆ ทำไร่ก็ไม่เป็น ล่าสัตว์ก็ไม่ไหว
ทั้งที่เป็นคนไม่ได้เรื่องแท้ ๆ ยังเพ้อฝันอยากไปใช้ชีวิตในเมืองทุกวัน
เมื่อก่อนเฉินหน้าปานไม่ใช่คนเดียวที่ชอบแกล้งเฉินชวน ชาวบ้านหลายคนก็หาเรื่องแกล้งเขาเล่นเป็นประจำ
แต่ท่าทีสงบนิ่งของเฉินชวนในตอนนี้กลับทำให้เฉินหน้าปานอดสงสัยไม่ได้ นี่ใช่เฉินชวนคนไม่ได้เรื่องคนเดิมจริง ๆ เหรอ?
“อีก 30 หยวนนั่นเป็นดอกเบี้ยหนึ่งเดือน ตอนนี้คิดยังไงก็เพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งเดือน แกกล้าทวง 230 หยวนได้ยังไง!”
เฉินไห่ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปาก
“เงินที่ฉันให้ยืม กติกาจะเป็นยังไงฉันเป็นคนตัดสิน! ถ้าไม่พอใจก็ไปเถียงกับผู้ใหญ่บ้านได้เลย!”
เฉินหน้าปานเชิดหน้าขึ้นอย่างได้ใจ ใครในหมู่บ้านนี้บ้างไม่รู้ว่าผู้ใหญ่บ้านเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา? ต่อให้เรื่องไปถึงผู้ใหญ่บ้านจริง ๆ เขาก็ไม่มีทางเสียเปรียบ
“สามวัน”
เฉินชวนห้ามพ่อที่กำลังจะพูดอะไรต่อ แล้วยกนิ้วขึ้นสามนิ้วให้เฉินหน้าปานกับพวก
“อะไรนะ?”
เฉินหน้าปานมองเฉินชวนอย่างงุนงง
“ให้เวลาผมสามวัน แล้วผมจะเอาเงินมาคืน”
น้ำเสียงของเฉินชวนเย็นชา
แม้จะได้เกิดใหม่กลับมาอยู่ในช่วงเวลาที่เคยอ่อนแอ แต่จิตสังหารที่ผ่านการเคี่ยวกรำจากสนามรบยังคงอยู่ในตัวเขา
เมื่อถูกยั่วยุ ถึงเขาจะข่มกลั้นอย่างเต็มที่แล้ว แต่จิตสังหารที่แผ่ออกมาเพียงนิดเดียวก็ทำให้เฉินหน้าปานหวาดหวั่น
เฉินหน้าปานอยากพูดอะไรต่อ แต่จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเฉินชวนกลับทำให้เขาหุบปากโดยไม่รู้ตัว
ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เขาก็รู้สึกกลัวไอ้คนไม่ได้เรื่องตรงหน้าขึ้นมา
“ได้!”
เฉินหน้าปานแสร้งทำท่าลังเล ก่อนเค้นคำนี้ออกมาจากไรฟัน
วันนี้เขารับคำสั่งจากคนอื่นให้มาหาเรื่อง เดิมทีไม่ควรจบง่าย ๆ แบบนี้
แต่สัญชาตญาณที่สั่งสมจากการคลุกคลีอยู่ตามถนนมาหลายปีบอกเฉินหน้าปานว่า ถ้ายังกดดันเฉินชวนคนไม่ได้เรื่องตรงหน้าต่อไป ผลที่ตามมาอาจร้ายแรง
“ไป!”
เฉินหน้าปานเรียกลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างหลังซึ่งต่างก็ถูกขู่จนกลัว แล้วก้มหน้าพุ่งออกจากบ้านไปก่อนโดยไม่กล้ามองเฉินชวนอีก
เมื่อมองแผ่นหลังของเฉินหน้าปานที่จากไป แววตาของเฉินชวนก็เย็นเยียบ
แม้ร่างกายของเฉินชวนในตอนนี้จะอ่อนแอ แต่ถ้าจะจัดการนักเลงไม่กี่คนตรงหน้านี้ก็ยังไม่มีปัญหา
แต่ตอนนี้เป็นสังคมที่มีกฎหมาย จะลงมืออย่างโจ่งแจ้งแบบนั้นไม่ได้
แต่ว่า…
การทำให้ร่องรอยของคนบางคนหายไปในที่ที่กล้องวงจรปิดมีไม่มาก ดูเหมือนจะไม่ยากเท่าไหร่
อย่างเช่น…
ภูเขาลูกใหญ่ด้านหลังนั่น!
