หวนคืนปี 1981 หมัดเดียวสยบอันธพาลประจำหมู่บ้าน

ตอนที่ 3 เฉินหน้าปาน

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เฉินหน้าปาน!

เฉินชวนจำชายหน้าปานตรงหน้าได้ทันที

เฉินหน้าปานเป็นนักเลงชื่อดังประจำหมู่บ้าน ปกติไม่ขึ้นเขาไม่ลงนา หากินด้วยการปล่อยกู้ให้ชาวบ้านละแวกนั้นแล้วเก็บดอกเบี้ย

ชาติก่อน พ่อไปวิ่งเต้นหางานให้เขา สุดท้ายก็จำใจไปยืมเงินเฉินหน้าปานมา 200 หยวน

เรื่องนี้เฉินชวนรู้ดี

แต่ที่เขาสงสัยก็คือ ชาติก่อนเฉินหน้าปานมาทวงหนี้หลังเกิดเรื่องที่บ้านไปแล้วสิบกว่าวัน

แล้วทำไมคราวนี้ถึงมาเร็วกว่าตั้งนาน?

เมื่อเห็นเฉินหน้าปานกับพวกพ้องยกพวกมาหาเรื่อง สีหน้าของเฉินไห่ก็หม่นลง

“หน้าปาน แกหมายความว่ายังไง? วันนี้ยังไม่ถึงกำหนดคืนเงินไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันรู้”

เฉินหน้าปานทำหน้ากวนประสาท หยิบบุหรี่ออกมาจุด ก่อนปรายตามองพ่อลูกด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง

“แต่ช่วงนี้ฉันไม่มีเงินใช้ เลยจะมาเก็บเงินที่แกยืมไปก่อนกำหนด”

“ตอนยืมเงินก็เขียนกันไว้ชัดเจน มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร! ยืม 200 หยวนหนึ่งเดือน พอครบกำหนดคืน 230 หยวน นี่เพิ่งผ่านไปครึ่งเดือน แกทำแบบนี้มันผิดกติกา!”

ถึงอย่างไรเฉินไห่ก็เป็นแค่นายพรานซื่อ ๆ คนหนึ่ง เมื่อต้องเจอกับนักเลงไร้ยางอายอย่างเฉินหน้าปาน นี่ก็เป็นคำพูดที่มีน้ำหนักที่สุดเท่าที่เขาคิดออกแล้ว

“กติกา?”

เฉินหน้าปานหัวเราะเยาะ “เงินฉันให้แกยืม ฉันพูดอะไรนั่นแหละคือกติกา!”

“แก!”

เฉินไห่โกรธจนตัวสั่น แต่กลับพูดอะไรไม่ออก

“ดูท่าคงไม่มีเงินสินะ?”

เฉินหน้าปานหุบยิ้ม หันไปกวาดตามองลานบ้านของเฉินชวน

“ไม่เป็นไร ถ้าไม่มีเงินจริง ๆ ฉันว่าลานบ้านนี้ก็ไม่เลว เอามาใช้หนี้แทนเงินดีไหม?”

“ฝันไปเถอะ!”

ลานบ้านหลังนี้พ่อแม่ของเฉินชวนช่วยกันก่อขึ้นมาทีละนิด มันคือรากฐานของครอบครัว!

“พ่อ”

เฉินชวนก้าวเข้าไปตบหลังพ่อเบา ๆ พลางช่วยให้เขาคลายอารมณ์

“ให้ผมจัดการเอง”

เขาดูออกแล้วว่าเฉินหน้าปานตรงหน้ามาหาเรื่องชัด ๆ

“แกเนี่ยนะ?”

เฉินไห่ได้ยินแล้วกำลังจะห้าม แต่เฉินชวนกลับก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าเฉินหน้าปานแล้ว

“โอ้?”

เฉินหน้าปานพ่นควันบุหรี่ออกมา มองเฉินชวนด้วยสีหน้าดูแคลน

“ไงล่ะ พ่อไม่ไหวแล้ว เลยส่งลูกชายมาแทนหรือ?”

“พ่อผมติดเงินพวกแกเท่าไหร่?”

เฉินชวนไม่สนใจคำยั่วยุของเฉินหน้าปาน สีหน้าเรียบเฉยขณะเอ่ยถาม

“230 หยวน ทำไม แกมีปัญญาหามาคืนหรือไง?”

