ทั้งห้องเข้าฝากตัวเป็นศิษย์อาจารย์ใหญ่ แต่ฉันกลับเข้าฝากตัวอาจารย์โพธิ

ตอนที่ 30 โจวหมิงฮุย

6 นาที· 1.5K คำ

หลินโมขยับความคิดเล็กน้อย ราวกับแตะผิวน้ำแผ่วเบา สัมผัสของเขาแผ่ออกไปด้านนอก แล้วรับรู้ถึงเวลาภายนอก

เจ็ดวัน

เหลืออีกสิบนาทีสุดท้าย

มุมปากเขากระตุกขึ้นน้อย ๆ ไม่ได้ยกสูงนัก แต่ก็สื่อความหมายได้ชัดเจน

หนึ่งร้อยปี เต็ม ๆ หนึ่งร้อยปี

ในภูเขาแห่งนี้ เขาผ่าฟืน หาบน้ำ ให้อาหารหมู นั่งสมาธิ และถูกสายฟ้าฟาด วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า

หนึ่งร้อยปีในดินแดนลับ

แต่โลกภายนอกเพิ่งผ่านไปเพียงเจ็ดวัน

ดาบเล่มนี้เขาลับมาหนึ่งร้อยปี จนคมดาบเย็นเยียบจับใจ

ชักออกมาให้คนเห็นในวินาทีสุดท้าย ไม่เร็วไม่ช้า พอดิบพอดี

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า

สายฟ้าฟาดสายแรกก่อตัวอยู่เบื้องบนเรียบร้อยแล้ว

เมฆดำทะมึนกองทับซ้อนกัน ราวกับหม้อเหล็กใบใหญ่คว่ำลงมา อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

สายฟ้าสะสมกำลังอยู่ในหมู่เมฆ พลิกม้วนและปั่นป่วน

ราวกับคันธนูที่ถูกน้าวจนสุดสาย สายธนูตึงเปรี๊ยะ พร้อมดีดออกมาได้ทุกเมื่อ

แล้วมันก็มา

แสงสายฟ้าสีม่วงดำพุ่งแทงลงมาจากใจกลางหมู่เมฆ ราวกับหอกยาวที่ฟาดลงมาจากฟากฟ้า ปลายหอกแตกประกายไฟฟ้าเปรี๊ยะปร๊ะ

สายฟ้าเส้นนั้นหนาอย่างเหลือเชื่อ ใหญ่กว่ารอบเอวของหลินโมเสียอีก

ยามฟาดลงมา อากาศราวกับถูกฉีกออก ส่งเสียงหวีดแหลมบาดหู คล้ายมีใครเป่านกหวีดอยู่ข้างหู ฟังแล้วชวนให้หนังศีรษะชาหนึบ

“ตูม——”

แสงสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อมหลินโมอย่างจัง

ชั่วขณะที่ระเบิดออก ยอดเขาทั้งยอดของภูเขาฝางฉุ่นสว่างไสวราวกับเป็นเวลากลางวัน

รอยแตกทุกเส้นบนลานหินเขียวถูกแสงไฟฟ้าเติมเต็มจนสว่างวาบเป็นสีม่วง

รั้วไม้คอกหมูแต่ละซี่มีลวดลายชัดเจนทุกเส้น

รอยบิ่นบนขอบโอ่งน้ำ

สว่างชัดเสียจนดูเหมือนปากที่ฟันหัก แม้แต่ใบไม้ร่วงทุกใบบนพื้น เส้นใบก็ยังโปร่งสว่างจนมองทะลุได้

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป