“เครื่องกำจัดแมลงตัวใหญ่”
นานจิ่นอ่านตัวอักษรบนป้ายเบา ๆ
แค่ฟังชื่อก็รู้สึกได้ถึงความโหดแล้ว
เธอกับหลินเวยหน่วนก้าวเข้าไปในร้าน
กลิ่นสนิม ดินปืน และน้ำมันเครื่องที่ยากจะบรรยายพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
การตกแต่งภายในร้านมีกลิ่นอายดิบเถื่อนแบบพังก์ดินแดนรกร้าง ผนังด่างพร้อย เหล็กเส้นกับท่อเปลือยพาดไขว้กันระเกะระกะ โต๊ะเก้าอี้ก็เก่าพัง ดูเหมือนเก็บมาจากกองขยะ
ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กและเก่าโทรม เขาสวมถุงมือหนังสีดำ มือซ้ายมีนิ้วอยู่เพียงสามนิ้ว ดูประหลาดและไม่สมประกอบ
ชายคนนั้นกำลังก้มหน้าใช้ผ้าขี้ริ้วมันเยิ้มเช็ดของบนโต๊ะ
พั่งโถวเห็นพวกเธอมองชายคนนั้น
แล้วก็สังเกตเห็นแววลังเลที่วาบผ่านดวงตาของทั้งคู่
เขาแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันเหลืองจากคราบบุหรี่
“โธ่ แขกคนสำคัญทั้งสอง ไม่ต้องกลัวหรอก”
“ในเมื่อเป็นคนที่พี่ชวนแนะนำมา ฉันพั่งโถวก็ต้องช่วยดูแลกันหน่อย”
“ไปกันเถอะ ตามมาให้ดี”
พั่งโถวเดินฉับ ๆ เข้าไปด้านใน
เขาล้วงป้ายโลหะสีดำขนาดเล็กออกมาจากอกเสื้อ แล้วโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าชายคนนั้นเสียงดังเพี๊ยะ แถมยังดูเหมือนกำลังอวดอยู่หน่อย ๆ
“สามนิ้ว พี่ชวนแนะนำคนมา”
“ช่วยดูแลพวกเธอหน่อย!”
พูดจบพั่งโถวก็ขยิบตาให้กับนานจิ่น สีหน้าราวกับกำลังบอกว่า “พี่ชายพยายามเต็มที่แล้ว”
“เอาละน้องสาว พี่ช่วยได้แค่นี้แหละ”
“พี่ยังมีธุระ ไปก่อนนะ!”
ทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น เขาก็เดินออกจากร้านไปโดยไม่หันกลับมามอง
เหลือเพียงนานจิ่นกับหลินเวยหน่วนที่ต้องเผชิญหน้ากับชายประหลาดที่ถูกเรียกว่า “สามนิ้ว”
ชายที่ถูกเรียกว่าสามนิ้วหยิบป้ายสีดำเล็ก ๆ บนโต๊ะขึ้นมาชั่งในมือสองสามที