ชาตินี้ เขาจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายครอบครัวอีก!
“เสี่ยวชวน…”
เมื่อได้ยินเสียง เฉินชวนก็ละความคิดแล้วหันไปมองพ่อ
ในชั่วพริบตานั้น เฉินไห่ดูเหมือนแก่ลงไปสิบกว่าปี เรี่ยวแรงและชีวิตชีวาราวกับมลายหายไปทั้งตัว เขาพิงมุมกำแพงอยู่เหมือนท่อนไม้แห้ง
พอเห็นลูกชายมองมา เฉินไห่ก็ฝืนเงยหน้าขึ้น เผยรอยยิ้มขมขื่น
“ลูกเลือกถูกแล้ว… เดี๋ยวพ่อกับแม่จะลองดูว่าที่บ้านยังมีอะไรพอขายได้บ้าง ถ้ารวบรวมกันก็น่าจะ…”
เฉินไห่พูดต่อไม่ออก ในฐานะหัวหน้าครอบครัว เขารู้ดีว่าที่บ้านไม่มีอะไรให้เอาไปขายแล้ว
ของมีค่าถูกขายไปหมดตั้งนานแล้ว เพื่อนำเงินไปช่วยเฉินชวนหางาน
เมื่อเห็นพ่อที่หมดอาลัย เฉินชวนก็ปวดใจเหมือนถูกมีดกรีด หากตอนนั้นเขาไม่ดึงดันจะเข้าเมือง บ้านก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพแบบนี้
แต่ว่า…
เฉินชวนกำหมัดแน่น
ตอนนี้เขาไม่ใช่เฉินชวนคนไม่ได้เรื่องคนเดิมอีกแล้ว!
“พ่อเชื่อใจผมไหม?”
เฉินไห่เงยหน้ามองเฉินชวนอย่างประหลาดใจ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าลูกชายคนนี้พอกลับมาคราวนี้ ดูเหมือนจะโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นทันที
……
“พี่ใหญ่ ทำไมผมรู้สึกว่าเฉินชวนคนนั้นดูแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้?”
ระหว่างทางกลับ ลูกน้องคนหนึ่งเดินตามหลังเฉินหน้าปานด้วยความหวาดหวั่น
เมื่อครู่นี้ แววตาที่เฉินชวนมองมาในบ้านทำเขากลัวจนขวัญหนีดีฝ่อจริง ๆ
แววตานั้นเย็นชา ราวกับกำลังมองคนตาย!
“แกก็รู้สึกเหมือนกันเหรอ?”
เฉินหน้าปานหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองลูกน้องคนนั้น
“ครับ ๆ ๆ!”
ไม่ใช่แค่คนที่พูด ลูกน้องคนอื่น ๆ ก็พากันพยักหน้าหงึก ๆ
“เฉินชวนกลับมาคราวนี้ ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจนชวนขนลุก…”
ลูกน้องคนหนึ่งมองเฉินหน้าปานอย่างระมัดระวัง ก่อนลองหยั่งเชิงถาม
“ไม่งั้นพวกเราก็เลิกกันเถอะ…”
“เพียะ!”
ชายคนนั้นยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเฉินหน้าปานตบเข้าให้หนึ่งฉาด
“เจ้าลิง ฉันเตือนไว้ก่อน แกเลิกคิดอะไรแบบนั้นซะ!
เรื่องนี้เป็นคำสั่งจากผู้มีอิทธิพลในเมือง ถ้าทำไม่สำเร็จ ครอบครัวพวกเราทุกคนได้เดือดร้อนแน่!”
อย่ามองว่าเฉินหน้าปานปกติวางอำนาจบาตรใหญ่ในหมู่บ้าน ทำตัวเหมือนตัวเองใหญ่ที่สุด
เขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีค่าไปกว่าสุนัขในสายตาของผู้มีอิทธิพลในเมืองพวกนั้น
เมื่อเห็นลูกน้องข้างหลังถูกคำพูดของเขาขู่จนไม่กล้าพูดอีก เฉินหน้าปานก็แค่นเสียง ก่อนพาทุกคนจากไป……