“อยู่...อยู่ใน...” เสียงของซ่งอวี้เบาจนแทบไม่ได้ยิน เหมือนมีอะไรติดคอ “ในโต๊ะเครื่องแป้ง...หลังกระจก...”
หานมู่ปล่อยผมของเธอ
“หลังกระจกมีช่องลับ...” ซ่งอวี้นอนหมอบกับพื้น ตัวสั่นเทา เสียงขาด ๆ หาย ๆ “หลักฐานทั้งหมด...อยู่ที่นั่น...”
หานมู่ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องนอนข้างห้องหนังสือ
โต๊ะเครื่องแป้งตั้งชิดผนัง มีกระจกบานใหญ่ฝังอยู่บนผนัง เธอเคาะกระจก เสียงมันฟ้องชัดว่าผิดปกติ ข้างหลังกลวง
เธอยื่นมือไปงัดขอบกระจก ออกแรงดัด กระจกก็เด้งเปิดออก
ข้างหลังเป็นช่องลับ ไม่ใหญ่ ขนาด 30 เซนติเมตรคูณ 30
ข้างในจัดวางของอย่างเป็นระเบียบ มีแฟลชไดร์ฟ 3 อัน ฮาร์ดดิสก์พกพาอีก 2 ลูก แล้วก็สมุดบัญชีหนา ๆ อีกหลายเล่ม
หานมู่เอาของทั้งหมดออกมา เปิดสมุดบัญชีพลิกดูสองสามหน้า
ข้างบนบันทึกไว้อย่างหนาแน่นด้วยธุรกรรมลับ ๆ ที่เกาเจียงเหว่ยทำตลอดหลายปีมานี้
ติดสินบน ฟอกเงิน จ้างวานฆ่า ข่มขู่งานก่อสร้าง คดีชีวิตจากการรื้อถอน ทุกรายการมีวันเวลา จำนวนเงิน ผู้ดำเนินการ แถมยังมีภาพหน้าจอสลิปธนาคารและบันทึกการโอนเงิน
นี่แหละของจริงของหลักฐาน
หานมู่หยิบกระเป๋าเอกสารที่อยู่ใกล้ ๆ ยัดของทั้งหมดลงไป แล้วเดินออกจากห้องนอน
ซ่งอวี้ยังหมอบอยู่กับพื้น ไม่ขยับเขยื้อน
หานมู่เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ย่อตัวลงนั่งยอง ๆ
“คุณมีหลักฐานมากขนาดนี้ได้ยังไง?”
ซ่งอวี้นอนหมอบกับพื้น เสียงแหบจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง: “ไอ้แก่บ้านั่น...กลับกลอกไม่เหลือเยื่อใย...ฉันตามมันมา 8 ปี...มันเลี้ยงเด็กไว้นอกบ้านกี่คน...ฉันไม่รู้ว่าวันไหนมันจะถูกมันถีบหัวส่ง...”