เฉินหน้าปานแปลกใจที่เห็นเฉินชวนยังคงสีหน้าเรียบเฉย

เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เขารู้ดีว่าเมื่อก่อนเฉินชวนเป็นคนยังไง

ไอ้หนุ่มนี่แต่ก่อนเป็นพวกไม่ได้เรื่องจริง ๆ ทำไร่ก็ไม่เป็น ล่าสัตว์ก็ไม่ไหว

ทั้งที่เป็นคนไม่ได้เรื่องแท้ ๆ ยังเพ้อฝันอยากไปใช้ชีวิตในเมืองทุกวัน

เมื่อก่อนเฉินหน้าปานไม่ใช่คนเดียวที่ชอบแกล้งเฉินชวน ชาวบ้านหลายคนก็หาเรื่องแกล้งเขาเล่นเป็นประจำ

แต่ท่าทีสงบนิ่งของเฉินชวนในตอนนี้กลับทำให้เฉินหน้าปานอดสงสัยไม่ได้ นี่ใช่เฉินชวนคนไม่ได้เรื่องคนเดิมจริง ๆ เหรอ?

“อีก 30 หยวนนั่นเป็นดอกเบี้ยหนึ่งเดือน ตอนนี้คิดยังไงก็เพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งเดือน แกกล้าทวง 230 หยวนได้ยังไง!”

เฉินไห่ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปาก

“เงินที่ฉันให้ยืม กติกาจะเป็นยังไงฉันเป็นคนตัดสิน! ถ้าไม่พอใจก็ไปเถียงกับผู้ใหญ่บ้านได้เลย!”

เฉินหน้าปานเชิดหน้าขึ้นอย่างได้ใจ ใครในหมู่บ้านนี้บ้างไม่รู้ว่าผู้ใหญ่บ้านเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา? ต่อให้เรื่องไปถึงผู้ใหญ่บ้านจริง ๆ เขาก็ไม่มีทางเสียเปรียบ

“สามวัน”

เฉินชวนห้ามพ่อที่กำลังจะพูดอะไรต่อ แล้วยกนิ้วขึ้นสามนิ้วให้เฉินหน้าปานกับพวก

“อะไรนะ?”

เฉินหน้าปานมองเฉินชวนอย่างงุนงง

“ให้เวลาผมสามวัน แล้วผมจะเอาเงินมาคืน”

น้ำเสียงของเฉินชวนเย็นชา

แม้จะได้เกิดใหม่กลับมาอยู่ในช่วงเวลาที่เคยอ่อนแอ แต่จิตสังหารที่ผ่านการเคี่ยวกรำจากสนามรบยังคงอยู่ในตัวเขา

เมื่อถูกยั่วยุ ถึงเขาจะข่มกลั้นอย่างเต็มที่แล้ว แต่จิตสังหารที่แผ่ออกมาเพียงนิดเดียวก็ทำให้เฉินหน้าปานหวาดหวั่น

เฉินหน้าปานอยากพูดอะไรต่อ แต่จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเฉินชวนกลับทำให้เขาหุบปากโดยไม่รู้ตัว

ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เขาก็รู้สึกกลัวไอ้คนไม่ได้เรื่องตรงหน้าขึ้นมา

“ได้!”

เฉินหน้าปานแสร้งทำท่าลังเล ก่อนเค้นคำนี้ออกมาจากไรฟัน

วันนี้เขารับคำสั่งจากคนอื่นให้มาหาเรื่อง เดิมทีไม่ควรจบง่าย ๆ แบบนี้

แต่สัญชาตญาณที่สั่งสมจากการคลุกคลีอยู่ตามถนนมาหลายปีบอกเฉินหน้าปานว่า ถ้ายังกดดันเฉินชวนคนไม่ได้เรื่องตรงหน้าต่อไป ผลที่ตามมาอาจร้ายแรง

“ไป!”

เฉินหน้าปานเรียกลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างหลังซึ่งต่างก็ถูกขู่จนกลัว แล้วก้มหน้าพุ่งออกจากบ้านไปก่อนโดยไม่กล้ามองเฉินชวนอีก

เมื่อมองแผ่นหลังของเฉินหน้าปานที่จากไป แววตาของเฉินชวนก็เย็นเยียบ

แม้ร่างกายของเฉินชวนในตอนนี้จะอ่อนแอ แต่ถ้าจะจัดการนักเลงไม่กี่คนตรงหน้านี้ก็ยังไม่มีปัญหา

แต่ตอนนี้เป็นสังคมที่มีกฎหมาย จะลงมืออย่างโจ่งแจ้งแบบนั้นไม่ได้

แต่ว่า…

การทำให้ร่องรอยของคนบางคนหายไปในที่ที่กล้องวงจรปิดมีไม่มาก ดูเหมือนจะไม่ยากเท่าไหร่

อย่างเช่น…

ภูเขาลูกใหญ่ด้านหลังนั่น!

