เมื่อเห็นหลินเวยหน่วนวางสาย นานจิ่นก็เอื้อมมือไปเร่งเสียงโทรทัศน์ขึ้นเล็กน้อย
ท่ามกลางเสียงอื้ออึงจากช่องข่าว ผู้ประกาศกำลังรายงานด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน
“...เนื่องจากฝนตกหนักต่อเนื่อง ระบบระบายน้ำของเมืองเราเข้าสู่ขีดจำกัดแล้ว ศูนย์บัญชาการป้องกันน้ำท่วมจึงตัดสินใจระบายน้ำจากเขื่อนทางตะวันตกของเมืองในวันนี้ เวลา 15.00 น....”
ระบายน้ำ?
ทางตะวันตกของเมือง?
หลินเวยหน่วนชะงักมือที่กำลังตักแตงโมเข้าปาก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที
หัวใจที่เต็มไปด้วยความแค้นเริ่มเต้นกระหน่ำขึ้นในชั่วพริบตา
สวรรค์ยังช่วยฉันเลย
นานจิ่นสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงหันไปมอง แล้วก็เห็นมุมปากของหลินเวยหน่วนค่อย ๆ ยกขึ้น รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่น กลับทำให้คนมองรู้สึกเย็นวาบไปถึงแผ่นหลัง
“หน่วนหน่วน คิดอะไรอยู่เหรอ?”
“กำลังคิดว่าควรมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้ใครบางคนแล้ว”
หลินเวยหน่วนวางแตงโม หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แสงเย็นจากหน้าจอส่องใบหน้าสวยสะดุดตาของเธอ นิ้วเรียวแตะหน้าจออย่างรวดเร็ว ก่อนส่งข้อความหาเจียงฮุย
【อาฮุย อยู่ที่ไหน? ฉันได้เงินมาแล้ว เราเจอกันหน่อยนะ】
นานจิ่นชะโงกมาดู คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“จะนัดเขาออกมาเหรอ? อากาศแบบนี้ แถมทางตะวันตกของเมืองกำลังจะระบายน้ำ เขาจะมาเหรอ?”
“ถ้าฉันบอกว่าจะคืนเงินสองแสนให้เขา คิดว่าเขาจะออกมาไหมล่ะ?” น้ำเสียงของหลินเวยหน่วนเต็มไปด้วยความมั่นใจและเยาะเย้ย
สำหรับคนอย่างเจียงฮุยที่เห็นเงินสำคัญกว่าชีวิต อย่าว่าแต่ฝนตกหนักเลย ต่อให้มีมีดตกลงมาจากฟ้า ขอแค่มีเงินให้รับ เขาก็จะคลานมา
เสียงแจ้งเตือนว่าส่งข้อความสำเร็จดังขึ้น แทบจะในวินาทีถัดมา เจียงฮุยก็รีบโทรกลับมาอย่างอดใจรอไม่ไหว
หลินเวยหน่วนกดเปิดลำโพง เสียงของเจียงฮุยดังมาจากปลายสาย เขาพยายามทำเป็นห่วงใย แต่ก็ปิดความร้อนรนไว้ไม่มิด