“ก็ไม่รู้สึกอะไรนะ”
หานมู่เงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง น้ำเสียงเรียบเฉย แต่ในใจกลับคิดว่าเมื่อไหร่จะเสร็จสักที
“ไม่รู้สึกอะไรนี่แบบไหนคะ” ซูเยี่ยถามต่อ “คือชาไปหมด หรือเป็นเพราะคุณมองว่าเรื่องนี้มันปกติสำหรับคุณจริงๆ”
หานมู่ไม่คิดแม้แต่น้อย ตอบทันที “ปกติค่ะ ฉันเคยทำภารกิจคล้ายๆ กันนี้ตอนอยู่ในกองทัพ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว”
ซูเยี่ยจดบันทึกสองสามอย่าง แล้วถามอีกว่า “ตอนที่คุณเห็นผู้ต้องสงสัยล้มลง มีความคิดอะไรแวบเข้ามาในหัวบ้างคะ”
“ตัวประกันปลอดภัย”
“ไม่มีอย่างอื่นอีกเหรอ อย่างเช่นหวาดกลัวทีหลัง หรือเสียใจต่อการตายของผู้ต้องสงสัย”
หานมู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายกำลังครุ่นคิดคำถามนี้อย่างจริงจัง
ครู่ต่อมาเธอส่ายหน้า “ไม่มี ตอนนั้นฉันพิจารณาแล้วว่าถ้าไม่ยิงปืน ตัวประกันมีโอกาสสูงมากที่จะตาย เลือกสิ่งที่เสียหายน้อยกว่าในสองสิ่ง มันเป็นตรรกะการตัดสินใจพื้นฐานที่สุดค่ะ”
เสียใจงั้นเหรอ ไอ้สัตว์นรกที่เอากรรไกรแทงเด็กสาวไร้เดียงสา มีอะไรให้น่าเสียใจ
ซูเยี่ยพยักหน้า เลื่อนแบบประเมิน SCL-90 ไปตรงหน้าเธอ “งั้นเรามาทำแบบนี้ก่อนค่ะ มีทั้งหมดเก้าสิบข้อ คุณกาตามความรู้สึกแรกเลย ไม่ต้องคิดเยอะ”
หานมู่หยิบปากกาขึ้นมา เริ่มกาทันทีโดยไม่พูดอะไร
ซูเยี่ยสังเกตอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ เธอประเมินสภาพจิตใจมาตั้งหลายปี เจอตำรวจสารพัดรูปแบบ
บางคนหลังยิงปืนมือสั่นจนจับปากกาไม่ไหว บางคนนอนไม่หลับทั้งคืนฝันร้ายซ้ำๆ บางคนบนใบหน้าดูสงบนิ่ง แต่พอทำแบบประเมินออกมา ค่าความวิตกกังวลทะลุตาราง