เฉินเฮ่าเทียนยืนอยู่กลางฝูงชน
ผู้คนรายล้อมเขาเป็นวง ราวกับดวงจันทร์ที่มีหมู่ดาวโอบล้อม
เขาหันหน้าไปด้านข้าง
สายตาทะลุผ่านศีรษะผู้คนที่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ
มองไปยังเชิงกำแพงริมสนาม
สายตาของเขาหยุดลงบนแผ่นหลังซอมซ่อแผ่นนั้น
แผ่นหลังนั้นนั่งยองอยู่ตรงเชิงกำแพง ชุดนักเรียนที่สวมทั้งขาดทั้งสกปรก ปลายแขนเสื้อรุ่ยจนเห็นเส้นด้าย
บนแผ่นหลังยังมีคราบโคลนแห้งติดอยู่หลายปื้น
ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังไก่ หนวดเครารุงรังจนเส้นขนปกคลุมใบหน้า แทบมองไม่เห็นเค้าโครง
มองจากไกล ๆ
เหมือนเพิ่งเลิกกะดึกจากไซต์ก่อสร้างที่ไหนสักแห่ง
มุมปากของเฉินเฮ่าเทียนยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยโค้งบาง ๆ
แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้เกิดจากความขบขัน
ในดวงตาเต็มไปด้วยแววเหนือกว่า
ราวกับคนคนหนึ่งยืนอยู่บนระเบียงสะอาดเอี่ยม
ก้มมองแมวจรจัดที่กำลังคุ้ยขยะข้างถังขยะด้านล่าง
แววตาของเขาเจือความเย้ยหยันและหยอกล้อ
เหมือนกำลังดูเรื่องตลก เรื่องตลกที่มีชีวิตอยู่ตรงหน้า
เขาไม่ได้เดินเข้าไป
เพียงยืนมองอยู่ตรงนั้นจากระยะไกล ราวกับกำลังมองหมาจรจัดที่เพิ่งคลานขึ้นมาจากร่องน้ำเน่า
ทั้งตัวหยดน้ำสกปรก
แต่กลับยืนอยู่กลางแดดพลางคิดว่าตัวเองยังดูดีมีสง่า
โจวไห่ที่อยู่ข้าง ๆ ขยับเข้ามา กำลังจะอ้าปากตะโกนถ้อยคำไม่น่าฟังอีกสักสองสามคำ
เฉินเฮ่าเทียนกลับเอ่ยปากก่อน
เสียงของเขาไม่ดัง พูดเนิบ ๆ พอดีให้คนรอบข้างได้ยินทั่วกัน
“อย่างน้อยเขาก็อดทนมาถึงเจ็ดปี ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย อย่าไปรังแกเขาเลย”
คำพูดเป็นการห้ามปราม น้ำเสียงก็ฟังเหมือนกำลังพูดแทนอีกฝ่าย
แต่หางตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มนั้นกดอย่างไรก็กดไม่อยู่
เอ่อล้นจากหางตาออกไป
ปากพูดว่าอย่าไปรังแกเขา แต่สีหน้า
กลับบอกชัดเจนว่า “รังแกเข้าไป ทำต่อเลย”
โจวไห่เป็นคนแบบไหนน่ะหรือ
ติดตามเฉินเฮ่าเทียนมาหลายปีแล้ว ยังดูเจตนาแค่นี้ไม่ออกอีกหรือ
เขารีบพยักหน้าประจบ หัวผงกถี่ราวกับกำลังตำกระเทียม
“ใช่ครับ ๆ พี่เฮ่าเทียนจิตใจดีจริง ๆ ใจกว้างสมเป็นผู้ใหญ่ ไม่ถือสาคนแบบนี้หรอกครับ เป็นความผิดผมเอง ผมไม่ควรหัวเราะเสียงดังขนาดนั้น ไม่เคารพความอุตสาหะของหนุ่มเลี้ยงหมู—”