โพสต์บนแพลตฟอร์มโซเชียลผุดขึ้นมาราวกับหน่อไม้หลังฝน
ทยอยโผล่ออกมาไม่หยุดสักวินาที
มีคนแคปภาพระยะใกล้ใบหน้าตรงของหลินโมตอนยืนอยู่ท่ามกลางกองนักข่าว
กล้องจ่อเข้าไปใกล้มาก
ถ่ายใบหน้าหนวดเครารุงรังของเขาได้ชัดแจ๋ว
ผมเผ้ายุ่งเหยิงปล่อยสยายลงมา บนบ่ามีหมูดำน้อยหมอบอยู่ จมูกหมูหันตรงเข้าหากล้อง แย่งซีนยิ่งกว่าเจ้าตัวเสียอีก
ข้อความที่แนบมามีเพียงประโยคเดียว
“กลับจากถ้ำสามดาวในรอบเจ็ดปี ได้หมูมาหนึ่งตัว”
ยอดแชร์พุ่งราวกับนั่งจรวด แวบเดียวก็ทะลุหลักพัน
ถัดมาไม่นานก็มีอีกโพสต์หนึ่ง พาดหัวเสียดแทงยิ่งกว่าเดิม
“สองยอดฝีมือแห่งฐานที่ 77: คนหนึ่งกลายเป็นเทพ อีกคนกลายเป็นหมู”
ภาพประกอบเป็นภาพสองใบประกบกัน
ด้านซ้ายเป็นภาพเฉินเฮ่าเทียนตอนรับรางวัลเชิดชูเกียรติ ใบหน้าดูเปล่งประกายราวกับมีแสงสีทอง หล่อเหมือนปกนิตยสาร
ด้านขวาเป็นภาพใบหน้าตรงของหลินโมตอนเพิ่งออกมาจากประตูแสง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งทั้งตัว บนบ่ามีหมูตัวหนึ่งหมอบอยู่
ใบหน้าทั้งสองถูกวางไว้ในภาพเดียวกัน
ความแตกต่างช่างโหดร้ายจนไม่อยากมองซ้ำเป็นครั้งที่สอง คนหนึ่งอยู่บนฟ้า อีกคนอยู่ในโคลน
ช่องคอมเมนต์คึกคักราวกับจุดประทัดฉลองตรุษจีน มุกตลกโผล่ตามกันมาไม่ขาดสาย
“เขากลับมาแล้ว! วงการหมูจงสั่นสะท้าน! ฤดูหนาวของธุรกิจเลี้ยงหมูกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว!”
“ศิษย์เก่าดีเด่นจากวิทยาลัยเกษตรกรรมระดับสูงแห่งภูเขาฝางฉุ่น เอกเลี้ยงหมู วิชาโทผ่าฟืน”
“คนอื่นใช้เวลาเจ็ดปีฝึกจนเป็นอาจารย์สายกำลัง ส่วนเขาใช้เจ็ดปีฝึกจนเป็นราชันหมู ใครบอกว่านี่ไม่ใช่พรสวรรค์อีกแบบหนึ่ง”
“อย่าหัวเราะไป บางทีเขาอาจได้เทคนิคการเลี้ยงหมูขั้นแก่นแท้มาจริง ๆ ก็ได้ สหประชาชาติไม่ส่งคนมารับหน่อยหรือไง”
“จะส่งใครมารับกัน ส่งคนจากโรงฆ่าสัตว์มารับสิ”
....
ภายในอาคารพักอาศัยธรรมดาหลังหนึ่ง
หลิวซิ่วเฟินกำลังทำอาหาร โทรทัศน์เปิดอยู่ เสียงข่าวดังมาจากห้องรับแขก เธอก็ฟังไปอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก
เธอถือชามเดินออกมา เพิ่งก้าวพ้นประตูครัว
ผู้ประกาศในโทรทัศน์ก็เอ่ยถึงคำว่า “ถ้ำสามดาวแห่งภูเขาฝางฉุ่น” พอดี
ฝีเท้าของเธอชะงัก ราวกับฝ่าเท้าถูกทากาวไว้
เธอเงยหน้ามองจอ