ชาตินี้ เขาจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายครอบครัวอีก!

“เสี่ยวชวน…”

เมื่อได้ยินเสียง เฉินชวนก็ละความคิดแล้วหันไปมองพ่อ

ในชั่วพริบตานั้น เฉินไห่ดูเหมือนแก่ลงไปสิบกว่าปี เรี่ยวแรงและชีวิตชีวาราวกับมลายหายไปทั้งตัว เขาพิงมุมกำแพงอยู่เหมือนท่อนไม้แห้ง

พอเห็นลูกชายมองมา เฉินไห่ก็ฝืนเงยหน้าขึ้น เผยรอยยิ้มขมขื่น

“ลูกเลือกถูกแล้ว… เดี๋ยวพ่อกับแม่จะลองดูว่าที่บ้านยังมีอะไรพอขายได้บ้าง ถ้ารวบรวมกันก็น่าจะ…”

เฉินไห่พูดต่อไม่ออก ในฐานะหัวหน้าครอบครัว เขารู้ดีว่าที่บ้านไม่มีอะไรให้เอาไปขายแล้ว

ของมีค่าถูกขายไปหมดตั้งนานแล้ว เพื่อนำเงินไปช่วยเฉินชวนหางาน

เมื่อเห็นพ่อที่หมดอาลัย เฉินชวนก็ปวดใจเหมือนถูกมีดกรีด หากตอนนั้นเขาไม่ดึงดันจะเข้าเมือง บ้านก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพแบบนี้

แต่ว่า…

เฉินชวนกำหมัดแน่น

ตอนนี้เขาไม่ใช่เฉินชวนคนไม่ได้เรื่องคนเดิมอีกแล้ว!

“พ่อเชื่อใจผมไหม?”

เฉินไห่เงยหน้ามองเฉินชวนอย่างประหลาดใจ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าลูกชายคนนี้พอกลับมาคราวนี้ ดูเหมือนจะโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นทันที

……

“พี่ใหญ่ ทำไมผมรู้สึกว่าเฉินชวนคนนั้นดูแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้?”

ระหว่างทางกลับ ลูกน้องคนหนึ่งเดินตามหลังเฉินหน้าปานด้วยความหวาดหวั่น

เมื่อครู่นี้ แววตาที่เฉินชวนมองมาในบ้านทำเขากลัวจนขวัญหนีดีฝ่อจริง ๆ

แววตานั้นเย็นชา ราวกับกำลังมองคนตาย!

“แกก็รู้สึกเหมือนกันเหรอ?”

เฉินหน้าปานหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองลูกน้องคนนั้น

“ครับ ๆ ๆ!”

ไม่ใช่แค่คนที่พูด ลูกน้องคนอื่น ๆ ก็พากันพยักหน้าหงึก ๆ

“เฉินชวนกลับมาคราวนี้ ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจนชวนขนลุก…”

ลูกน้องคนหนึ่งมองเฉินหน้าปานอย่างระมัดระวัง ก่อนลองหยั่งเชิงถาม

“ไม่งั้นพวกเราก็เลิกกันเถอะ…”

“เพียะ!”

ชายคนนั้นยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเฉินหน้าปานตบเข้าให้หนึ่งฉาด

“เจ้าลิง ฉันเตือนไว้ก่อน แกเลิกคิดอะไรแบบนั้นซะ!

เรื่องนี้เป็นคำสั่งจากผู้มีอิทธิพลในเมือง ถ้าทำไม่สำเร็จ ครอบครัวพวกเราทุกคนได้เดือดร้อนแน่!”

อย่ามองว่าเฉินหน้าปานปกติวางอำนาจบาตรใหญ่ในหมู่บ้าน ทำตัวเหมือนตัวเองใหญ่ที่สุด

เขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีค่าไปกว่าสุนัขในสายตาของผู้มีอิทธิพลในเมืองพวกนั้น

เมื่อเห็นลูกน้องข้างหลังถูกคำพูดของเขาขู่จนไม่กล้าพูดอีก เฉินหน้าปานก็แค่นเสียง ก่อนพาทุกคนจากไป……

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป